Novel & Cerita It's My Fault

Emosyonal na salaysay ni mama na alam kong lumalambot na naman ang puso at mas nanaig ang kabutihan nito na palagi namang nangyayari kaya napahinga na lamang ako ng malalim. "Mom, it's not your fault kaya huwag po kayong maguilty. Kung anuman po ang nangyari, tadhana na po ang naningil at humatol sa kanila kaya wala po kayong kasalanan." Puno ng sensiridad na payo ko dahil alam ko na iyon din naman talaga ang totoo.

I said in a cold tone bago tumalikod sa kanyang pwesto. “Then magalit ka.” Sigaw niya sa akin ngunit nagpatuloy lang ako sa paglalakad palayo sa kanya. This is all my fault, kung nakontento lang sana ako at nilawakan ang aking pang unawa sa nangyari hindi sana dadagdag pa ito sa aming problema. ANNA’S POINT OF VIEW

Inilayo ako ni Mommy sa kaniyang bewang at tinignan ang aking mukha. "The guy who promised to take care of you is now the reason why you are crying and broken right now. Did you realize that?" "I'm sorry, Ma…" Hindi naman kumibo pa si Mommy at tumabi lang sa akin. “Stop saying sorry Anak, it’s not your fault to trust him. It’s not your fault why you are hurting right now, It's all his.”

"Hindi mo kailangang gawin iyon Cathy—" "But I want to" pagputol ko sa sasabihin niya. Kaagad niyang tinikom ang bibig. "Hindi ka naman talaga masama Grey, naging ganoon ka lang dahil sa akin. I'm sorry for making you someone who is not you. Sorry for making you an asshole. I'm sorry because I made your life miserable. You're right. I'm the one to blame of all the pain I've felt. This is my fault and let me make it right."

“Huwag mo akong tingnan na parang… parang may ibig sabihin pa ito.” Tinakpan niya ang sarili niya at humarap sa kabilang direksyon. “I didn’t know,” sabi niya, paos ang boses. “Kung alam ko lang kung sino ang pumasok kagabi, hinding-hindi ko hahayaan na mangyari ito.” Napapikit ako. “This is my fault,” sabi ko. “Kung hindi ako nagpadala sa galit, kung nag-ingat lang ako—”

Kahit walang nagsasabi o naninisi sa kanya ay alam niyang siya ang responsable sa nangyaring kapahamakan ng dalawang kaibigan. Kung si Noah ang kasama ni Deiji ay hindi sana nangyari iyon kay Deiji. At hindi sana nakagat si Michael kung dire diretso at hindi nagkapalya noong pagbalik nila. "What are you thinking?" Napatingin siya kay Myrna na may dalang kape at iniabot sa kanya. "Thank you." He sip and inhale and exhale after. "Thinking that it's my fault. All the bad happens because of me." Mapait siya ngumiti pagkatapos niyang sabihin iyon sa harap ni Myra saka higop ulit ng kape.

His parents, right? "Tuwing namamatay sila, I didn't know what to do. I was so fucking lost that time. My whole life... I was so damn devastated." Yumuko siya. I heard his small sob. "You came... Hindi kita maalala at wala akong alam kung bakit ka napadpad dito. Simula no'n, everything changed! Ang hirap mangapa. Dati, alam ko ang gagawin ko dahil kabisado ko na ang mangyayari. But you fucking came." I slowly sat on the floor. So... Everything was really my fault, huh? Everything that happened and is happening right now was really my fault after all. The only one who needs to be blame was me...

Lumantad ang namumula nitong mga mata nang dumilat ito at sinalubong ang mga tingin n’ya. “You’re right, it’s my fault. Kung hindi ko s’ya iniwan, sana mababantayan ko siya. Sana masasabihan kita sa nangyayari sa buhay n’ya. Sana natulungan natin s’ya. Sana hindi ako naging dahilan nang pagkawala n’ya.”

Gusto kong bumukas iyon at marinig na okay lang ang lahat. Kasi kung may mangyaring masama, parang ako nga ang dahilan kung bakit ito nangyari. Kung hindi lang ako masyadong selosa, hindi sana ito mangyayari. This is my fault! …

Bago tuluyang lumabas ay muli siyang nagsalita. “It was your fault. Not anyone else.”