I Didn't Mean It นิยาย & เรื่องราว

"That's not what I meant." "You don't have to explain." "It was meant to be a compliment." Hindi na ako umimik. Humarap ako sa bintana. Pumikit saglit ng mariin. Damn! Ano yon Tarah?! Baka akalain niya may gusto akong marinig na iba.

Parang dito nalang ata ang matatapos ang pagkakaibigan namin? Napahugulgol ako dahil sa pinagsasabi ng isip ko. Malabong hindi mangyayare iyon, diba? Kaibigan ko siya-- hindi lang isang kaibigan-- kapatid na ang tingin ko sa kanya. Alam ko may tiwala siya sa akin pero sinira ko dahil sa rason na di ko mapipigilan ang sarili ko sa mga needs na iyan. 'sorry' iyan lang ang kaya kung sabihin sa nasasaktan ko at masasaktan ko. I didn't meant it to hurt them.

sigaw nito pero hindi ako sigurado kung ako ba ang sinabihan niyon ng ganon. What did just happened?

Hindi ko inaasahan na titignan lang ito ni Dwight at ide-decline. "Why did yo--" "Nag mamaneho ako." seryosong usal niya. Did he know already? Ang akala ko naayos na ni Ava ang tungkol dito. Napabuntong hininga ako, "Kung alam mong hindi na mag we-work, then let go." seryosong payo ko. Hindi niya ako sinagot kaya napatingin ako sa kaniya. Nasa daan pa rin ang paningin niya habang blanko ang itsura.

I DONT CARE! Nagulat ako dahil sa sigaw niya. Nanlaki ang mata ko habang nakatingin sa kanya na galit na galit sa akin. He dont care oo nga naman. Wala siyang pakealam kong nasasaktan ako. Wala siyang pakealam sa akin bat pa ako magugulat. "Wala akong pakealam kong anong ginagawa mo kong bakit late ka ang importante sa akin ay hindi ka malate pagdating sa trabaho, DO YOU UNDERSTAND AKIRA?"

"That's not what I mean. Moving on doesn't always mean moving forward without him. It also means acceptance. Acceptance na wala na kayo." "You don't need to remind me. Tsaka tanggap ko na rin naman na hindi kami meant to be," sabi ko at sinukbit ang strap. "Let's go." "Magpaalam muna tayo kay Adam." "Aish. Wag na, wala 'yung pake sa atin." "May pake s'ya sayo."

Nakita kong nag-iba ang mukha niya at hindi ko na mabasa. Ngayon lang sumagi sa isipan ko ang sinabi ko sa kanya at parang natauhan ako. Hindi ko alam kung bakit iyon ang lumabas sa bibig ko. Pagkakita ko sa itsura niya ay para akong na-guilty bigla. Parang gusto kong bawiin ang mga sinabi ko. I didn't mean it like that. "What I mean is—"

And I don't want that to happen. ***

Pero ang tanong, okay lang ba talaga sa akin? Okay lang ba para hindi siya masaktan at hindi na makadagdag pa sa sakit na nararamdaman niya? “O-Okay lang— I mean, hindi mo naman siguro inutusan ang dad mo sa ginawa niya. Hindi mo rin naman kasalanan ‘yung ginawa niya. Kasama ka lang niya but it doesn’t mean you did it… too.” Pero ang totoo kinakabahan ako sa tanong niya.