Novel & Cerita Inferness In Tagalog

tanong ko. Kaya pala hindi ko nakikita ang gago. “Ay hindi ba siya nagsabi sa iyo?” nagtataka nitong tanong. “Hindi po at hindi naman kailangan.” nakangiti kong tugon. “Alam mo‚ Ineng nagagandahan ako sa paraan ng pag-ngiti mo‚ ang buo.” puri nito sa akin na ikinangiti ko. “Salamat po.” Yes‚ I take that compliment. I should be grateful kasi minsan na lang ako nakatatanggap ng compliment.

Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain? How I wished I could stop breathing now, I want to end it all, get away from the nightmares. Lagi akong nasa labas kapag gabi, hindi ako kumakain ng matino at isama mo pa ang insomia, kaya hanggang ngayon ay hindi pa magaling ang sipon ko. Hindi ko rin alam ang gamot na iinumin ko dahil wala rin namang mangyayari, I know that my sickness isn't just physical--it's coming from within. I feel so weak, and I have nobody to lean on. "Sa tingin mo masasagot ng alak lahat ng problema mo?" tanong ng isang boses mula sa likod ko.

hindi niya natapus ang kaniyang sasabihin when he saw me sleeping. Nabigla ako sa ginawa niya. Gikugos (a term in Cebuano means carried by two arms) niya ako. Kaya napatawa ako sa ginawa niya na nagsanhi nang pagtawa niya rin. "I thought you were asleep." Wika niya while giggling. "Bakit? Hindi mo ba ako bubuhatin pag hindi ako tulog?" Pabebe kong sabi. "Of course not. I mean, bubuhatin kita kahit kailan mo gusto. Kung ikakasaya mo." Malambing niyang pagkakasabi. "Tara na nga! Baka ikaw kainin ko diyan, eh."

I ask her again in Tagalog language dahil naisip ko baka hindi siya nakakaintindi ng English dahil naalala ko dati ngumingiti lamang siya sa tuwing tinatanong ko siya. "Kung ayaw mong magsalita mapipilitan ulit akong saktan ka o 'di kaya ay ihulog kita sa pool." galit kong wika sa kanya habang naririnig ko ang mahina niyang hikbi. "J-Judy p-po S-Senyorito," mahinang sagot niya sa akin. Hindi ko naman maiwasang matulala habang napatitig sa kanyang maamong mukha.

"Naalala ko dati, nanonood kami ng balita, madaling araw na no'n nang mapanood namin 'yung sad news about sa'yo. We we're both crying in front of Television. Masakit, syempre" "Pero alam mo, super emotional ko noong time na 'yon. Umaga na, sikat na ang araw pero umiiyak pa rin ako at hindi na makatulog. Ilang araw lang ata 'yung lumipas, parang feeling ko may nagbago sa katawan ko. Nagcrave pa ako non ng singkamas na mayroong mustard sauce. Naiinis rin ako kapag nakikita ko si Angelo, pero namimiss ko naman s'ya kapag hindi ko s'ya nakikita"

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Sa pinaka gitna ay makikita ang malaking infinity pool na waring naka-konekta sa asul na dagat. "Let's get in, medyo mainit pa para maligo sa dagat." Mahinang sabi ni Hayden habang naka-akbay ito sa nobya at bitbit naman ng kabilang kamay nito ang konteng gamit na dala ng dalaga.

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

At---at bakit parang ang sarap niyang halayin? 0_o Ano'ng sabi mo Quinlee ? Isip ko. Hays! Inalog ko ang aking ulo at kinausap ang sarili kong utak. "Hoy malanding utak! Itigil n'yo nga 'yang kalandian n'yo! Pati ako ay dinadamay n'yo sa kaharotan n'yo! Kung gusto n'yo siyang halayin!? Edi halayin n'yo siya! 'wag n'yo lang idamay ang katawang lupa ko! dahil bukod sa pagiging d'yosa ko ay Never been touch pa ako 'no! Virgin na Virgin pa ang ate n'yo! Kaya tumigil nga kayo!" Usap ko sa mga malalandi kong utak. tsk.