I'm Sad Novels & Stories

Bahala sila diyan. Panay rin ang pag-vibrate ng phone ko pero hindi ko iyon pinapansin. Isang oras din ang biyahe. Pinikit ko ang mga mata ko. Pilit na pinapakalma ang sarili. Bakit ba ako nagkakaganito? Ano bang tawag sa emosyong ito? Everything is new to me. Lately, I've struggled to just feel. I've been fearful of what it means to admit I'm angry or sad. Fearful that admitting it will only drown me or smother me further.

"I'm sorry..." Umalis ako sa condo unit niya at iniwan siyang nakaluhod pa rin habang nakayuko. Tumakbo ako papalabas habang umiiyak. Ang sakit sa dibdib ko. Ang sakit na makita siya sa ganoong kalagayan but I already have Aiden, hindi ko siya kayang saktan. Anytime ay parang gusto ko nang bumigay. Sumisikip ang dibdib ko sa mga nalaman at narinig ko.

On the way home after a long day. “My love, if you’re out there send me a sign.” I said. I am a mix of contradictions: sad and entirely unhappy, alone, mourning, tired, drained, unmotivated, loss of will, and a wife with no husband. I feel loved by so many and yet no longer by one in particular.

Unrequitted love really sucks? It's too painful to the point that I can't do anything! Inis kong pinunasan ang mukha ko dahil basang-basa na pala ng luha. My shoulder is now shaking... turning upside down so I tried to calm myself but my body didn't want! "Stop crying!" His voice thundered. I just can't help it! Ang heartless mo talaga! Hindi ako nakinig sa kaniya. My tears is now rolling on my cheeks like there's no tommorrow.

hindi ko kasi ito naisip kanina dahil mas nagpatalo ako sa galit na nararamdaman ko. “I’m sorry, I’m sorry kung sarili ko lang ang iniisip ko. Biglang nawala sa isip ko na may pamilya na pala ako ngayon. Nagpakain ako sa galit na nararamdaman ko dahil matagal ko itong hinintay, matagal kong gustong malaman kung sino ba ang tunay na pumatay sa daddy ko. I’m sorry, I’m really sorry.” sabi ko sa kanya pero mabilis siyang lumapit sa akin at niyakap niya ako.

I replied before going into the shower. If sadness could drown, I might be gone by now. God, why is this happening? Why just one man? Why?

Badtrip ka Ian! "Hindi ko kaya iyon! Dapat siya ang mauna. Pero paano kung wala siyang nararamdaman para sa akin ? Paano nga ba naman na siya ang mauuna?" malungkot na sabi ko. Naiiyak ulit ako badtrip. Uyy mga tears! Maghunos-dili kayo! Parang awa niyo na, made-dehydrate ako. "Huwag mong pigilan. Para kang tanga."

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.

Nakaka pagod nang umiyak ng umiyak. When I'm sad, I cry. When I'm hurt, I cry. When I'm in pain, I cry. When I miss my son, I cry. When I'm angry, I cry. When I'm happy, I cry aswell. Every emotion is associated with tears. Nakaka sawa. Nakaka pagod.

Sorry I am so lost. I am so sad. And at the same time...I feel so down. Hindi ko magawang ngumiti. Hindi ko magawang maging masaya sa kalagayan ko. Kaya paano ko ipapakita sa mga kaibigan ko na ayos lang ang lahat?