Novel & Cerita I Doubt Therefore I Am

This feeling of doubt feels familiar. "I admit I am a coward. Natatakot ako sa mundo niya and base on how I see it, I don't deserve her. She doesn't deserve my love. Kaya ako na lang ang lumayo." Parang asido kung sabihin iyon ni Caiden. Kahit ako'y napapaso. "Ikaw? Bakit mo naman napagpasyahan na iwan yung tao?" He asked. I looked at him helpless. Gano'n din siya.

dagdag ko pa. Ramdam ko ang panonood ng mga tao sa akin. Kingina hindi ko na rin mapigilan 'yong pag-iyak ko. Tama nga si Gustave Flaubert no'ng sinabi niyang; "A friend who dies, it's something of you who dies." at nabasa ko lang 'yon sa isang magazine.

Hindi niya na ito mahahanap sa mga beads. Ang tanging paraan lang para malaman ang katotohanan ay ang laman ng estatwa at ang libro na nasa lola ko. Pero kahit hindi ko makuha ang ebidensya ay hindi ko hahayaang manatili ang abo ko sa tabi niya araw at gabi.

Isang oras na akong nakatingin sa salamin pero hindi pa rin mawala sa isipan ko ang maraming agam agam. Kahit na anong titig ko sa salamin ay hindi ako nasisiyahan sa hitsura ko. Ito ang unang beses na lalabas uli ako ng farm kaya natatakot ako ng sobra. I have so much doubt in myself! Hindi pa ako kahit kailan nakaramdam ng ganito noon. I know I've got the looks pero ngayon ay pinag dududahan ko na ang sarili ko.

“Sige po.” At nang lumampas siya sa akin naamoy ko ang mahinang sampaguita perfume. Simple. Malinis. At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan naramdaman kong mas lalo akong napagod. Hindi dahil may napatunayan ako. Kundi dahil unti-unti kong nauunawaan ang isang bagay na matagal kong iniiwasan: Ang tunay na takot ay hindi laging may kasamang ebidensya.

segunda naman ni Tiyo Freud. Hindi na ako umimik. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit nagda-doubt na ako sa bawat salitang sinasabi ni Volter. May kakaiba akong nararamdaman. Alam kong may mga bagay akong hindi alam na pwede niyang gamitin para sa akin. Base rin sa naging reaction niya nang sabihin ko ang pag-atake sa akin ng mga bampira, bigla akong nakaramdam ng pagdududa kay Volter at sa totoo niyang intensyon.

Hindi ko hahayaang masira lang ng ganoon kadali ang pangarap ko dahil sa mga taong iyon. Sumilay ang ngiti sa labi nya. Tumayo sya at marahang hinaplos ang buhok ko, “Now that’s right. You have to believe in yourself. Even if other people stick the so-called evidence in your face. Always remember that I’m here for you and I will never let you fight these battles alone.”

"Ikaw may gawa niyan, 100. That happened because of your ambitious mind!" Salubong ang kilay kong napatingin sa mga bangkay. Pilit na pinipigilan ang pagluha ko. Napapatanong ako sa sarili ko kung mali ba ang ginagawa ko. All this time, am I just putting everyone in danger?

I could see nothing wrong with it, but why those dirty suspicion running wildly through mind? I seated on the couch ngunit hindi pa man ako nag tatagal sa pag kaka upo ay agad din akong tumayo. I clasps my hand tightly, my entire body was shaking violently. I had a nagging doubt in the back of my mind that runs all the corners of my body. Nasa ganoon akong pag iisip nang tumunog ang aking cellphone. Mabilis ko iyon dinampot para sinohin ang tumatawag.

Dati sa tuwing sinasabihan akong hindi ko alam ang isang bagay, lagi kong pinaglalaban na tama ako at alam ko ang lahat. Pero ngayon napatunayan ko. Bobo talaga ako. "I-i don't know." "See. Your reason is nothing compare to mine." Pagkasabi niya nito ay tumalikod na siya. Hindi ko alam ang gagawin. Patuloy sa pagbuhos at pag-agos ang fountain sa aking likod. Walang paghinto ang tubig na lumalabas dito. Pero pwede ba?