Novel & Cerita Hunter

Rrrrrrr สัญญาณเตือนจากเครื่องสื่อสารข้างหูผมดังขึ้น เสียงของนักวิจัยลอดผ่านเข้ามาพร้อมกับโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า เขาจ้องมองผมด้วยสายตาเย็นชา แต่ในแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความหิวกระหายข้อมูล "เอ็กซ์ ภารกิจถัดไป มนุษย์ลูกครึ่งกบในหนองน้ำเขตปิดตาย น้ำเชื้อของพวกมัน มีเอนไซม์พิเศษที่ช่วยเรื่องการคงสภาพยีนส์ในอุณหภูมิสูง รีบหน่อยมันจะเปลี่ยนที่อาศัย"

ลีโอสบตาคนที่เอาแต่เล่น เห็นใจกูบ้าง ตอนนี้กูหัวร้อนมากบอกเลย อยากขยี้มัน อยากเล่นกับหน้ามันฉิบหายเลย เกือบชั่วโมงเต็มที่ลีโอยอมอยู่อย่างสงบ หันไปมองโซนวีไอพีที่มีหมาบางตัวหวงก้างคนของมันแบบเวอร์มาก จากนั้นใช้จังหวะที่มันลุกไปเข้าห้องน้ำเดินตามมันไปเงียบๆ ส่งสัญญ าณให้ทุกคนออกไปจากห้องน้ำ เหลือแค่เขากับมันตามลำพัง “เจอกันอีกจนได้นะ”

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนจางหยุนยังแอบตกใจ คนสูงกว่ายามนี้ดูกระสับกระส่าย ดวงหน้าโฉมฉายอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตเห็นร่องรอยอาการบาดเจ็บของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำหมึกพลันมืดครึ้มแฝงแววความอำมหิตวาบผ่าน ขบกรามแน่นจนลำคอเกร็งขึ้นเห็นเส้นเลือด แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาอ ่อนล้าของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มจึงหลุบลง เก็บซ่อนประการสังหารไว้ภายใต้แพขนตาหนาที่กำลังขยับไหว "กลับบ้านกันเถอะ”

“โอ๋… คนดีของผม ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมอยู่ทั้งคน จะไม่ยอมให้ตุ๊กแกหรืองูตัวไหนมาทำอันตรายคุณหนูอย่างแน่นอน… ยกเว้นงูของผมเอง” เจมส์หมายถึงอนาคอนดาสีดำเลื่อมตัวใหญ่ที่ขดซ่อนอยู่ในกางเกงของเขา กำลังรอจังหวะโผล่ออกมาแผลงอานุภาพ “หื่น… ”

เขาตอบเสียงแหบพร่า “พี่หมอชอบใส่ความ” เธอหลุดเสียงครางเป็นระยะๆ เมื่อปากร้อนของเขาสัมผัสลงมาหาไปทั่วสรรพางค์กาย เสียงครางดังระงมไปทั่วกระท่อม เนื้อกายเสียดสีเร่าร้อนดุดัน หยาดเหงื่อไหลโซมไปทั่วเรือนร่างหยาดหยด ไปตามพื้นเตียงยามเมื่อร่างกายกระแทกกระทั้นเข้าหากันอย่างดุดัน

แล้วปลายสายก็กดตัดสายไปทันที “ไอ้เนตร มึงคุมงานนะเว้ย! กูไปโรงครัวก่อน หิวว่ะ” เขาเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์เก่าๆ ของตัวเองพร้อมกับลุกขึ้นขยับหมวกเซฟตี้และคอเสื้อยีนส์ตัวเองให้เข้าที่แล้วเดินไปยังรถกระบะสี่ประตูฟอร์ด แร็พเตอร์ สีเทาของปี 2020 คู่ ใจของตัวเองที่เปลี่ยนล้อยกสูงเพื่อให้สะดวกเวลาขับขี่บนภูเขาและถนนที่ขรุขระ

กรี๊ดดด เสียงกรีดร้องอย่างตกใจของราตรีดาวทำให้ ดาวฤกษ์รีบเดินอ้อมไปหาเธอที่หน้ารถ ภาพที่เห็นขณะนี้คือราตรีดาวนั่งเอามือข้างหนึ่งปิดหน้าส่วนอีกข้างชี้ไปตรงกระจกหน้ารถ ซึ่งงูตัวที่ดาวฤกษ์กำลังตามหากำลังเลื้อยอยู่ หมอหนุ่มรีบไปหาไม้ที่ขนาดของมันต้องยาวพอสมควร เมื่อได ้แล้วก็กลับมารวบรวมความกล้าเพื่อจะจัดการกับงูตัวตรงหน้า ทว่าจังหวะที่ดาวฤกษ์กำลังเก้ๆ กังๆ เพราะเขาก็ไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับงูอย่างในตอนนี้มาก่อน ชาวบ้านที่กำลังขับรถกระบะผ่านมาก็หยุดรถแล้วกรูกันเข้ามาช่วย

ฉันขมวดคิ้ว “ใครคะ” “แฟนของแฟนเก่าหวาน ดีที่ช่วยทัน สงสัยเครียดมาก ทั้งความดัน ทั้งระดับฮอร์โมน”

สาวใช้ยืนนิ่งมององค์รัชทายาทอุ้มคุณหนูของตนอยู่ในอ้อมกอด ในหัวของสาวใช้ทั้งสองกำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ ต้องพูดอย่างไรจึงจะไม่น่าเกลียด ทว่ายังไม่ทันคิดได้ ไท่จื่อก็หยุดเดิน หมุนตัวหันพระพักตร์กลับมาหาพวกนาง ก่อนจะอุ้มคุณหนูผ่านหน้า เดินกลับไปยังทางเส้นเดิมที่เดินมาเม ื่อครู่ โม่เทียนอวี่มีประสาทสัมผัสที่ดีมาก คุณสมบัติข้อนี้ถือเป็นสิ่งจำเป็นในสนามรบ กระทั่งเสียงผายลมของข้าศึกฝั่งตรงข้าม เขาก็เคยได้ยินมาแล้ว นับประสาอะไรกับเสียงซุบซิบของสาวใช้ทั้งสองที่อยู่ด้านหลัง ห่างออกไปไม่ถึงห้าก้าว มีหรือจะไม่ได้ยิน