Novel & Cerita I Survived

PORTIA POV Habang nakaparada ako ngayon sa gilid nang kalye ay panay naman ang pagsesearch ko ng mga ways of surviving in life. Alam kong weird pero naghahanap ako ng mga payo sa social media kung papaano magsurvive nang nag-iisa. Iyong tipong budget friendly survival. Iyon ang hinahanap ko.

sa ospital. May nakasulat sa likod: “You survived once. You won’t the second time.”

CHAPTER 154 – “You Are the Only Place I Still Exist” “Some people survive trauma.” “We survived by attaching ourselves to each other.” Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang matakot sa katahimikan. Dati kaya kong mabuhay mag-isa. Kaya kong mag-isip ng walang distraction. Kaya kong matulog nang walang ibang presensya sa tabi ko.

" '' sabi ko sir oo sobrang masaklap '' '' atlist you survive right '' tumango siya agad tama nga naman nakasurvive siya at ngayon may bunga ang pagkasurvive niya sa pangyayaring iyon . Kung noon sobra siyang nasaktan at nanlumo sa kanyang sarili .Pero ngayong nakikita niya ang kambal masaya siya at nakalimutan kaunti ang nangyari sa kanya . '' sa tulong ng mga kaibigan ko nakasurvive ako sa lahat '' '' so can I call you friend malay mo makasurvive din ako '' subukan niyang maging kaibigan si Krystal baka tama ang sinabi nitong baka makatulong sa kanyang katawan . '' oo naman pwede so we can be friend sir '' nagkamayan pa sila at nagtawanan .

Pero dahil sa labis akong nasaktan noong mga panahong iyon. Akala ko nga hindi ako makaka-survive eh. Kasi kahit ang lumunok ng sopas dati ay ang hirap gawin. I question my worth a lot back then. Sobrang na-down ako kasi wala akong mapatunayan sa sarili ko. Sa kanya. I just want to erase my existence back then, kasi hindi ko talaga matanggap. Na sa ganoon kadali ay kinaya niyang sirain ang buong pagkatao ko. Wasak na wasak ako no'n eh. Pero wala na iyon, alam kong naka move on na ako.

Alam kong may mga problema pa kaming haharapin sa mga susunod na taon pero sinisigurado kong malalagpasan namin ‘yon kahit anong mangyari. Just like what I said, it wasn’t my choice to be different but I will do anything to survive and nowㅡmagsisimula na naman ang panibagong chapter ng buhay namin. [THE END..]

Hindi ko kasi maintindihan! Natatakot ako na maiwan. Natatakot ako na mawala siya sa’kin. Natatakot ako na pagdating ng panahon ay kunin din siya sa akin. I didn’t know he had this kind of world—like he’s walking on the edge of a cliff, with no certainty of when he’ll survive. “I do. I trust you. I just don’t want you to become part of the darkness I live in as much as possible. You were the only good thing I had. You still are.”

sambit ni Mike. Minsan may sense din ang mga sinasabi nito, and he's right. Ziah is a survivor. Napatingin na lamang ako sa labas ng salamin. Ano ba 'tong pinaggagagawa ko sa buhay ko? Do I still deserve Ziah? I don't think so.

Simula noong nakaligtas si Sire sa bingit ng kamatayan, mula sa pagiging kritikal ng kanyang kalagayan hanggang sa tuluyan siyang makalabas ng ospital, doon nagsimula na mas maging close ang mga anak namin sa kanya. Sire was fighting for his life after being shot in the side and the back. Sa awa ng Diyos, he miraculously survived. Akala ko noon, katulad ni Elaine, hindi ko na siya makakasama pa. Pero maawain ang Diyos at binigyan siya ng pangalawang buhay.