I Doubt Therefore I Am の小説・ストーリー

Pero hindi ako makatulog okay. Nagpalakad-lakad ako parito't paroon. Nag-iisip kong kakatok ba o hindi. Okay. Okay. Nagpa-praktis lang sa sasabihin. Hindi ko namalayan sa kagat-kagat ko rin ang mga daliri ko sa kamay habang nag-iisip. Kagandahan ko nga hindi ko ma-solve-solve. Ito pa kaya? "Oh mother of nature give me courage to knock-knock the door," sambit ko sa pakantang boses. "Oh mother nature give meㅡ"

Pagtingin ko sa kanya ay umiling-iling lang siya. "Ano bang meron sa 'kin? Bakit palagi na lang akong iniiwan? May kulang ba? I can't avoid questioning myself and I always have this self doubt in me,"malungkot niyang sabi. "Walang mali sa 'yo.Hindi ka naman niya iniwan dahil ayaw o pagod na siya sa 'yo.Umalis siya dahil kailangan.Isipin mo na lang na hindi pa huli ang lahat,na magkikita pa kayo.Hindi pa tapos ang lahat."

Nanlamig ang kamay ko. Napaatras ako. “No,” bulong ko sa sarili. Hindi puwede. Hindi ko puwedeng pagdugtung-dugtungin ang mga bagay na wala namang ebidensya. Pero paano kung meron? Paano kung may dahilan kung bakit sinabi sa akin ng unknown number na mali ang pinagkakatiwalaan ko? Paano kung may bahagi ng nakaraan na hindi ko talaga alam?

"Baliw ka na rin kagaya niya kung iniisip mo 'yon ng wala namang ebidensya." "Maaaring baliw siya pero hindi siya kasing baliw ng mamamatay taong pinakikisamahan mo ngayon. Bakit ka ba niya idadamay o paplanuhing patayin kung wala kang kasalanan sa kaniya?" "You know nothing. Bumabase ka lang sa mga posibilidad d'yan sa utak mo. Wala ka rin namang ebidensya kaya manahimik ka na lang," mariin niyang sabi.

Malulungkot si mudra, at ako rin s'yempre. "Do you doubt yourself? Hindi mo naiisip na you could become a great father, kaya mo nasabi 'yan?" mariing tanong niya. Nagbago na ang ekspresyon sa kaniyang mukha at ang noo ay kitang-kita ang mga guhit dala ng pagkunot. I suddenly felt na may nakalimutan siya at dahil doon, kilay ko naman ang umarko. "D-Did you forget that I'm a gay? I'm not doubting myself pero there are possibilities na iba ang iisipin ng mga tao,"

Napangiti ako nang bahagya. Pero hindi pa rin nawala ang pag-aalala ko. "Minsan kasi naiisip ko baka kapag hindi siya nagrereply, may iba siyang kausap." "Tsk." "DC." "Anong ebidensya mo?" Natigilan ako. "Wala." "Edi bakit mo iniisip?" Hindi ako nakasagot. Dahil totoo naman. Wala akong ebidensya.

"The flawed desires you are insisting I am having... saan nanggaling ang mga iyon?" "I had self-doubts, hindi ko mapigilang hindi maniwala." "Then why didn't you ask me? Ang daming puwedeng gawin para mawala iyang sinasabi mong pagdududa, Aaren. Sa ginawa mong iyon, nawala ba?" "I am not thinking right." "Good thing you knew that." "I am stupid." "I agree." "I should've believe you." "Too late to say." "I am sorry."

Gusto kong isaboses pero hindi ko magawa. "ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ I'ᴍ ᴡᴏʀᴛʜ ɪs ʀɪɢʜᴛ ʙᴇғᴏʀᴇ ᴍʏ ᴇʏᴇs,ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ ɪ ʟɪᴠᴇ ғᴏʀ ᴛʜᴏᴜɢʜ ɪ ᴅɪᴅɴ'ᴛ ᴋɴᴏᴡ ᴡʜʏ...."

So many doubts and so many possibilities. I must focus on some self-love. Mahalin mo muna ang sarili mo bago mahalin ang iba. Ito ang dapat kong gawin. Ilang ulit akong bumuntong hinga at umiling. I really doubt myself for that. Parati na lang ako nangangamba na baka hindi ko na naman sundin ang isip ko at muling magwagi ang puso ko. A decade or so has passed yet you feel the connection.

Napalunok sya ng tumama ang hininga ng matanda sa kanya. "Can't you see it? Can't you feel it? Or was it because you're already blind and numb enough to fool your self." Bulong nito sa mariin na pamamaraan. It made her doubt sa kanyang iniisip ngayon. May nalalaman ba ang dalawa ngayon? "Bumabalik na ba sya sa dating sya or was it because..."