I'm Sad Novels & Stories

sigaw ko dito. I really can't stop my tears from falling, the pain strikes through me. Mababaliw ako. Mababaliw ako sa sakit. My phone beeps. "I'm home. I love you! See you tomorrow sleepyhead!" My heart is broken into pieces. Hindi ko na alam kung paano ko sila pupulutin isa isa, para mawala ang sakit. Hindi ko alam kung paano ko sila pipiliting pagdikit-dikitin dahil wala akong maisip na dahilan kung paano kong tatapalan ang sakit na aking nararamdaman.

Nagawa kong kayanin at lagpasan ang mga problema ng dahil sa kanya. "I-I'm sorry.." mahina nitong bulong at tinakpan ang bibig upang di pa makagawa ng kahit na anong ingay. Bahagyang nangunot ang aking noo. It's hard for me to see someone crying. Kahit na s'ya ang dahilan ng mga bagay na ikinasakit ko noon pero hindi ko nagawang hilingin na mapahamak sila o masaktan tulad ng mga naranasan ko.

" sabi ko agad niyang hinawakan ang kamay ko "I won't tell you "don't be sad" or "cheer up" 'cause I know you will not feel better with those words. But, I want to tell you that your feelings are valid and please let it out to me. Whether it is about your frustrations or your anger. I'm willing to listen, love. You can depend on me and vent those sadness out of your body." sabi niya "Na miss ko lang si mama." sabi ko at humikbi

Nagpatuloy ito araw-araw. Lumipas ang anim na buwan at hindi pa rin ako makausap nang matino. Hindi pa rin maayos ang pakiramdam ko. I am still grieving and mourning. Nagkukulong lang ako sa kwarto ko. Pakiramdam ko nga ay hindi ko na alam pa kung paano makipag-usap sa ibang tao. Kahit si Samshin at ang mga kaibigan ni lolo ang sumubok na kausapin ako ay hindi ako nagawang kumbinsehing lumabas ng kwarto ko.

sabi niya at ngumiti lang ako sa kanya dahil kung alam lang niya ang totoo ay hindi niya ito sasabihin. Hindi naman kasi masaya na tumira sa bahay na ito. Ang totoo ay malungkot ako. Malungkot dahil palagi na lang akong mag-isa at ang tanging kasama ko palagi ay si yaya. May mga araw na masaya pero mas lamang pa rin ang mga araw na malungkot ako. “Mommy, ‘wag ka na pong sad. Nakauwi ka na po dito,” sabi sa akin ng anak ko.

Nakikisabay ang activity na binigay ni Ma'am sa nararamdaman ko ngayon. Ang isinulat ko sa colored paper ko ay "I'm now feeling sad, happy, and confused. It's a mixed emotions" Bakit ganoon ang isinulat ko? Kasi hindi ko alam kung ano ba dapat ang nararamdaman ko ngayon. First, I am feeling sad because I didn't have a time to talk to Hash. Ayaw niya akong makausap? I guess? Second, I am feeling happy because finally she came back and I'm happy with it.

Bakit naiiyak ako ngayong naaalala ko siya? Tuluyan nang tumulo ang luha mula sa mga mata ko. Napapikit na lamang ako't bahagyang tinakpan ang mukha ko dahil nahihiya ako sa katabi ko. I should be happy, right? Dapat masaya ako dahil nakawala na ako. But no... I don't feel happy at all. I felt miserable. I felt... lonely. I am hurt.

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

sabi niya at lumabas na talaga nang office nang tito ko. Im so sad,feeling ko kasi mali nanaman ang ginagawa ko,lahat nalang mali sa paningin nila. Mahirap lalo nat pati yung taong naging malapit saakin di ako naiintindihan,ang napapansin lang nila ay ang kamalian ko. May sakit ako sa puso,anytime pwede akong mamatay.. At kung mangyari man yun gusto kong mapasaakin lang si tristan nang saglit na panahon.