Hunter Left 4 Dead 2 Novels & Stories

“This is exactly what he wants.” Hindi siya pinansin ni Adrian. At mas lalong hindi lumingon si Yuhei. “Too late,” sabi niya. Lumakad si Adrian papunta sa isang console sa gilid. Isang pindot. Biglang nagbago ang paligid. Nag-on ang hidden screens sa buong floor. Hindi lang isa. Hindi lang dalawa. Halos buong pader— Puno ng data. Hindi Blackridge.

Agad na binaril ang kalaban na matutukan nito. It was head shoot and instantly die. “May nakapasok!” sigaw ng isa ng makitang nahulog ang kasamahan mula sa ikalawang palapag. Ang mga naglilipat ng kargamento sa truck ay naging alerto. Binuksan ang mga kahon na binibitbit nila upang kumuha ng mga baril doon. Lance, LV, Cyrus and Zarchx show up themselves, walking towards the enemy while firing their silent guns. While, Cyrus killed all of the enemy guard on the top of the mansion.

Tumingin siya kay Azure na kaagad namang naka-unawa. Isang piloto si Azure kaya nang tingnan ito ni Trigger ay mabilis nitong tumango. "I'm coming with you," ani naman ni Kimhan bago ibinaba ang hawak na bote ng beer. Tumango lamang si Trigger at magkasunod na silang naglakad patungo sa hangar na nasa hindi kalayuan ng mansion ng kanilang ama. Kasya ang dalawang helicopter doon pero dahil ginamit ng ama nila ang isa patungo sa Cebu ay tanging ang kulay itim at pang-apatan lamang ang naroon.

Tumalikod siya at mabilis na inabot ang isang maliit na fingerprint-locked vault sa gilid ng pader. Bumukas ito, at nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang laman. Dalawang itim na kalibre .45 na baril at ilang mga spare magazines. Walang pag-aalinlangang kinuha ni Rhamesis ang isa, kinasa ito nang may matunog na clack, at ipinasok sa likuran ng kaniyang pantalon. “Let’s go,” malamig niyang utos, inilalahad ang kamay niya sa akin. “We have a monster to kill.”

"Hindi ako bumabagal. Nag-aabang lang ako." Biglang pinindot ni Spencer ang kaniyang earpiece. "Vince…" BOOM! Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa sahig ng buong gusali. Iyon ang mga nakatagong C4 charges na itinanim ni Vince sa ilalim ng foundation ng safehouse. Ang sahig ay bumagsak, na nagdulot ng isang malaking butas na tumagos hanggang sa drainage tunnel sa ilalim.

Kinuha ko ito at binuksan sa ziplock. Napangisi ako ng mahawakan ito at ikinasa ang kulay pink kong baril. "Let this game...over." Malakas na kulog na kidlat ang sumalubong sa akin at ang malakas na buhos ng ulan. Kakaibang tahimik ang namayani sa buong paligid. Nasa hallway ako ng ikalawang palapag. Nang kumidlat ulit ay naaninag ko sa di-kalayuan ang isang bulto ng tao. Nakatayo ito at parang alam na niya kung sino ako. Napansin ko rin ang baril na hawak nito. Pero kakaiba ag baril na hawak nito. Huntress.

Nang mapatignin si Mara sa loob ay hindi niya na makita ang anak na babae. ….. Sa kabilang dako naman sa underground parking lot ay may dalawang maliliit na sutil ang nakasilip sa pader. Napasinghap si Hunter at binuksan ang kanyang computer. Nag-umpisa na siyang linisin ang kalat ni Gunther. Tinignan niya ang cctv kung makikita ang ginawa roon ni Gunther sa pag-vandal ng kotse ni Damon. Na-hack naman kaagad ni Hunter ang mga cctv kaya nabura niya rin ang footage dahil lagot sila sa oras na malaman ng lahat kung sino ay may kagagawan ng drawing sa kotse ni Damon.

Nakikiusap na wika ni Hunter, napayuko na lang siya nang maramdaman niya ang pagbagsak ng mga luha niya. Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ni Hunter at tipid na ngumiti. Tinitigan niya si Aurora at mabilis niyang pinalis ang mga luha niya ng makita niya ang pagbagsak din ng mga luha ni Aurora kahit pa wala siyang malay. “Can you hear me?” natutuwang saad ni Hunter.

Natumba ako sa lupa pagkatapos niyon ay hindi ko na alam kung ano pa ang mga sumunod na nangyari. Nang pagbalikan ako ng aking malay ay nasa loob na ako ng aking silid at nakadapa sa kama. Hindi ko napigilan ang mapaluha. Nakaligtas ako. Hindi ako namatay sa parusang ibinigay sa akin ni Alpha Hunter. Bigla kong naalala na kanina habang hinahagupit ako ng latigo ng dalawang kaibigan ni Alpha Hunter ay napansin ko na tila pinipigilan nila ang kanilang lakas. Kaya siguro nakayanan ko ang twenty lashes na iyon. Dahil kung hindi nila pinigilan ang lakas nila ay natitiyak ko na hindi aabutin ng sampung bilang ay patay na ako. Naatingin ako sa pintuan nang bumukas iyon. Napakunot ang aking noo nang

Hindi niya hahayaang lumubog muli ang sarili sa dilim na dati niyang mundong hindi niya maintindihan kung paano nakalabas. At ngayong nasa loob na siyang muli ng apat na sulok ng elevator, may kakaibang ginhawa sa pag alalang nasa poder siya ngayon ng isang taong hindi niya lubos na maintindihan ngunit sigurado siyang hindi siya titiisin mapahamak. Hunter Velasquez… mas mabangis pero mas predictable kaysa kay Levi.