Killer Novels & Stories

เสียงทุ้มตะกุกตะกัก เหงื่อซึมรอบกรอบหน้า ศิลายกมือขึ้นจับมุมปากที่แตกมีเลือดซึมออกมา “มึงนี่มันเลวจริง ๆ” เลโอตะคอกลั่น ดวงตาคมแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ปลายเท้ายกขึ้นเตะเข้าที่ลำตัวของศิลาอย่างหมดความอดทน

มีการแสดงออกทางเพศอย่างผิดปกติ เช่น ชอบความเจ็บปวด (Masochistic) ชอบความรุนแรง (Sadistic) และพฤติกรรมทางเพศอื่น ๆ 5. ชอบโชว์ 6. พูดจาลามก หรือแสดงท่าทางในลักษณะว่ามีความต้องการทางเพศตลอดเวลา ที่มา : https://health.kapook.com/view56794.html

เค้าย้อนถาม สบสายตาของเธอ " วันพฤหัส ศุกร์ครีมเรียนพิเศษเลิกดึกค่ะ กว่าจะมาถึงเกือบสามทุ่มแล้ว " "แล้วกลับยังไง " "รถไฟฟ้าค่ะ " "พี่จะรอนะคะ สามทุ่มพี่รอได้ "

ขาอย่างตกใจ “เอริก... ฮือ อย่าเป็นอะไรนะ” “ผะ ผม ไม่เป็นอะไรโรส” เอริกหอบหายใจแรง ขยับกายให้ลุกขึ้นนั่งตัวตงไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองออกจากร่างจนโชกชุ่ท มันเจ็บและเริ่มชา ใบหน้าของเขาซีดเซียวจากการเสียเลือด แต่ดวงตาสีน้ำทะเลยังคงเปล่งประกายวาวกล้าอย่างคน ที่พร้อมจะปกป้องยอดดวงใจของตน ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่มี มือหนากุมมือน้อยไว้มั่นบีบมือแน่นให้เธอรู้ว่าเขายังไหว ยังพร้อมจะดูแลเธอด้วย พร้อมจะพิทักษ์เธอด้วยชีวิต เขาหันไปมองหน้าคนที่ยิงเขา ริมฝีปากกระตุกยิ้มน้อยๆ

ข่าวด่วน พาดหัวข้อข่าวเขียนด้วยตัวอักษรใหญ่และหนา “มีข่าวด่วนเพิ่งเข้ามาค่ะ สมาชิกของตระกูลชาร์พและผู้ก่อตั้งมูลนิธิโฮปถูกยิงโดยบุคคลนิรนามในวันนี้ เรายังไม่รู้ว่าเธอตกอยู่ในสภาวะใด แต่มือปืนได้เปิดฉากยิงดูเหมือนว่าจะเป็นการโจมตีที่มุ่งเป้าไปยังเธอ วิดีโอที่ค ุณกำลังจะได้รับชมนี้อาจจะรบกวนใจบางคน” ผมรู้สึกว่าหัวเข่าอ่อนแรงลง แต่ไม่มีอะไรที่จะเตรียมพร้อมผมในการเฝ้ามองผู้หญิงที่ผมรักกำลังถูกยิงหลายครั้ง

เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด แต่ตอนนั้นมีนไม่สนใจอะไรแล้ว เธอสนใจเพียงแค่คีย์ที่อยู่ตรงหน้าเธอ เพราะเขากำลังจะหมดสติ หลังจากที่คีย์ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล จากที่หมอบอกอาการของคีย์ในตอนนี้คือเจ็ดสิบสามสิบ เพราะกระสุนทะลุปอด เมื่อมีนได้ยินดังนั้นเธอก็ถึงกับเข่าทรุด เธอไม่นึ กเลยว่าคีย์จะยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องเธอขนาดนี้

“อีคุณหนูคนสวย วันนี้กูจะแก้แค้นเอาคืน… กูจะเอามึง โทษฐานที่พ่อมึงเอาเมียกู” ไอ้เบิ้มกระตุกยิ้ม สืบเท้าเข้ามาหาเกดสุดา แววตาที่มองหล่อนไม่ต่างอะไรกับสัตว์ร้ายในคราบของมนุษย์ กำลังตั้งท่าหมายขย้ำเหยื่ออันโอชะ “หลีกไปนะ… ”

เอกไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลั่นกระสุนเข้าใส่ร่างของมันจนล้มคว่ำคาที่ กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วบริเวณ "ลากเจ้าโง่นี่ไปพ้นหน้าผม แล้วเอาไปโยนทิ้งที่บ่อจระเข้ซะ" ลูกน้องที่เหลือต่างสั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยความหวาดกลัว เอกในยามนี้มีความเด็ดขาดและเลือดเย็นยิ่งกว่าเสี่ยใหญ่เสียอีก เขาฆ่าค นโดยไม่กะพริบตาและไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

“เมื่อแปดปีก่อนน้องเอมเคยเป็นโรคซึมเศร้า จนเกือบจะฆ่าตัวตายตามแม่คุณไป” คำพูดที่สวนออกมาอย่างทันควันทำให้คนที่กำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าชะงักกึก เหมือนรถถูกเหยียบเบรกเต็มแรง เลือดที่กำลังร้อนเหมือนถูกแช่เย็นโดยพลันจนเกิดอาการช็อก และตัวเขาถูกสาปให้ตัวแข็งทื่อจนกลายเป็ นหิน “คุณว่าอะไรนะ”

“นายคงมีความสุขที่ได้ทำลายชีวิตคนอื่นใช่มั้ย” คำประณามนั้นทำให้เขาหน้าชา “นายเป็นอะไร ทำไมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ”