I Doubt Therefore I Am Novels & Stories

sambit niya, “that doesn’t even make sense.” “Wala akong pake!” pairap kong sagot. “Basta ikaw dahilan kung bakit nasisira ang aking holy thoughts.” “Holy thoughts?” taas kilay niyang ulit. “Oo.” Tumango ako nang seryoso. “Dati wholesome lang utak ko.” “Doubt.” “Excuse me?!” sabay turo ko sa sarili ko. “Napaka-innocent kong tao!”

Napapikit ako. At doon ko naramdaman— yung bigat ng lahat. Ng nakaraan. Ng katotohanan. Ng kung ano ako. Kung tama ang sinabi nila— ako ang magdedesisyon. Kung sino ang mabubuhay. Kung sino ang mamamatay. “One—” Napadilat ako. At sa sandaling iyon— gumalaw ako. Mabilis. Walang pag-aalinlangan.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Clout. Nag-ooverthink ba ako? O sadyang assuming lang talaga ako? Niyakap ko ng mahigpit ang unan ko at pumikit. Ang sakit na rin talaga ng ulo ko, bahala na nga. Basta Never assume unless stated.

Ako naman, tahimik na muling tumingin sa monitor. Maybe I was overthinking. Maybe my mind was simply trying to connect something that wasn't connected at all. Pero kahit 'yon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, hindi ko pa rin maalis ang pakiramdam na may dahilan kung bakit parang kilala ko na si Amire kahit ngayon ko pa lang talaga siya nakikilala.

pabirong wika niya. “Sa iyo lang,” anito at seryoso siyang pinagmasdan sa mga mata. “Pagdating sa iyo, I doubted myself. I doubted myself if I am really doing it right— if I am really doing my best. Dahil alam kong kahit napangingiti kita, may mga oras na nasasaktan pa rin kita. And that made me feel worst of myself.” Tila hindi na siya humihinga sa mga naririnig dito. Kung kanina tunaw na tunaw siya, ngayon naman wala na talagang pagsidlan ang kasiyahan sa puso niya.

“May mga tao diyan na gustong ilayo ka mula sa katotohanan. Si Rebecca, na sa kaniya ang sagot. Iligtas mo ang kapatid mo.” “Hindi ko alam kung paniniwalaan ko pa kayo,” sagot ni Iza, nararamdaman ang pagsabog ng lakas habang lumilipas ang bawat sandali. “Masyadong magulo kayo. Hindi ko alam kasi ito yung lumalabas sa mga ebidensya laban sa inyo.”

Ako ba talaga ang nagkamali? Those questions made me sob even harder. I'm crying because I don't know what to do anymore. I'm crying because my mind is in turmoil. I'm crying because I'm beginning to doubt myself after telling myself that no matter what happens, I'll carry out my plans and exact my revenge. And here I am, doubting myself and my life choices.

May pagka-ilang pa rin akong nararamdaman pero hindi na kagaya kanina. "Tell me if you have doubts, I will not force you to go inside." Saad niya sa akin habang nangungusap ang kanyang mga mata. Napakunot noo naman ako. Yes, I have doubts but I will do this even it kills me.

Mas delikado pa iyon. “Ang sigurado mo,” sabi niya. Tumayo ako. Hindi biglaan. Hindi rin mabagal. Sakto lang para magmukhang natural. “May mga bagay,” sabi ko, “na alam mo kahit wala kang ebidensya.” Nagtagal ang tingin niya sa akin. At doon ko naramdaman—may duda na siya. Hindi pa malinaw. Hindi pa buo. Pero nandoon na.

Nalilingat lang ako sandali bigla na lang siyang matataranta. “Naghanap ako ng ebidensya, Daiki. Hindi maaaring manatali lang ako sa isang tabi at maghintay ng himala. Kailangan kong gumalaw. Kailangan kong tapusin ito sa lalong madaling panahon,” paliwanag ko sa kanya. “May nahanap akong palatandaan pero hindi pa ako sigurado kung nandoon talaga ang ebidensyang hinahanap ko. Alam kong mapanganib pero hindi ako magpapahuli sa kanila ng wala akong matibay na katibayan na nagsasabi ako ng totoo.”