I'm Sorry Novels & Stories

Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga Hindi ako nag-iisip na-uuna ang galit Sorry na talaga sa aking nagawa Tanggap ko na mali ako wag sanang magtampo Sorry na Sorry na wag kang madadala Alam kong medyo nahihirapan ka Na ibigin ang isang katulad kong parang timang Na paulit-ulit kang hindi sadyang nasasaktan Sorry na saan ka pupunta? Please naman wag kang mawawala

Mahigpit na mahigpit. "I'm so sorry Anthony...sorry kung naramdaman mong hindi mo ako kakampi. Sorry kung minsan dumadagdag pa pala ako sa mga alalahanin mo. Sorry hindi ko nasunod ang pakiusap mo. Pero sorry pa din kase medyo parehas kami ni Maggie"

Mas lalong lumakas ang tibok ng puso ko at mas lalong bumuhos ang aking luha sa biglaan nitong pagyakap sa akin. "I'm sorry, Cali. . ."

Hindi rin naman kami nagkakaintindihan. "I'm sorry." I'm sorry? Psss! Mukhang kagaya ni Trice ay hate ko na rin ang salitang iyon.

Bakit kailangan ko pang sirain ang mga bagay na pilit nilang binubuo noong mawala ako sa landas? "I-I'm sorry." Halos pabulong kong hingi ng tawad habang patuloy na umiiyak at nakayuko. Hiyang-hiya ako sa ginawa ko. Hiyang-hiya ako sa ginawa ko sa kaibigan ko.

Dahil ayokong umiyak sa harapan niya. "Sorry Mica.. sorry.. sorry hindi ko sinasadya," pagmamakaawa niya habang pinupunasan ang pisngi ko na hindi ko alam na kusa na pala itong pumapatak. "Sorry… It's all my fault. Gago ako. I'm sorry.. I'm sorry. Please talk to me, huh!"

"Z-Zayn... I'm sorry--" ["Sorry? God, Hikkary! D-Don't tell me--"] I sob. "I-I already did it. I-I'm. I'm so sorry, Zayn..."

Kaagad ko siyang niyakap ng napakahigpit. Sa pagkakataong ito'y ako naman ang umiyak ng umiyak sa bisig niya. "Sorry, wala akong nagawa para tulungan ka. Ni hindi ko man lang alam o naisip na may problema ka pala. Habang tinutulungan mo akong gamutin ang puso kong sugatan dati, mayroon ka rin palang sugat na hindi ko man lang namalayan. Mas masakit pa iyan kaysa sa mga pinagdaanan kong hirap at sakit, pero wala man lang akong nagawa... I'm sorry... I'm so sorry." sunod-sunod kong sambit.

Sobrang tagal na, bata pa ako no’n at talagang makakalimutan ko na iyon. Lumabas ako ng kuwarto, at tumingin sa kama kung saan naroon pa siya, mahimbing na natutulog. “Ate Ape…” mahina kong sambit. Lumapit ako sa kama at lumuhod… “I’m sorry…” bulong ko, halos hindi ko na marinig ang sarili ko. I encircled my arms around her waist and hugged her tightly. Sinubsob ko ang mukha ko sa leeg niya. Now I remember… I usually do this. “I’m so sorry… I’m sorry…” I cried, full of regret.

Niyakap ko ang aking mga tuhod at mahinang humikbi. “I’m sorry, Axton. I’m so sorry.”