Romans & histoires I Survived

A mirror that reflects a woman I barely recognize. Mukha siyang mas matangkad kahit papaano. Mas matapang. Pagod pa rin—pero hindi naman haggard. Yung sakto lang. Nagtama ang mga mata namin. “You survived,” Bulong ko sa sarili. Hindi siya ngumingiti. Hindi na siya umiiyak. The Avern in front of my eyes simply stands. May panindigan. No space for bullshts. That's new. My phone vibrates on the counter. Messages. Dozens.

I woke up feeling better than the usual despite of tiredness. Inilibot ko ang paningin at mag-isa lang ako rito sa loob ng kuwarto. Sadness slowly build within me knowing no one's waiting for me to wake up. I'm about to speak when I felt something in my mouth and I noticed it was a tube that is connected on my chest. Isang ngiti ang sumilay sa aking labi ng my mapagtanto. I survived! Thanks, God for the second life.

tanong ni Papa kay Edric. “Yes po,” sagot ni Edric. “I survived because of the kindness of people I barely knew. They took me in and gave me the chance to fight back.” Nagpatuloy ang usapan namin, at habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang pag-unawa ng mga magulang ko sa sitwasyon.

Sa dami ng tao rito. Hindi ko maikakailang mas kampante ako kapag nasa tabi ko siya. Pero ayoko rin namang magmukhang dependent. Kaya ngumiti ako. "I'll survive." Bahagya siyang natawa. At ewan ko kung bakit... Pero parang gumaan agad ang aura niya. "Good." Tumayo siya. Pagkatapos ay bahagyang yumuko sa akin.

At anuman ang mangyari. Titiyakin ko. Makaka-survive ako.

Ang totoo ay hinihintay ko ang isang himala. Himalang magpigil sa mga kalalakihang 'to. Hindi ko man alam kung anong himala 'yon, malakas ang pakiramdam kong may darating! “I was once in this situation,” halos bulong ko at nakagat na lamang ang labi. “If this situation is one of it, then perhaps those who rescued me before will come! I wonder who they are?”

At naging luha rin kalaunan ang sari-saring emosyon na nararamdaman ko sa mga oras na ito. Hindi ako makapaniwala na buhay pa rin ako. Kapag naaalala ko rin ang mukha ni Mom at ng mga umampon sa akin na masaya ay lalo akong napapaluha. Hindi ko makapaniwala na buhay ako. Hindi ako makapaniwala na naka-survive ako. Naka-survive ako sa bangungot na kapatid ko mismo ang naghatid sa akin. “Selene? M-may masakit ba? Selene? Ayos ka lang ba? Look at me.”

Namumutla. "Stop overreacting, people. I'm not dying, okay? Kaunti nga ang survival rate sa sakit na ito but I assure you na isa ako sa kaunti na iyon. Malalampasan ko ito. I won't die because I have a wife to take care of."

Para magdesisyon. Binuksan ko ulit ang mata ko, saka ako ngumiti. Hindi na ito laro. Hindi na ito tungkol kay Nathan. Survival na ito. At kung kailangan kong may mawala para mabuhay ako, gagawin ko. Kinuha ko ulit ang phone ko, nag-type ako ng message. Isang pangalan lang. Isang utos. Isang target. Pinindot ko ang send.

The last thing I remembered was a man with blue midnight hair, rescuing me from that hell. Meast Trigon was the name of the guy who saved me. I didn’t know what happened after that. He just told me I was admitted to a mental facility and suffered from PTSD. I didn’t remember everything that happened while I was being treated. I survived. I was one of those boys who experienced torture and sexual abuse. I doubted myself and blamed myself for not having been strong enough to fight. Even though I survived, it still haunted me every night. They were all there, somewhere.