I Can't Take It Anymore Novels & Stories

Sa katunayan, araw-araw ay lumalala pa nga. Bawat araw na lumilipas, hirap na hirap akong magpatuloy. Gusto kong lumapit sa mag-ina ko, gusto kong yakapin sila, pero may pader na nakaharang. May utos na bawal akong lumapit. Bawal akong manggulo. Hindi ko na matiis. Hirap na hirap na ako. I miss them so much and it fucking kills me!

Kaya natulog ako. I can't stress myself! …

ang hirap ng ganito? yung alam mong wala nang papupuntahan pero patuloy ka pa ring kumakapit. imbes na sitahin Jo sya kung bakit may nakuha akong t-back sa bulsa nya ay hindi ko ginawa. natatakot kasi ako sa isasagot nya sa akin. I'm not your superwoman I'm not the kind of girl That you can let down And think that everything is okay Boy I am only human

Simple lang ang mensahe niya: “Let’s call it quits.” Parang gumuho ang mundo ko for the 3rd time in two days. I don’t deserve this. Pinagsakluban ako ng tadhana, and it seems, walang knight in shining armor na available at the moment. Pero di ko naman pwedeng patigilin ang pag-inog ng mundo. At i-freeze ang oras para ma-rearrange ko ang chess pieces ng past few days sa buhay ko

narinig ko pang pahabol na wika ng driver. Hindi ko na siya sinagot at tiningnan pa. Nagmadali na lang ako sa paghakbang papasok ng building. Kung pwede ko nga lang takbuhin o liparin ay kanina ko pa sana ganiwa. "I can't take it anymore, Mr. Bernoulli. Take me now, please."

Palagi na lang. Balagbag kong sinara ang pinto, agad na nagtungo ng kama at doon padapang bumagsak. Itinago ko ang mukhang basa sa luha, muling umiyak ng may paghagulgol sa sobrang bigat ng pakiramdam ko. It's so fucking frustrating ang di mo maipag tanggol o mapag laban ang sarili mo lalo na kapag alam mong wala kang ginawang mali.

Ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan ng tumulo. I just want these feelings to go away. I don't want this. ------

mahinang ulit pa nito at mas lalong hinigpitan ang pag kakayap sakin "Paano kita paniniwalaan eh ilang beses mo na akong niloko ilang beses mo na akong ginagago now tell me how can I believe you" "I can't blame you if that's what you have in mind but you can't stop me" gago parin

To make sure no one could ever take her away from me? Or maybe… I was never someone she needed in her life to begin with. Pinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, pilit na pinapakalma ang aking paghinga. It’s too much. This pain is too much. Góddamn it… I don't want this fúcking pain. Hindi ako makahinga dahil sa nalulunod ako sa sobrang sakit. Ilang beses akong napailing at pinahid ang mga luha ko.

"Akala ko iba ka sa kanya, y-you ruined m-me ag-gain ano bang kasalanan ko ha? Patayin mo nalang kaya Ako? Just kill me now, I- I don't want to feel like this, j-just kill me already" Umiiyak na sambit ko habang lumuluhod sa harapan niya. I am tired and drained. Kung mabubuhay man Ako Ng naka kulong sa bahay niya, I better fall asleep and be dead forever to ease the unbearable feeling I am having right now. "V-vyelle-"