Image Of A Glass นิยาย & เรื่องราว

Buong akala ni April ay normal o vintage village lamang ang tutuntunin nila but she's totally wrong. Hindi lang iyon ang bumihag sa mga mata at atensiyon ni April Rose, maging ang paris na dambuhalang glass craft sa magkabilaang side ng bukana ng village na mistulang mababangis na lobo ay nagpasiklab lalo ng pagkamangha niya sa lugar. The whole damn place is breathtakingly vibrant with those diverse throughfare's glass art decorations around the village. At sa bawat poste ng ilaw sa mga kalyeng madaanan nila ay may nakalawit na mistulang magagarang chandeliers.

Nasa tabi iyon ng glass wall kaya iyon ang pinili ko para makita ang nangyayari sa labas. I put my keys and phone beside the bonsai cactus on the center of the table as a decor. Umupo ako sa upuan katabi ng glass wall and rested my head against it. Napahilot ako sa sentido ko nang bahagyang kumirot iyon. I sighed a hot breath. I closed my eyes and try to concentrate as I wait for my order. Hindi iyon nagtagal dahil naramdaman ko ang marahang paglapag ng tray sa mesa ko.

Maingat na sinalinan ang wine glass. Saka niya iminulat ang kanyang mga mata na parang malulunod ka sa nararamdaman niyang pagkamunhi sa mundong to. “Tomorrow, we will be having a full moon. Give me the cards.” Agad kong lapag ng briefcase sa mesa. Kinuha niya ang wine glass. Saka nga napakalayo ng paningin habang pinapaikot-ikot ang alak sa baso.

Ang kaalaman ng matandang pulubi ay tunay na may malaking papel sa lahat ng ito. Sa wakas ay nakarating na siya sa ika-anim na mural at bigla na lamang tumaas ang kilay ni Gerald. Ang pinakaunang larawan ay nagpapakita ng mga tao na bumalik sa deck ng barko. Gayunpaman, nagdala sila ng isa pang kabaong na ganap na gawa sa glass! Hindi masyadong malaki ang kabaong, kaya naisip na lang ni Gerald na bata ang nasa loob.

Niyakap ko ang katahimikan at medyo pinakalma nito ang dibdib ko. Nakakamangha talaga ang tanawin mula dito sa glass wall kung saan makikita ang siyudad. Lumingon ako at sinubukan maghanap ng picture frame upang sana ay makita ko kung ano ang mukha ni Mr. Black na sa tingin ko ay kulang sa aruga. Ngunit iba ang nakita ko. Larawan ni Davina?!

tanong ko. "More than you think," sagot naman niya. Nang makapasok sa loob ay bumungad sa akin ang iba't-ibang amoy ng chemical. May mga tools rin na nasa paligid. Wala akong masyadong naiintindihan sa mga bagay na nakikita ko sa paligid. Puro makukulay na liquid na nakalagay sa mga iba't ibang klase ng glass bottle ang nakikita ko.

He had a glass in his hand with amber liquid that he kept swirling. She turned to return quietly to the room .. “Can we talk?” He asked. Gabby stopped on her tracks. Hindi niya akalaing napansin pala siya nito. Matt did not move from his spot near the glass wall kaya si Gabby na ang lumapit. Matt turned to place the glass on the coffee table ng makalapit si Gabby. He caught her arm and pulled her to him at mahigpit na niyakap.

Nalaglag ang panga ko. Balak pa yata akong lasingin ng mga ito ha. “Ilang segundo?” “30 seconds.” Napamura ako at tawa naman sila ng tawa. Luge! That pushed me to really do the dare. Ayokong magpaka-wasted! “Sige, g. Tangina niyo!” tawa ko. Nanguha muna ako ng isang shot glass sa aming mesa at straight na nilagok iyon. Muling naghiyawan ang mga kasama ko.

Isang makapal na reinforced glass shield ang awtomatikong bumaba mula sa kisame upang ihiwalay ang kahon, habang isang robotic arm ang dahan-dahang nag-angat sa takip nito. Nang tuluyang magbukas ang kahon, walang sumabog o lumabas na usok. Sa halip, ang high-definition camera sa loob ng glass shield ay nag-zoom in sa nilalaman nito upang itaboy ang live image sa pangunahing screen ng command center.

Hindi pa rin mapakali si Gabby. Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag. “Damn…” mahina niyang bulong.