I Survived Novels & Stories

Ang totoo ay hinihintay ko ang isang himala. Himalang magpigil sa mga kalalakihang 'to. Hindi ko man alam kung anong himala 'yon, malakas ang pakiramdam kong may darating! “I was once in this situation,” halos bulong ko at nakagat na lamang ang labi. “If this situation is one of it, then perhaps those who rescued me before will come! I wonder who they are?”

At naging luha rin kalaunan ang sari-saring emosyon na nararamdaman ko sa mga oras na ito. Hindi ako makapaniwala na buhay pa rin ako. Kapag naaalala ko rin ang mukha ni Mom at ng mga umampon sa akin na masaya ay lalo akong napapaluha. Hindi ko makapaniwala na buhay ako. Hindi ako makapaniwala na naka-survive ako. Naka-survive ako sa bangungot na kapatid ko mismo ang naghatid sa akin. “Selene? M-may masakit ba? Selene? Ayos ka lang ba? Look at me.”

Namumutla. "Stop overreacting, people. I'm not dying, okay? Kaunti nga ang survival rate sa sakit na ito but I assure you na isa ako sa kaunti na iyon. Malalampasan ko ito. I won't die because I have a wife to take care of."

The last thing I remembered was a man with blue midnight hair, rescuing me from that hell. Meast Trigon was the name of the guy who saved me. I didn’t know what happened after that. He just told me I was admitted to a mental facility and suffered from PTSD. I didn’t remember everything that happened while I was being treated. I survived. I was one of those boys who experienced torture and sexual abuse. I doubted myself and blamed myself for not having been strong enough to fight. Even though I survived, it still haunted me every night. They were all there, somewhere.

Pero dahil sa labis akong nasaktan noong mga panahong iyon. Akala ko nga hindi ako makaka-survive eh. Kasi kahit ang lumunok ng sopas dati ay ang hirap gawin. I question my worth a lot back then. Sobrang na-down ako kasi wala akong mapatunayan sa sarili ko. Sa kanya. I just want to erase my existence back then, kasi hindi ko talaga matanggap. Na sa ganoon kadali ay kinaya niyang sirain ang buong pagkatao ko. Wasak na wasak ako no'n eh. Pero wala na iyon, alam kong naka move on na ako.

CHAPTER 154 – “You Are the Only Place I Still Exist” “Some people survive trauma.” “We survived by attaching ourselves to each other.” Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang matakot sa katahimikan. Dati kaya kong mabuhay mag-isa. Kaya kong mag-isip ng walang distraction. Kaya kong matulog nang walang ibang presensya sa tabi ko.

" '' sabi ko sir oo sobrang masaklap '' '' atlist you survive right '' tumango siya agad tama nga naman nakasurvive siya at ngayon may bunga ang pagkasurvive niya sa pangyayaring iyon . Kung noon sobra siyang nasaktan at nanlumo sa kanyang sarili .Pero ngayong nakikita niya ang kambal masaya siya at nakalimutan kaunti ang nangyari sa kanya . '' sa tulong ng mga kaibigan ko nakasurvive ako sa lahat '' '' so can I call you friend malay mo makasurvive din ako '' subukan niyang maging kaibigan si Krystal baka tama ang sinabi nitong baka makatulong sa kanyang katawan . '' oo naman pwede so we can be friend sir '' nagkamayan pa sila at nagtawanan .

“Ang sinabi ko sa iyo ay iwasan mo!” “Ginawa ko nga, hindi ba? Pero paano ko iiwasan ang mga bagay na patuloy na humahabol sa akin! Killing them is the only way to survive, Miss Maid. Alam ko na mahirap ipaintindi sa iyo. B-But this is my reality! I kill to survive! I put my enemies lives to an end to continue mine!”

Zarion's POV They thought I was dead but I'm alove. I will never die, a single bullet cannot bring me down. I am now hiding in some abandoned warehouse. I survived in that fall. I'm lucky kasi puro batohan ang nabagsakan ko, siguro dahil na rin sa tubig dagat ay naka survive ako sa pagkakahulog. Akala siguro nila tapos na kasi nahulog ako sa bangin, but no, it's far from over. And it will never be.

I woke up feeling better than the usual despite of tiredness. Inilibot ko ang paningin at mag-isa lang ako rito sa loob ng kuwarto. Sadness slowly build within me knowing no one's waiting for me to wake up. I'm about to speak when I felt something in my mouth and I noticed it was a tube that is connected on my chest. Isang ngiti ang sumilay sa aking labi ng my mapagtanto. I survived! Thanks, God for the second life.