I Can't Take It Anymore นิยาย & เรื่องราว

Kaya natulog ako. I can't stress myself! …

ang hirap ng ganito? yung alam mong wala nang papupuntahan pero patuloy ka pa ring kumakapit. imbes na sitahin Jo sya kung bakit may nakuha akong t-back sa bulsa nya ay hindi ko ginawa. natatakot kasi ako sa isasagot nya sa akin. I'm not your superwoman I'm not the kind of girl That you can let down And think that everything is okay Boy I am only human

Halos mabingi ako sa malalakas na tawanan ng mga tao sa paligid ko, na para akong isang nakakatuwang palabas sa kanila. I can't take this anymore. I want this to stop. May mainit na likido na pumatak sa nanginginig kong mga kamay na nakapatong sa mga hita ko. Hindi ko na napigilan ang mga luhang kanina pa gustong kumawala. Iyak lamang ako nang iyak, habang tinatanggap ang bawat masasakit na salita at panghuhusga nila sa akin.

She losses too much blood meaning our baby… damn! Napaupo na lamang ako sa sofa na naroroon. Napasabunot ako sa buhok ko sa sobrang galit ko sa sarili ko. I killed our baby… Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ang lumipas pero hindi pa rin tumitigil sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ko ininda ang presensya ni Nica sa kwartong iyon at hinayaan lang ang mga luha kong pumatak. I need to release it. Just to atleast lessen the pain but damn it, it really hurts. It’s breaking me into pieces.

Ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan ng tumulo. I just want these feelings to go away. I don't want this. ------

mahinang ulit pa nito at mas lalong hinigpitan ang pag kakayap sakin "Paano kita paniniwalaan eh ilang beses mo na akong niloko ilang beses mo na akong ginagago now tell me how can I believe you" "I can't blame you if that's what you have in mind but you can't stop me" gago parin

To make sure no one could ever take her away from me? Or maybe… I was never someone she needed in her life to begin with. Pinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, pilit na pinapakalma ang aking paghinga. It’s too much. This pain is too much. Góddamn it… I don't want this fúcking pain. Hindi ako makahinga dahil sa nalulunod ako sa sobrang sakit. Ilang beses akong napailing at pinahid ang mga luha ko.

"Akala ko iba ka sa kanya, y-you ruined m-me ag-gain ano bang kasalanan ko ha? Patayin mo nalang kaya Ako? Just kill me now, I- I don't want to feel like this, j-just kill me already" Umiiyak na sambit ko habang lumuluhod sa harapan niya. I am tired and drained. Kung mabubuhay man Ako Ng naka kulong sa bahay niya, I better fall asleep and be dead forever to ease the unbearable feeling I am having right now. "V-vyelle-"

To be honest, kanina pa talaga ako kinakabahan at hindi maintindihan kung bakit. I've been trying to stay calm but I just can't. What Ri said triggered it more. Para akong maiiyak na hindi ko maintindihan. But what does she mean? Saan ako mali? I can't make any mistake anymore. I can't afford or else I might just snap and end everything. Maybe my life would end our problems? "Tara na." Sabi niya at mas nauna nang naglakad kesa sa akin.

This is more than my heart can take. Sa isang iglap uminit ang mga mata ko. I can't take this so much happiness. Naitakip ko ang isang kamay sa bibig ko. Ayokong bigkasin ang mga salitang narinig ko ng gabing 'yon. Natatakot akong malaman na baka dala lamang iyon ng desperasyon ko na marinig iyon mula sa kanya. But, I can't. I want to ask him if he really said those words.