Novel & Cerita Tanka Tungkol Sa Kalikasan

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

Nakaka-miss din dito, matagal-tagal na nung huling punta ko rito. Naglakad ako papunta sa gilid ng viewing deck, habang tanaw ang Taal Lake. Napakaganda pa rin talaga ng taal lake, sobra. Kalmado ang tubig, parang salamin na sumasalamin sa langit. May mga ulap na mabagal na gumalaw. Napaisip ako—ganito sana ang buhay palagi, kalmado at palaging maganda. Kaya lang, minsan, parang bulkan din ako, nag-aalburuto kapag tinatarantado ni Guison.

Tahimik. Tahimik na parang ang buong mundo ay huminto sa pag-ikot. Ang amoy ng kalawang at langis ay sumalubong sa akin. Malamig ang hangin, at parang may mahahabang anino sa paligid ko—mga bagay na hindi ko kayang makilala. May kakaibang lamig na tumatagos sa aking balat, parang ang mga pader ay nag-uusapan, at ako’y isa lang sa kanilang mga saksi.

Sa bawat liwanag ng kalangitan, parang tinatatakan sa puso niya ang sakit ng mga panahong iyon. At ngayong gabi, habang nasa ilalim ng parehong langit, naramdaman niya ulit ‘yon ang parehong hapdi, pero mas malalim. --- Ilang oras makalipas... Madaling-araw na nang makarating si Talia sa condo. Tahimik lang ang paligid habang dumiretso siya sa banyo. Binuksan niya ang faucet at pinuno ang maligamgam na tubig ang bathtub. Pumasok siya roon, nakapikit habang bumabagsak ang tubig sa balat niya.

Katulad na lang ng kamuntikan kong pagkadulas pagkalabas ng banyo. Mabuti at ako lang ang may alam. Natatawang sinapo ko ang noo habang umiiling. Ang mga katangahang ganoon ay normal ding nangyayari sa buhay natin. Kung nasobrahan ka nga lang ay hindi na katangahan ang tawag doon, martir na. Katulad sa mga napapanood kong palabas sa telebisyon ng kapit-bahay namin.

Madilim man ang sa malayong dako na naabot ng kanilang mga mata, hindi naitago ng kadiliman ang kagandahan ng kapaligiran. The mysterious scenery of the silhuette of the famous Taal volcano in the middle of a wide lake make her more amazed. Tila isang simpleng anyong lupa lamang iyon na nagtataglay ng kakaibang katangian. Katangiang hindi mo maaarok kung hindi mo ito masisilayan sa liwanag.

"Taliwas na ako." Tumango siya sa akin kaya pinaandar ko na. Tuloy lang ako sa pagmamaneho dahil hindi ko alam kung saan ako pupunta. Hanggang mahinto ako sa tahimik na lugar, bihira lang ang mga bahay. Bumaba ako sa aking motor at naglibot-libot. May nakita akong ilog doon, agad ko itong pinuntahan. Napakalinis ng tubig at may mga water lily din. Umupo ako sa damuhan. Kapag may nahahawakan akong bato ay binabato ko sa ilog. Tanging pag-agos lang ng tubig ang aking maririnig. Ang sarap pala sa pakiramdam kapag wala kang iniisip.

Abnormal talaga. Mga kaibigang may tupak ngunit may sense kausap. Nagkakaintindihan sa mga kalukuhan ng bawat isa at nauunawaan ang ugali, nakasanayan at gustong gawin ng isa’t isa. Hindi man perpekto at least totoo at hindi magagant’yo. Ganoon naman dapat ang pagkakaibigan ’di ba, hindi iyong kakaibigan mo for just only the sake of power, possession, money, intellectual capacity or anything have in this world around us.

Bigla siyang tumigil sa pagkunot ng noo at sinabing, “Naalala ko minsan sinabi sa akin ng tatay ko na napakahirap tanggalin ang sanga ng Puno ng Buhay dahil ang Puno ng Buhay ay naglalaman ng malaking bilang ng mga kaluluwa. Kahit na gusto lang nating kumuha ng isang sanga ng puno, marami pa rin itong mga kaluluwa. “Kapag ang sanga ng puno ay umalis sa puno ng puno, ito ay mamamatay sa maikling panahon. Ang mga kaluluwang naninirahan sa sanga ng puno ay mawawala rin at mabilis na mawawala. "Upang maiwasan ang kanilang sarili na mawala, ang mga kaluluwa ay susubukan ang kanilang makakaya upang labanan. Kaya hindi maputol ang sanga ng puno."