Novel & Cerita I Doubt Therefore I Am

Sabi niya dahilan para maibagsak ko ang kamay ko. Nanginginig ang mga kamay ko at sobrang sikip ng dibdib ko. This is the first time i doubted my own self. How? How did i turned into this. 15 years of my life was wasted, no! Everything he said wasn't true. I'll kill him if he's lying. I'll definitely kill him!

Kung hindi sa ugali ko, damit ko naman ang pinag-uusapan. Naglakad ako sa lobby at katulad pa rin ng dati, pinagtitinginan nanaman ako. I didn't mind though. Sanay na rin naman kasi ako. Sanay na akong pag-usapan. Iyan ang mahirap sa tao, they judge easily kahit hindi pa nila lubusang kilala. They easily believed in rumors and based themselves on what they see.

Chapter 511 Nang makabalik si Argus sa kapital, naging abo na ang bangkay. Kahit hindi siya sigurado kung si Amara nga ba ang laman ng urn na nasa harap niya, sumisikip pa rin ang dibdib niya tuwing tinitingnan ito. "Sigurado ka ba sa mga sinasabi mo?" seryosong tanong ni Don Gildart. "Hindi po," tapat na sagot ni Argus. "Haka-haka lang ang lahat at wala akong ebidensya, kaya hindi ako makakapangako."

Hindi ako sigurado kung ito ay bunga lamang ng pagod o kung may tunay na banta na unti-unting lumalapit sa amin. Kailangan ko ng matibay na ebidensya. Hangga’t wala pa, kailangan kong kimkimin ang lahat ng ito. Lahat ng pagdududa, lahat ng tanong, lahat ng takot sa loob ko lang muna.

SANYA Damn, I love you. Paulit-ulit at tila sirang plaka ang mga salitang iyon sa isipan ko. Hindi ko akalain na sa isang tulad pa ni Sir Justin ko iyon maririnig. Hindi ako makapaniwala. Dahil hindi talaga kapani-paniwala. I am doubting myself about it. Tama ba pagkakarinig ko? Feeling ko kasi nag-ha-hallucinate lang ako. Baka I hate you iyon instead na 'I love you.'

dugtong niya, “baseless accusations.” Parang may sumabog sa dibdib ko. Baseless accusations. Ang sakit. Deserve. Kasi totoo naman. Wala akong ebidensya. Wala akong utak. May kamay lang ako, ginamit ko pa sa maling paraan.

Doubts bring out your fears that stop you to start all over again. and here is everything I learned in the story of my life. THE END!

Umangat ang gilid ng aking labi. I really can't imagine na matapos makipag-usap sa akin ni Anika—ang mama niya na naman ang kakausap sa akin. At katulad ng sinabi ko; hindi ko isusuko si Gabriel at hindi din ako basta-basta na maniniwala sa mga sinasabi nila sa akin. No one can defeated me... even my guts and doubt.

“Pati na rin ang sinabi mo tungkol sa rice paper. Teorya mo lang ito. Wala kang matibay na ebidensya!" "Hindi mo pwedeng sabihing nanalo ka na dahil lang dito. Hindi ka pwedeng tumalon sa konklusyon at sabihin na peke ang painting nang walang anumang patunay. Hindi ba masyadong nakakatawa ito?"

Inikot ko ang mga mata. Tumawa naman siya nang pagkalakas-lakas. “How could you love when you’re burning in rage? You’ll just end up burning the love away.” Humagikgik siya ulit. “But tell me you doubted yourself for seconds am I right? Hmm... may be your resolve isn’t that firm yet? You’re not ready for the exciting part yet?” Ayan na naman siya. “Who wouldn’t? You can even make me question my existence or even anyone’s existence.” I rolled my eyes heavenwards again. “Except boss of course,” I added.