Novel & Cerita I Doubt Therefore I Am

Mas lalong sumikip ang kaniyang dibdib dahil doon. Hindi siya nakasagot ni makaangal. Hindi niya mapagtanggol ang sarili. Napaiyak nalamang siya habang umiiling. All he said was true. Ito na nga ba ang sinasabi niya. It’s impossible for them to be together. It’s normal for Jeffrey to doubt and suspect her all the time. Normal lang na mag-isip ito ng kung ano-ano at iyon ang dahilan kung bakit mas lalo siyang nasasaktan.

“May mga tao diyan na gustong ilayo ka mula sa katotohanan. Si Rebecca, na sa kaniya ang sagot. Iligtas mo ang kapatid mo.” “Hindi ko alam kung paniniwalaan ko pa kayo,” sagot ni Iza, nararamdaman ang pagsabog ng lakas habang lumilipas ang bawat sandali. “Masyadong magulo kayo. Hindi ko alam kasi ito yung lumalabas sa mga ebidensya laban sa inyo.”

Ako ba talaga ang nagkamali? Those questions made me sob even harder. I'm crying because I don't know what to do anymore. I'm crying because my mind is in turmoil. I'm crying because I'm beginning to doubt myself after telling myself that no matter what happens, I'll carry out my plans and exact my revenge. And here I am, doubting myself and my life choices.

May pagka-ilang pa rin akong nararamdaman pero hindi na kagaya kanina. "Tell me if you have doubts, I will not force you to go inside." Saad niya sa akin habang nangungusap ang kanyang mga mata. Napakunot noo naman ako. Yes, I have doubts but I will do this even it kills me.

Mas delikado pa iyon. “Ang sigurado mo,” sabi niya. Tumayo ako. Hindi biglaan. Hindi rin mabagal. Sakto lang para magmukhang natural. “May mga bagay,” sabi ko, “na alam mo kahit wala kang ebidensya.” Nagtagal ang tingin niya sa akin. At doon ko naramdaman—may duda na siya. Hindi pa malinaw. Hindi pa buo. Pero nandoon na.

“Alam kong may dahilan ang lahat Amara, hindi ako mangingialam sa mga desisyong binibitawan mo. Alam kong kaya mo, alam kong may tiwala ka sa sarili mo. “Paano kung wala? Natatakot ako sa maaaring mangyari Ina, natatakot ako sa maaaring kalabasan ng mga ginagawa ko. Natatakot ako para sa kaniya.” “You can do it and I know you can, just trust yourself anak. Maiiwan na muna kita.” Hindi naman na sumagot si Amara at hinayaan ng makalabas ang kaniyang ina sa kwartong iyun. Tinitigan niya si Clayton na mahimbing pa ring natutulog.

Nalilingat lang ako sandali bigla na lang siyang matataranta. “Naghanap ako ng ebidensya, Daiki. Hindi maaaring manatali lang ako sa isang tabi at maghintay ng himala. Kailangan kong gumalaw. Kailangan kong tapusin ito sa lalong madaling panahon,” paliwanag ko sa kanya. “May nahanap akong palatandaan pero hindi pa ako sigurado kung nandoon talaga ang ebidensyang hinahanap ko. Alam kong mapanganib pero hindi ako magpapahuli sa kanila ng wala akong matibay na katibayan na nagsasabi ako ng totoo.”

Pero hindi ako makatulog okay. Nagpalakad-lakad ako parito't paroon. Nag-iisip kong kakatok ba o hindi. Okay. Okay. Nagpa-praktis lang sa sasabihin. Hindi ko namalayan sa kagat-kagat ko rin ang mga daliri ko sa kamay habang nag-iisip. Kagandahan ko nga hindi ko ma-solve-solve. Ito pa kaya? "Oh mother of nature give me courage to knock-knock the door," sambit ko sa pakantang boses. "Oh mother nature give meㅡ"

Napangiti ako nang bahagya. Pero hindi pa rin nawala ang pag-aalala ko. "Minsan kasi naiisip ko baka kapag hindi siya nagrereply, may iba siyang kausap." "Tsk." "DC." "Anong ebidensya mo?" Natigilan ako. "Wala." "Edi bakit mo iniisip?" Hindi ako nakasagot. Dahil totoo naman. Wala akong ebidensya.

"The flawed desires you are insisting I am having... saan nanggaling ang mga iyon?" "I had self-doubts, hindi ko mapigilang hindi maniwala." "Then why didn't you ask me? Ang daming puwedeng gawin para mawala iyang sinasabi mong pagdududa, Aaren. Sa ginawa mong iyon, nawala ba?" "I am not thinking right." "Good thing you knew that." "I am stupid." "I agree." "I should've believe you." "Too late to say." "I am sorry."