Ibong Adarna Korido Novels & Stories

Nang malaman nilang dadalo ako ay napagpasyahan nilang sumama para makiramay. "At lalong hindi rin ako makakapayag," dagdag ni Lolo. "If they dare then there will be war. I assure you, apo. Hindi nila makukuha si Adino." Tumango ako at huminga nang malalim. I'm wearing pleated midi black dress. It's sleeveless and round neck that covers my collarbones. I didn't wear any makeup because it's useless and I think it's not appropriate. Mabubura lang din naman.

“I am not Mr. Rodriguez!” “Hangga’t nandito ka sa pamamahay ko, you are Inigo. You are Inigo Rodriguez, understood!” Idinuro niya ang lalaki sa sobrang inis ni Nadja. “You see, I am tired. Gusto ko nang magpahinga.” Mabilis na pinagulong ni Inigo ang kanyang wheel chair papalapit kay Nadja. Hindi niya inasahan ang kaya nitong gawin. Napaupo ito sa kanyang kandungan. “Huwag kang sisigaw. Mapapahiya ka kapag nakita nila ang hitsura nating dalawa.”

Saglit siyang napabuntong-hininga bago lumapit sa pinto at binuksan iyon. Nandoon si Adrian, nakatayo sa labas. Simple lang ang suot nitong board shorts at isang blue polo shirt, literal na nakapambahay lang. “Ready?” diretsong tanong nito. Napakurap si Luna. “Wow. Hello din,” sagot niya, bahagyang napangiti kahit may konting pagod sa mukha niya. “Maaga ka.” “I said we’re doing it today,” sagot ni Adrian.

Halos sirain ng kumakatok sa labas ang pinto dahil sa malakas napagkatok. Agad naman akong bumangon nang tumayo si Argo para ayosin ang sarili. "I'll be right back. . ." Matapos niyang lumabas ng silid ay agad din akong sumunod. Naabotan ko doon si Andra na siyang napagbuksan ni Argo ng pinto. Bahagya pa itong sumulyap sa'kin bago kausapin si Argo. Maya pa'y nauna na itong bumaba ng bungalow habang naiwan naman sa labas ng pinto si Andra.

Idagdag pa ang mga kasosyo nitong naglalakihang dr*glord ng bansa na mga banyaga! "Huli na 'to, Bagyo. Isa pa. . . kakampi natin si Lolo Adrian Mondragon. Si Mr President. Kaya natin 'to, huli na 'to kaya. . . tibayan mo ang loob mo," pagpapatatag ko.

Behind the fame, wealth, and popularity their family has, the pain, sadness, and grudge are hidden. Isang sulyap sa mansion ni Tito Adriano ang kanyang ginawa bago muling inihakbang ang mga paa tungo sa gate. Saktong dumating siya sa gate ay siya ring pagharurot ng sasakyan ni Andres paalis.

Ayokong bigla siyang kabahan kapag gumalaw si Adorno. Ramdam ko ang tibok ng puso niya… marahil kapareho ng akin na kalmado, masaya, at puno ng pananabik sa bawat hakbang na sabay naming tatahakin. Pinatakbo ko nang marahan si Adorno, binigyan ng sapat na oras para malasap ang simoy at tanawin. Hanggang sa makarating kami sa bahagyang mataas na bahagi ng lupa kung saan tanaw na tanaw ang buong Hacienda. Mula sa mga punong niyog at mangga, hanggang sa mga kawan ng tupa, kambing, at baka na nagpapastol sa malalawak na damuhan.

JANUARY 16, 2025 TRIAL COURT PHILIPPINES Kabadong nanginginig at pinagpapawisan ang mga kamay nang nakatayo si Domingo sa harapan ng pintuan papasok ngbtrial court. Napabaling siya sa kanan nito nang bigla siyang kabigin ni Iñigo sa balikat. "Relax and calm, everything is gonna be all right." "Pasensya na po Attorney—kabado lang masyado. Baka po kasi—"

“Buti nandoon si Andreas para sa kanya the entire time. Kung wala si Andreas, I don’t think Tia would survive Manila.” “Andreas? Andreas Klein? 'Yong abogado?” Tumango ako. “So, kung kay Artezia ako kinasal, mayroong plus one?” “You don’t get to call Andreas like that.” Armando smirked. “It’s good that I married you,” He crossed his arms and removed his apron. “It’s like getting a Bellanova, and also not getting one.” “Ano iniimply mo?”

Pero bago pa siya makatalikod, biglang bumukas ang pinto at may malakas na kamay na humatak sa kanya papasok sa loob. “Pa!” halos pasigaw niyang sambit nang makilala ang lalaking nasa loob. Si Congressman Armando Rodriguez—ang ama ni Brigitte na akala ng lahat ay matagal nang patay. Mas tumanda lang ang itsura nito ngayon; nadagdagan ng puting buhok, pero matikas pa rin ang pangangatawan. Kahit may hawak na tungkod, mabalasik pa rin ito kung tumingin—na para bang hindi mo kakayaning makipagtitigan sa mga mata niya.