Infinitely In Tagalog Novels & Stories

Kung bakit sa napakaraming lugar sa Maynila ay tila pinagtatagpo sila ng tadhana. "Oh, bigla ka yatang nalungkot. Hayaan mo na iyon. Ang mahalaga, hindi ikaw ang nawala. Nariyan na ang phone number ko. Susunduin na rin kita next week kaya mag-ready ka na. Sa ngayon ay iiwan muna kita dahil may tinatapos pa ako." "Ano bang mga tinatapos mo? Hindi ba pwedeng ngayon ako umuwi? Kaya ko na ang sarili ko, Rex."

Pambabasag niya sa katahimikan. Lumingon ito saglit sakanya. "39." "Ang tanda muna pala, may asawa ka na? Girlfriend?" Curious na tanong niya. "Wala," matipid na sagot nito. Imposibleng wala itong girlfriend. Sa tingin niya nga hinahabol-habol ito ng mga babae lalo na sa hitsura nito. Nang marating namin ang Sto. Tomas, tinanong nito kung saan ang unang destination namin. Sinabi niya rito yung mga possibleng puntahan. Pinili nitong pumunta sa Tagaytay.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Iba din pala pag sanay ka na nanjan lagi yung taong mahal mo ano? "Haysss. Bahala na nga. Di lang talaga ako sanay. Nasanay na akong lagi siyang kasama. Tapos ngayong malayo kaming dalawa, wala pa kaming komunikasyon dahil nga bawal siyang gumamit ng cellphone habang nagpapagamot." Sabi ko.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

All that a woman should be~ Ganda talaga nitong kantang to, Tapos sinasabayan pa talaga n'ya, Sobrang lapit namin sa isa't isa kaya rinig na rinig ko ang boses nya. ~and I dedicate my life to you always~ ~A love like yours is grand. It's must have been sent from up above and i know you'll stay this way for always~ Nakakaiyak talaga nitong kanta to. Naalala ko na naman s'ya. Maya maya pa ay bigla s'yang nagsalita. "Alam mo bang, Mahal na mahal ko yung babaeng iniwan ako at hanggang ngayon hindi ko alam ang dahilan?" Sabi ne'to na parang naiiyak.

I only see your grandparents? "Bumonim-i pillipin-e gyesigeodeun-yo," aniko nilaro ko ang maliliit na bato. (Because my parents are in the Philippines.) "Pillipin-eneun eodi issnayo? Dangsin-eun yeogi issneunde, wae geogi gaseo geudeulgwa hamkke issji anhnayo?" sambit niya tabihan niya ako at humarap pa siya sa akin.

Love, Admirer. Itiniklop ko na at inilagay sa wallet ko. Badtrip pa rin ako kanina pero dahil sa sulat ay gumaan ang pakiramdam ko. I really need to find this girl. I should stay away from Miaka. I need to remove this speedo, ang sikip sa balls.

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”