It Always Seems Impossible Until It's Done Novels & Stories

Umismid ako. It’s alright, Jessica. For years nagawa mo namang umahon nang wala siya. Sanayan na lang. At first, it would be hard. But later on, masasanay ka rin. Hindi ko alam kung paano ko nakumbinsi ang sarili ko na okay lang ang ginawa ko.

“I’m imagining this finished.” Ngumiti ako. “Me too.” “What does it look like?” “Warm.” “That's vague.” “Comfortable. Like somewhere we can come home to.” Lumapit siya, malapit na malapit. “Then that’s what we’ll make.” Ngumiti ako. “You make everything sound easy.” “It isn’t.” “Then why do you say it like it is?” Hinaplos niya ang pisngi ko. “Because some things are worth the work.”

Kahit sino walang maniniwala sa sinabi niya, kung ibabase mo sa edad niya. Bigla naman siyang tumikhim, "Ehem, let's say that it is impossible to save you, but not everything impossible is only impossible, we can make it as possible, just like what I did and you've expected to believe. Let's say that I have the power that I can order or command someone who can follow me even if I'm just young. Unbelievable, right, ate Lee?" Paliwanag nito habang nakatingin lang ng diretso sa mata ko, napapalunok ako at hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

Nabigla ang lahat sa hindi inaasahang pangyayari at napuno ng katahimikan sa madla. “Ito ay… Ito ay imposible!”

I began. "Let's bend our strengths together as ones." Tahimik lamang silang nakikinig sa mga sinasabi ko. "If we bends our strengths together as ones. We will successful. The impossible will be possible." Everyone claps their hands slightly. "Hindi ko kakayanin ito kung wala kayo." And they nods. Ilang minuto pa bago natapos ang meeting namin. Nagkamay kaming lahat matapos ang meeting with pictorial.

Since the beginning, wala na akong ibang hiniling kung hindi ang magkaro'n ng maayos na pamilya kasama ang lalaking pinakamamahal ko. Wala akong ibang hiling kung hindi ang maging masaya ngunit sa uri ng sistemang pinasok ko ay pambihira ang bagay na ninanais ko. It's as if I'm passing through a needle's eye. It's difficult. No matter how hard I try, every moment is difficult.

Mga pangarap na bawat gabi kong ipinagdarasal. Hindi dahil imposible silang maabot. Kundi dahil may mga taong humaharang. May mga sitwasyong kailangang lampasan. May mga pagsubok na kailangang pagtagumpayan bago ko tuluyang makuha ang mga ito. At iyon ang mahirap tanggapin. Na minsan, kahit gaano ka kasipag. Kahit gaano ka katatag.

I try to keep a positive attitude, even when it seems like there’s not much to be positive about. When? I’ve been scanning the horizon, searching for a sign that says my breakthrough has come at last. Yet, another sun sets and I am no closer to my goals than I was the day before. Sometimes it feels like I’m on a giant hamster wheel and I’m running, running, running, but getting nowhere.

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.

'Yong naghihintay ka sa isang bagay na imposible namang mangyari na. Gawing mong posible ang imposible. Kumilos kung gusto mong mangyare, ganun lang ka simple. Nagpunta na kami sa lupa dahil holidays gusto namin mag-paramdam sa bunso namin habang hindi busy sa pamilya at trabaho niya.