I'm Sad Novels & Stories

Para akong baliw sa kakaiyak. "I'm sorry." I said then I walked away. I sobbed. Sobra akong nasadaktan. Sobrang sakit ng dibdib ko. "Aaaaahhhh."

Kakatapos ko lamang gumawa ng isang fake account sa I*******m at ngayon ay hindi ako makapaniwala sa aking sarili na tinitingnan ang mga litrato ng bagong pamilya ni Lucas. I suddenly feel bad for Dylan, because I know that I'm being unfair to him. But what is the right way to react when somebody or something is still making you feel hurt? I feel so sorry for myself, but here I am today wasting my time living at New York, just to realized that those years aren't still enough, because I can still feel contented seeing them happy with their family, while I am still here, can't move on.

damn it. I feels like i am all alone in this darkness and no matter what i do no one can hear me, no one can see me but what can i do for me to go back? i want to wake up now and hug my daughter,, damn i can't take this, my daughter is crying and waiting for me.. i need to go back now.

Gusto ko na muna sa ngayon ang mapag-isa at makapag-isip. Nanatili ako sa harap ng puntod ng anak ko. "I'm sorry, ilang taon kitang hindi nadalaw. You must be very sad, hmm...kasi hindi ka napuntahan ni Mommy ng matagal. Nagtatampo ka ba, anak? Huwag ka sanang magalit kay mommy. Hindi ko alam... anak. Hindi kita maalala sa panahong iyon, I-I'm sorry..." Muli akong tumangis.

Lahat ng sakit ay nandidito sa dibdib at dinudurog ako dahil sariwang-sariwa sa akin ang lahat. Can someone tell me, how can I escape from this sadness and pain? Haven't I deserve to be happy?

So let me do the dishes in our kitchen sink Put you to bed when you've had too much to drink I could be the man who grows old with you I smile sadly as I ended my favorite song. Hindi naman talaga ako super sad today. Wala lang, it's just that I feel so sentimental when I woke up this morning. It's been week since that incident in his office. At first, I feel so sad that I won't be able to see him again but eventually naging okay din naman ako. Sabi nga nila wala namang permanente sa mundong ito so , this pain that I'm feeling right now, mawawala din ito.

Bisitahin ko rin kaya bukas sila mom and dad after class? 'Pag wala kaming mabigat na gawain, I will make sure to visit them in the cemetery. They might think that I do not love them at all. Although I am not sad anymore about them, I still love them. I missed them a little. Every time I get sad over them, my brothers will be there to shoo my sadness away. So how can I be sad in that case? "Bunso?" "Bunso, are you still awake?"

"Okay.. Pagkasabi nito mabilis na naglakad ito palabas ng pintuan. Susubukan ko sanang tawagin siya kaso naumid ang dila ko at hindi na ako nakapag salita pa. Bigla naman akong nakaramdam ng inis, bakit kapag wala ito sa tabi ko hinahanap hanap ko kapag nandito naman itinataboy ko! Haixt! Kung minsan talaga ang gulo ng isip ko, hindi ko na talaga ma-take ang takbo ng isip ko kung minsan. Miski ako ay nalilito sa pabago bagong mood ko in the past few weeks. May times na masaya ako na sobrang saya at mamaya naman malulungkot ako at iiyak.

Sabi nga ni Cade ay namamayat ako pero hindi ko na 'yon pinansin. Sa mga nagdaang araw, ilang beses akong nag emotional at mental breakdown dahil sa sobrang stress. May mga oras pa na sa gitna ng malalim na gabi ay nagmamadali akong umuwi ng bahay para doon umiyak. I can't cry infront of them. Pakiramdam ko kasi ay kakaawaan nila ako nang sobra. Hindi ko kailangan non kaya iniiyak ko na lang ng mag-isa. Kahit na ganon, alam ko sa sarili kong hindi ako depressed. Stress lang ako dahil sa sitwasyon namin ngayon. Hindi ako malungkot, pagod lang ako.

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.