I'm Sad Novels & Stories

Sana pala ay hindi ko na lang naisip iyon. Ngayon naiintindihan ko na kung bakit ganun dati si Sanya, kung bakit parang ang tindi ng galit siya sa mundo. They say misery loves company, mabuti pa siya noon ay may mga kaibigan. But now, I don't have anyone to keep me company. I'm miserable and alone.

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Oo, mahal na mahal ko ang mag-ina ko, ngayon na lang uli ako naging ganito kasaya, at hindi ko na alam kung kaya ko pa bang mabuhay kapag nawala pa sila sa buhay ko. Hindi ko na napansin ang oras lalo na't sobra kong naeenjoy ang ginagawa ko, hindi ko nga mapigilan ang mapakanta habang patuloy sa ginagawa ko. And now you know I can't smile without you I can't smile without you I can't laugh and I can't sing I'm finding it hard to do anything You see I feel sad when your sad I feel glad when you're glad If you only knew what I'm going through

Why I can't have those smile? Naramdaman ko na lamang ang mainit na likidong banayad na tumutulo sa aking pisngi.Whenever I'm hurt parati na lamang pag-iyak ang nagagawa ko.Whenever I'm sad and no one to talk to...tears are falling down. Why I can't have my Mom's advice and love?Why I can't have her comfort? Why I can't have my Dad's loving arms that would hug me tight whenever I am in pain?

Paniguradong mahihirapan at sobrang masasaktan nanaman ang asawa nya. Tears were rolling down my cheeks, tracing paths of sadness on my face. I felt like I couldn't hold back anymore, like a storm of emotions was about to burst out of me. But I knew it wasn't the time for that. My wife needed me now more than ever. It was our time to support each other, to find comfort in our shared sadness.

I don't want you to be sad. "I'm not sad baby." mabilis kong sabi sa kanya pero hindi ko na napigilan ang pag-ambon ng mga mata ko. Mabilis akong yumakap sa kanya para itago ang namumuong luha dito. Ilang beses pa akong kumurap.

Kaagad akong nakaramdam ng awa para sa sarili ko. Napangiwi ako sa sakit nang hawakan ko ang pinakamalaking pasa sa gilid ng kabi ko. Nangingitim na rin ito at sobrang namamaga. My almond shape eyes were so sad. Namumutla ang mga labi ko at namamalat. I feel sorry for myself. But I don't have a choice.

Binuhat ko ang anak ko at niyakap ng mahigpit, while my tears leaky down to my cheek. Seeing him crying it's kill me. I'm sorry baby...

wika ni Lola dahilan para lingunin ko ito. Sa isang iglap ay nagbago ang damdamin ko. Bigla ko na lamang naisip si Mama. I feel bad whenever I imagined her face that is full of sorrow because I escaped from their world. I have to admit that her sadness crashes my heart into pieces. Nami-miss ko na rin siya kaya lang ay hindi ko alam kung paano haharap sa kanila.

Wala naman akong masasandalan eh. Crying helps me. It can make me feel better. Sana naman isang araw may taong handang damayan ako, yung taong maiintindahan ako at mauunawaan ang mga kadramahan ko. Yung tipong hindi magrereklamo sa ugali ko at yung tipong hindi magbibigay ng high expectations. Yung taong hindi ako gagawing robot. Yung taong tatanggapin ako kung sino ako at wala nang iba pang hahanapin pa.