I Doubt Therefore I Am Novels & Stories

saad nito habang mataray na nakatingin sa akin. Huminto na rin ito sa pagpupunas ng mga estante dahil abala na itong makipagsagutan sa akin. Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa kanya. Nakita kong napaatras ito dahil sa ginawa kong paglapit. "I am not ambitious. Hindi ko inambisyon na magustuhan niya, I am not you. You obviously don't like me because you saw me as a threat. Tama ako 'di ba?"

Kailangan niyang makalaya dito. But watching you stand alone All of my doubt suddenly goes away somehow Si Gabriel Aquinas na minsan nakilala niyang stranghero… Kung sakali bang hindi siya nakaialam sa oras na iyon siguro wala ito sa kabanata ng buhay niya. One step closer

“Amalia, hindi mo kayang itago ang katotohanan magpakailanman. Hindi mo kailangang takutin ang sarili mo sa posibilidad ng isang bagay na hindi mo pa nararanasan. Ang totoo, hindi mo naman alam kung ano ang mangyayari hangga’t hindi mo ito sinusubukan.” Ipinatong ko ang aking mga kamay sa mga tuhod ko, ang bigat ng takot na nararamdaman ko ay hindi na matanggal. “Hindi ko kayang mawalan ng isa pang bagay na mahalaga sa akin. Si Mateo, siya na lang ang meron ako. Kung mawala siya sa akin…” Hindi ko na tinapos ang sinabi ko, hindi ko kayang isambit ang takot na yun ng buo.

matigas niyang sabi. "You know damn well this is not a baseless doubt, Abraham. I can feel it. I can feel it deep inside me na may namamagitan sa inyo ng inaanak mo!" matigas nitong saad saka matamang sinalubong ang mga titig niya. "I trust my gut!"

Hindi naman talaga iyon ang itatanong ko sana pero iyon ang lumabas sa bibig ko. Hindi pa rin siya tumitingin sa 'kin. "If you believe so, I do." Kumunot ang noo ko. "Bakit naman na sa 'kin ang pagde-desisyon na 'yan?" "Well, for instance, you are the one who lacks confidence. You think you can't win so you don't fight well because it's already planted in your mind that you will lose."

Pero hindi pa sapat ang kutob. Kailangan ko ng ebidensya. Hangga't wala akong matibay na patunay... Hindi ko sasabihin kay Amara ang kahit ano. Ayokong bigyan siya ng pag-asang maaaring hindi pala totoo. O mas masahol... Ayokong ilagay siya sa mas malaking panganib. Huminga ako nang malalim bago isinara ang folder.

“You, our children, this house… everything feels real to me.” Hindi ako nagsasalita ng walang laman, dahil alam kong kailangan kong magtanim ng doubt sa isip nila. Hindi ko kailangan patunayan lahat, kailangan ko lang guluhin ang paniniwala nila. “Maybe I changed… maybe something in me broke after what happened,” dagdag ko habang dahan-dahang umiiling, pinapakita na ako mismo hindi sigurado. “But that doesn’t mean I’m not Audrey.”

“May ebidensya ba kayo?” Sumagi sa isip niya ang isang mapait na katotohanan. ‘Bakit ninyo ako hinusgahan agad? Kahit sa korte, kailangan ng malinaw na ebidensya bago hatulan ang isang tao ng kamatayan.’ sabi niya sa isipan.

"Why is that? Are you doubting yourself again?" "Sort of. I just can't help it…" "Callista…" Ngumiti ako nang malapad. "I had a doubt, yes. Pero hindi ko naman sinasabing natatakot akong sumubok. This might be new to me, but I'll do my best to make things work. Walang mawawala as long as I'm on the right track. And surely, I'll adapt to it by the time," ika ko.

Sabi ko. "Wala akong maisagot kasi ayokong matakot ka. Ayokong matakot ka sa pag iisip na ikaw ang unang babaeng dinala ko dito. And I'm serious about that. I think you're very, very doubtful. Hindi naman kita masisisi. You have the right to doubt me. But I don't wanna look like I'm so darn obsessed with you that time." Nag iwas ako ng tingin.