Inang Kalikasan นิยาย & เรื่องราว

Sa bawat dampi at hinga mo ng simoy at preskong hangin ay nagpapakalma, na tila ba ay nasa ibang bahagi ka ng mundo. Ang sarap kunan ng litrato at ang sarap mag-camping dito, kaso nga ipinagbabawal 'yan dito ang mga ganiyang activities dahil baka masira ang ganda ng kalikasan at maka-distorbo sa mga naninirahan dito.

paliwanag nito. “Kalikasan? Paano?” Takang tanong ng asawa ko. “Buhay na bato, yung buhay na bato na ‘yun may tubig doon yun nag nang gagaling mga tubig na ito. Pero may linya din kami para sa mga pang inom namin..” paliwanag ulit nito. “Ang galing naman.. saan mo natutunan ‘yun?” Tanong ng asawa ko.

Sinong mag-aakala na mahahanap ito ulit at mabibigyan ng ganito kalaking halaga? Kalokohan!

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

Gusto nilang gamitin ang magagandang tanawin ng Bicol — tulad ng dagat, bundok, at mga taniman — para makatulong sa ekonomiya ng bayan at turuan ang mga tao tungkol sa pagprotekta ng kalikasan. “Kailangan nating makipag-usap sa kanila,” sabi ni Isabela sa pulong ng mga opisyal ng bayan. “Basta’t tiyakin nating hindi masisira ang kalikasan ng ating bayan — iyon ang pinakamahalaga.”

Hiningi nila ang tulong ng ating Alyansa, hindi upang ipagtanggol sila sa pamamagitan ng sandata, kundi upang tulungan silang ipaliwanag sa iba na ang pagkasira sa kalikasan ay walang hangganan — na ang bawat pagkakamali ay dadaloy sa hangin, sa tubig, at sa ulan hanggang sa maabot nito ang lahat. Nang tipunin ang lahat ng kinatawan, nagkaroon ng matinding pagtatalo. May mga nagsabing hindi na natin sakop ang mga ganitong bagay, na ang mga gawain sa malalayong lugar ay hindi na natin kayang pigilan, at na baka kapag nakialam tayo ay magkaroon tayo ng kaaway na makakasira sa ating sariling kapayapaan. May mga nagsabi rin na ang pagbabago ay natural na bahagi ng mundo, at hindi natin dapat sis

Kasalukuyan kaming nagdaraos ng event kung saan ang theme ay tungkol sa pangangalaga sa kalikasan. “Don’t worry, Uno, hindi ko naman kailangan yumaman. Matakot ka dahil baka mawalan ka ng yaman kapag wala na kayong punong maputol,” sagot ko. He smirked. “It won't happen. Mapapagod ka din sa ginagawa mo.”

May healing power nga talaga ang kalikasan. I spread my arms wide, as the cold breeze began to brush my body. I let myself forgot all the flaws of reality. I closed my eyes and visualized the future—full of hope, beauty and color. I felt relaxed. It was perfect dynamics of silence and darkness. I felt so free—free from the sadness and pain that the world could give me. Malaya sa lahat ng ingay na puro pangungutya lang naman ang ibabato, malayo sa mga matang ang alam lang ay manghusga.

Minsan talaga ay mayroong pagkakataon na mas gugustuhin mo pang makiisa sa kalikasan kaysa ang makipagsabayan sa init at usok na mayroon sa mga siyudad. Totoo talaga ang sinasabi ng karamihan na mas mapapanatag at mas mabibigyang halaga mo ang buhay kung matututo tayong i-appreciate ang mga simpleng bagay na ibinibigay sa atin ng inang kalikasan. Isa ito sa mga dahilan kung bakit patuloy niyang sinusuportahan ang Sunrise orphanage. Itinuturo kasi ng mga nangangasiwa rito sa mga kabataan ang kahalagahan ng ating kalikasan.

Huminga ng malalim si Sarah bago nilagok ang buong baso ng white wine na ikinagulat ng lahat. Nag-aalala ako para sa aking anak, tulad ng ginagawa ng lahat ng mga magulang. Ito ay isang kapus-palad na pangyayari na tayo ay inilagay. Well, sa palagay ko ito ay isang bagay na kailangan nating tanggapin. Walang hustisya sa mundo, tanging hierarchy. Ang malakas ay lumalakas, ang mahina ay nilalamon. Iyan ang batas ng kalikasan. Sa pagkakataong iyon, tumunog ang telepono ni Ingrid. Pagkatapos ng ilang maikling palitan, ibinaba ni Ingrid ang tawag at mukhang namumutla.