I Hate My Life Novels & Stories

Paulit-ulit iyong tumutunog kaya sinagot niya ito ngunit galit siya. “What?!” bungad niya sa kausap. I covered my almost-naked body with a thick blanket. I silently cried and prayed. I don’t get it. I really don’t. I know I’m not a bad person. I try to do the right thing, be kind, and all that jazz. But here I am, suffering like there’s no tomorrow. It's like the universe has a twisted sense of humor. Life keeps throwing curveballs at me, and it’s frustrating.

Mas marami pa sa pera mo. Nahiga ako. Gusto kong matulog. I sighed. My life is truly fucked up but I don't give a damn at all! This is me who is living my life for many years with hatred in my heart for the man whom I call father. If only he knew what I'd been through because of him, probably he would choose to hate himself for what he did to me, and to Paige. He is a failure. A man respected by the whole Salvacion but me. I despise him for what he did! Ipinikit ko na ang mga mata ko para matulog na. Ayoko nang isipin si Papa at wala naman kwenta pa. I was about to fall asleep when someone made me remember again the day I almost died.

Wala na lamang akong ibang magawa kundi ang umiyak, humagulgol ako nang humagulgol. I hate my life!! I hate my family, I hate the man who bought me!!! I hate all of them! Napakasama sa akin ng mundo. Ano bang nagawa kong mali para parusahan ako ng ganito? Naging mabait naman ako buong buhay ko. Wala akong inapakang tao.

He should have known that my mother wasn’t the kind of person people are accusing her of. Kahit iyon lang sana... magawa niyang ipagtanggol si Mommy kahit paniwalaan niya pang niloloko ko nga siya. I was fine with that. I was fine with everything. But now, I don’t know anymore. “I hate my life,” bulong ko sa gitna ng pag-iyak sa mga unan ko hanggang sa makatulog ako.

Mariin kong nilamukos ang laylayan ng shirt ko’t marahas na bumuga ng hangin. “Can’t you see how toxic I am, Thea? Sakit lang ako sa ulo! I don’t even deserve to have you guys in my life! Kahit ako ayoko na rin sa sarili ko! I just—I just hate myself and my life, Thea. Gusto ko na lang mawala nang nag-iisa, ayoko na kayong idamay pa sa magulong mundo ko. Sana maintindihan mo ’yon, Thea.”

Punyetang luha ito ayaw paampat sa pagtulo. Tumalikod na ako sa kanila. I hate what’s happening in my life. I hate my life. I hate Kiko. I hate Agnes. And I hate myself. Wala na. Ano na ang gagawin ko sa buhay ko? Ano na ang mangyayari sa akin kung wala si Karine?

Ang bilis ko kasing mag salita. Tumalikod na lang ako at tuloyan nang pumasok sa aming balay. Seriously? Bakit ko kailangang maipit sa mga bagay bagay? Dumeretso ako sa aking silid at doon ay nakita ko ang aking kama. Agad ko itong nilapitan at doon humiga. "I hate this life." Saad ko sa aking sarili. Inamoy ko ang aking kili kili at napa sign relief ako dahil di pa naman ako amoy araw. Mabuti na lang talaga.

Para siyang problemado sa inaasta niya ngayon. "Huwag mo akong titigan ng ganiyan." Agad kong ipinikit ang mga mata ko at nagpanggap na tulog. May narinig akong nabasag pero hindi ko iminulat ang mga mata ko. "Damn it! I hate this life!" malutong na mura niya.

Siguro napagod na ako, dahil every time na nagkikita kami at nagsasama nauuwi lang ang lahat ng pag uusapan namin sa nakaraan. I don't want to be here anymore. This is freakingly suffocating the hell out of me. Please, someone get me out of here. My heart start pounding so hard. I hate this kind of feeling! I don't want this. I'm fine now, I started to move on... to live my life without him. Ci, get me out of here. "You're my life and world, but I just ended up breaking you."

Kasabay ng pagtibok na iyun ang pagpapakawala ko sa tatlong salitang alam kong makapagpapabago ng buhay ko. “Love me.. hater.”