I Decided To Live As Myself Novels & Stories

mahina kong sabi habang mahigpit ang hawak sa baso, “hindi ibig sabihin noon na kailangan kong iwan ang lahat.” Hindi ako magsisimula ulit. Hindi ako babalik sa pagiging mahina. Hindi ako papayag na maging isang babae na mag-aadjust para lang tanggapin. Tumayo ako nang dahan-dahan. Mas matatag na ang tindig ko ngayon. Mas malinaw na ang isip ko. “Kung sino man ang tunay kong pamilya…” diretso kong sabi sa sarili ko, “they have to accept me as I am.”

Pagod na umupo ako sa kama. Fashionista ako pero sa pagkakataong to, i cant even dress myself. I want to look perfect. I sigh and lay the half of my body. Eotteokaji? ( what should i do?) I remember that i had this kind of scene on my mv. Napaupo ako. Ano nga bang ginawa ko dun? The song was all about being yourself. So the act was also about.. Being yourself.. Thats it! Napatayo ako at humarap ulit sa cabinet. All i have to do is be myself. I pick what clothes i think represent me. I smiled. This is me.

In the two of us I am the one who's commonly sacrificing when it comes to our desire. I was like, I was living behind my sister shadow. And I realize that I should also come out of my shell and show the world what i've got and what can I do that other's can't do. Gusto ko patunayan at sa sarili ko din na kaya kong mabuhay sa sarili kong paa, na may magagawa rin ako hindi lang mananatiling nasa likod ni Celestia. Pero bakit ganun sa tuwing sinusubukan ko ay walang naniniwala at ang daming humahadlang.

That's the reality that we have to face. Kahit ano pa ang gawin mo, mabuti man o masama, may masasabi at masasabi parin sila tungkol sayo. That's the reason why I started not to think about other people. Isa iyon sa mga natutunan ko while healing myself. I learned to live my life the way I wanted it to be and not to give a fuck about our society's opinion. Kasi kung magpapaapekto ka, ikaw rin ang matatalo. So instead of living their expectations, why don't we make our own choices and do whatever makes us happy.

Am I just going to stare and do nothing? Naglakad lakad ako. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Basta gusto ko lang maglakad at mapag-isa. Wait. Mapag-isa? Natawa ako sa sarili ko. Simula palang pala, mag-isa lang ako. Outcast. Pushover. That's me, right? Nothing more, nothing less. Jeez. Minsan na nga lang mag-isip, puro negative thoughts pa.

Hindi ko alam kung dahil ba sa init ng lungsod o sa bilis ng kabog ng dibdib ko, pero pakiramdam ko ay parang nagmamartsa ang mga kaba sa loob ng dibdib ko. Hawak-hawak ko ang maliit kong maleta, habang may backpack akong kasing bigat ng mga desisyon ko sa buhay. “Okay, Roffana Clinthon Villamonte,” mahinang bulong ko sa sarili, “panibagong simula ‘to. Kaya mo ‘to. Hindi dahil sa kanya—kundi para sa sarili mo.” Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, alam kong kasinungalingan ‘yon.

Naayos ko pa ang sarili ko para sa amin ng anak ko. Nangiti na lang ako ng habang nag-aantay ng jeep. Life without him is odd but I need to be strong and make my own life. Dapat ko matutunan na kaya ko tumayo sa sarili ko paa like my motto before I met him. Stand confidently without using other people to be success. I stand alone like Jaziah. Mas lalo ako na inspire sa batang iyon na gumawa ng sariling pangalan na pinaghirapan ko lang.

Pero habang iniisip ko ang lahat ng iyon, isang bagay ang nanatiling malinaw. Ayaw kong umalis kay Kyrex. Hindi dahil kailangan ko siya. Hindi dahil iyon ang gusto ng pamilya ko. At lalong hindi dahil may arrangement na nagdidikta kung saan ako dapat manatili. Gusto ko siyang manatili sa buhay ko dahil siya ang taong minahal ko matapos ko siyang tunay na makilala. That choice was mine. At sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot sa sarili kong desisyon.

“Hindi mo kailangang magmadali ngayong araw o bukas. But when the time comes that you decide to stand up for yourself, remember that you are not doing anything wrong by simply being who you truly are.” Bumuntong-hininga siya nang malalim, at sa pagkakataong ito, mas magaan at mas payapa na ang kaniyang mukha. “Thank you, Amalia. You don't know how much this conversation means to me. This is the very first time I've ever said those words out loud to another person.” “I'm deeply honored that you trusted me enough to share your truth,” sagot ko habang itinataas ang aking baso. “Here's to freedom and finding ourselves.”

“Simple lang. Ang sikreto ko ay unti-unti kong minahal ang sarili ko. Kinapitan ko ang tapang, hindi para ipaglaban ang sarili sa ibang tao, kung hindi para tahakin ang isang panibagong buhay ng buo ang loob. Hindi ko na inisip ang sasabihin ng iba, kung ano ang tingin nila sa akin. At hindi ko hinayaan ang ibang tao na diktahan kung sino ako o kung ano dapat ang maging ako.” “Tinanggap ko ang mga rejections, pero hindi ko hinayaang makaapekto sa akin ang mga iyon. Ako ay ako. Ako ang nakakaalam kung sino talaga ako. Ako ang may hawak ng sarili kong kaalaman at kakayahan. Madalas kong balikan sa isip ko ang mga hindi magandang pangyayari sa aking nakaraan. At isinumpa ko sa sarili ko na hind