Imperfect In Tagalog Novels & Stories

anito, tagalog na naman. Natawa na naman siya, pero naalala niya ang araw na iyon kung kailan sobrang basag siya. Naging malungkot ang mukha niya bigla, "I feel like that's the worse day I ever had."

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

LOVE is affiliated with pain. Kapag kasi nagmahal ka asahan mong masasaktan ka. Hindi mo maiiwasan ang sakit na iyon kapag totoong nagmamahal ka. Nasasaktan ka kasi sobrang minahal mo ang taong iyon. Love isn't always perfect. It isn't a fairytale or storybook. And it doesn't always come easy. Love overcoming obstacles, facing challenges, fighting to be together, holding on and never letting go. It is a short word, easy to spell, difficult to define, and impossible to live without.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Sa wakas, nasabi niya. Pero sobrang hina. Parang hindi confession ang dating. Napamura siya. “Again.” Tumuwid siya. “Cassandra, mahal kita.” Masyadong matigas. “Cass, mahal kita.” Masyadong desperate. “Cassandra, I love you.” Ano ba maganda English o Tagalog? “Cass, mahal kita. Mahal na mahal kita.” Parang may pumitik sa loob ng dibdib niya.

Ang kahihiyan. Ang pagsisisi. At ang paulit-ulit na paghusga ng mga tao. Tahimik siyang nakinig hanggang matapos ako. Walang panghuhusga. Walang paninisi. Walang sermon. Nang matapos ako ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko. “Shane.” Tumingin ako sa kanya. “We are all imperfect.” Nangilid ang luha ko. “Kahit gaano pa kalala ang pagkakamali mo, hindi iyon sapat na dahilan para apihin ka ng ibang tao.”

Napakaganda ng bansang ito at madalas na dinadayo ng mga turista ngunit napaka dilikado din kung tutuusin. "Bakit ka ba nangingialam ng buhay ng iba? Mind your own and don't bother me!" mataray na sagot nito sa kan'ya na ikinamangha n'ya dahil nagsasalita ito ng tagalog. "So! You are a Filipino, huh!" s'ya rito ngunit inirapan lamang s'ya ito at s******p ng juice na nasa harapan nito. Hindi n'ya maintindihan ang kan'yang sarili ngunit may pakiramdam s'ya na parang ayaw n'yang umalis sa harapan ng batang babae.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Kasama mo ako sa lahat. “By the power vested in me. I now pronounce you as husband and wife. You may now kiss the bride” When I’m with her, I feel like everything’s perfect. Parang lahat ng bagay nagiging perpekto at nagiging sapat kapag nasa tabi ko siya. But when those unexpected things happened; the break ups, the losses and all. I realized that it was just a glimpse of perfection.

Mama explained and took a deep breath. Ayoko na maiwanan ang nanay ko sa impyerno na bahay na iyon, naawa ako at ayoko na makulong kami sa imahe na inaakala ng ibang tao, na perpekto kami, pero ang totoo ay napaka miserable sa pamamahay namin. “Mama, ayoko na iwanan ka sa bahay-“