Novel & Cerita Inconceivable

Medyo mahaba haba pa naman yung byahe lalo na at medyo traffic kaya yung playlist ng Paramore yung pinatugtog ko tsaka nagpaalam sa dalawa na iidlip ako at gisingin na lang ako kapag bababa na kami, same lang din naman kasi kami ng bababaan kahit iba-iba kami ng subdivisions. Nagising ako dahil sa tapik sa balikat ko kasi bababa na pala kami, hindi ko namalayan na ang haba pala ng naidlip ko. Pagkababa naming tatlo, nagkanya-kanya na kaming paalam sa isa't isa at pareparehong sumakay ng tricycle. Grabe nakakapagod pala bumyahe lalo na siguro kapag nag college na ako, parang ayoko tuloy ng malayong univ hays. Buti na lang bukas ay wala kaming pasok kaya makakapagpahinga ako ng mahaba at di ko

pagkilala pa niya. "Doc, how is she? May posibilidad bang magigising siya agad?" nag-aalang tanong ko. "Walang kasiguraduhan, there are cases na matagal magising yung patient yet there are still instances na gigising rin siya kaagad. And of course there might be the possibility that she wouldn't wake up with her conscious again." ipinukol ko naman yung aking mga mata sa mahimbing na natutulog na tita ko.

I don't know hindi ko alam kung paano sa sobrang tagal na naman ba kasi ng pangyayaring iyon it's impossible for me to remember all of it after all. --- VENCOLDASICE

Ang malaking pag-unlad ng insidente ay nalampasan ang kanyang pang-unawa. Ito ay imposible. Ito ay isang bagay na hinding-hindi mangyayari. Si Craig ay hindi nangahas na maniwala na si Jake ang matandang tusong jerk ay hindi lamang sumang-ayon sa pakikipagtulungan, ngunit handa pa siyang magbayad ng dobleng presyo! Ito ay isang bagay na hindi mangyayari, tulad ng araw na sumisikat mula sa kanluran.

Imposible. “You look surprised. Para kang nakakita ng multo,” ani ng babae at mas lalo lumapad ang kanyang pagkakangiti ngunit bakas doon ang tinatagong banta. Anabelle swallowed hard. Pilit niya inaalis ang isang ideya sa kanyang isipan. Dahil para sa kanya ay imposible iyon. Umayos siya ng tayo saka masamang tiningnan ang katulong.

Hindi kami dapat mahalata. Hindi pa sapat na hindi kami nagpapansinan sa school. Hindi pa sapat na hindi kami nag-uusap pag nasa classroom. Dapat ay hindi na rin sabay na dumadating. Dapat ay hindi na rin sabay na umaalis. Kasi baka may makahalata. Baka may makapansin. Baka may makaalam. And that would surely be a shame on his part. Because of course no one would want to be involved with a ridiculous person like me. No one would. Not even Sky. Not even him.

Totoong umamin siya sakin at pareho kami ng nararamdaman. Hindi ako makapaniwalang mangyayare 'to. Buong buhay ko, akala ko hindi ko na mararamdaman ang ganitong klase ng saya. Sabi na nga ba, Impossible things can be possible. Lahat ng bagay ay may kabaliktaran. There's no permanent things in this world. Kaya ang isang impossible ay pwede rin maging possible. No'ng nasa harap na ako ng unit ko ay biglang bumukas 'yong pinto ng unit ni Wesley at lumabas siya.

Mahina niyang bulong. Ngumiti nang bahagya ang estranghero. Hindi masaya. Hindi rin palakaibigan. Kundi isang ngiting puno ng nakakatakot na kumpiyansa. "Maraming bagay ang imposible." Mahina nitong sagot. "Hanggang sa mangyari."

Yamot na katwiran niya sakin. "Why are you being so hard to talk to!" Inis ng pakli ko. Bakit ang hirap ipaintindi sa kanya na sasabihin ko naman kay Castiel pero kailangan ko lang dahan-dahanin. Castiel is too young to understand things, inaamin ko na minsan na akong nagsinungaling na patay na ang Tatay niya and he'll be confuse if I will tell him instantly that his Dad is Neon... at buhay na buhay pa. How I fucking wish he's dead.

Bat sya nagpu-purong English kung magsalita sa akin. "You really think of something beyond someone's imagination" dagdag pa nya na mas lalong nagpadugo ng utak ko. Anong beyond imagination? Sino ba kasi yan si Beyond? Kapatid ba yan ni Beyonce? Ay ewan ko sa kanila, marunong naman ako mag english pero kinamatis kinutlo lang sa daplin daplin (kinutlo lang sa daplin daplin- a bisaya term, translation: kinuha sa may gilid gilid)