I Owned You Mga Nobela at Kwento

Hinding hindi ko hahayaang mangyari ulit 'yon. Tumigil ang labi niya sa pisngi ko at pinakatitigan ako. "You can't stop me, when I want you, I want you. You don't have say on that. I own you, " iniwas ko ang tingin dahil sa sinabi nitong nagpatulo sa luha ko. Bakit kapag siya ang kausap ko, pakiramdam ko ang hina hina ko?

Tanong ko pa sa kaniya nang naiilang. "Masama ba? I can do this anytime I want because you are mine." "But everybody owns you." "You owned me. All of me." "Paano naman ako makasisiguro riyan?" Nakangusong tanong ko. Maisip ko pa lang ‘yong hitsura ng babae kanina na parang handang-handa siyang agawin sa akin ay parang naiirita na ako kaagad. "You just need to trust me."

Halatang naghanda ito talaga para sa gabing ito. Nainis ako bigla nang maisip na baka gawin nito rito iyong display ng possessiveness kay Topher na pinakita nito noong una silang magkilala, mapipilitan akong lumabas at tambayan ang teritoryo ko kahit pa narito ang uncle at auntie ko. Hindi ako papayag na umakto itong pag-aari nito si Topher gayong he was mine! Not that I own him. But he’s given himself to me. Siya mismo ang may sabi. So no one could take him away, okay?

Pilit pinapaalala sa sarili na kahit anong gawin nito ito pa rin ang lalaking minahal niya at mamahalin niya. Mahal niya ito pero hanggang kailan niya matitiis ang ganitong klase ng relasyon kung saan ang sarili niya lamang ang sinasaktan niya. "Your mine. No one can own you, not even your oh-so-called friend." Hindi ko alam kung bakit nasasabi niya to gayong ilang beses niya rin sinasabi sa akin na hindi niya gusto ang relations meron kami, na hindi niya ako mahal.

Tss "And I am so glad that I can own you now" dagdag pa nito na kaagad ko namang inirapan. Does he own me? Tssk Self proclaimed? Inalis niya ang kamay niyang nakayakap sakin tsaka ako pinaharap sa kanya. "I love you. I really do" Seryoso ba siya sa sinasabi niya?

Tahimik lang siya at hinayaan na magpatuloy ang kaibigan. “Ayun na nga. Nakita ka na raw niya dati sa isa sa mga parties ni John. Kas, hindi daw kayo napakilala sa isa’t isa kasi that time may family emergency siya. Nang dumating daw kayo ni Joey, paalis na siya. “At girl, mukhang interesado siya sa’yo ha!” ani nito. “Parang nagtwinkle ang mga eyes nang nabannggit kita sa kanya. At talagang all ears nang ikinukuwento kita sa kanya. At heto pa, gusto daw niyang puntahan ka para makita yung condo na tiningnan natin. Nagiinvest pala talaga siya sa condo. This will be his third, kung bibili siya sa’yo. Pinapa Airbnb niya at staycation. O ano? Ibibigay ko ba ang number mo? Kailangan pa pala kita

“So what’s your plan? Bro, I don’t agree with this. It sounds immature. Kahit saang angulo mo tignan, mali pa rin, e.” I stood up. “You will never understand. You’ll only get it if you’ve experienced being hurt deeply by a woman you loved so much.” Umalis na ako ro’n and went straight to my house. This is our old house. Mom sold it years ago, but I bought it back secretly, even Maxine doesn’t know about it. Now, I already own it. I bought it ‘cause it’s the only place where Michaela could find me. I wanna keep it hoping she will come back. Hindi ako napagod na maghintay. Even though years have already passed, I was still hoping to see her again. I told myself that no matter what her reasons

dagdag na sabi pa niya. Halos masamid naman ako sa kinakain ko dahil sa gulat. Agad akong uminom ng tubig at pilit kong kinalma ang sarili ko. Hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko mula sa kaniya. He owns that company?! "I-Ikaw ang owner ng sikat na company na 'yon?" pag-uulit na tanong ko pa sa kaniya para makasiguro ako.

Maya-maya lang ay lumapit siya sa amin at bumulong sa akin nang may diin, “Enough. Let’s go.” Hinawakan niya ang braso ko at dinala palabas ng dance floor. Narinig ko pa nga si Sir Real na tinatawag kami. Habang naglalakad kami, ramdam ko ang init ng tingin niya na parang sinasabi, “I own you.” Hindi ko mawari ang mga emosyon ko.

“Bakit lagi mong inuuna ang lahat bago ang sarili mo?” Ngumiti ako ng bahagya. “Nanalo kami.” “Talo naman ang puso ko sa kaba,” sagot niya agad. Napatawa ako, mahina, pagod, pero totoo. “OA ka.” “Hindi,” umiling siya. “Asawa lang.” Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko, dahan-dahan, parang sinisigurong nandito pa rin talaga ako.