It's My Fault の小説・ストーリー

I explained and he nodded like it's not a big deal. "But it's not my fault, though." Mabilis ko ding kambyo na agad ikinataas ng isang kilay niya. "Who's fault then?" "You!" mabilis kng sagot. '"What?!" "Alangan naman akin. If you didn't leave your card yesterday I don't have problem now. Actually it's really your fault. You are planning to buy load and you don't have cash? How come? Didn't you know that we are not using cards here. What do you think of us convenience store? 7/11? It's really not my fault. It's your fault?"

Mukhang nandidiri na siya sa akin. “May iba ka na ba?” “Walang ibang babaeng involved dito. Ako ang may problema. Ako ang dapat na sisihin mo.” “May mali ba akong nagawa?” tanong ko. This time hindi ko na napigilan ang sarili na humagulgol. “Wala, ako ang may problema. This is my fault, not yours. Please don’t ever blame yourself.”

Sumandal siya sa sofa at sinabi kay Hailey, “I’m sorry. Natakot ka diba? Hindi ko na uulitin." Tulad ng sinabi niya, ang mga salitang "hindi mo na magagawa" ay nasa labi ni Hailey. Agad niyang nilunok ang mga ito at walang pakialam na sinabi, “Natutuwa akong malaman na napagtanto mo ang iyong pagkakamali. Kinilabutan mo ako, lalo na noong sinabi sa akin ng doktor na tumanggi kang pagbuksan sila ng pinto. Tumakbo pa ako ng red light para makarating dito."

"It's my fault, Alex. Aksidente kong nasipa iyong bato kanina at tumama sa bintana niya. It didn't break bad, but it's still broken and it's my fault." "Wait a minute, girl. You broke his window?" Hindi man sila magkaharap ng dalaga, sa tono pa lang nito'y na-iimahe na niya ang pag-arko ng kilay ni Alexis. "And you said, it's aksidente? Goodness, Sapphire! Ano bang dahilan at nasa kotse ka niya in the first place? You have plan to do?" "No, hindi ko lang talaga namalayan."

Ayaw kong mahirapan sila dahil sa pagkakamali ko. I frustratedly held my hair. Hindi ko matanggap. I don't want to see them in thjs situation yet I still chose to stay here. "Kasalanan ko.." Parang baliw akong pabalik-balik ang paglalakad para lang makita silang tatlong pareho. Masisiraan na yata ako ng bait. It's all because of my fault! I brought them here. I brought my family in danger. And for the nth time, guilt was covering my whole system and so I cried my heart out in that four cornered room.

Hinawakan niya ng buong ingat ang baba at mabining hinaplos ito habang diretso ang tingin niya sa mga mata ko. "Wag mong sisihin ang sarili mo dahil hindi ko itinuloy. I'll still pay you afterwards. May kailangan lang akong gawin bago kita harapin uli. It's all my fault and I'm taking responsibility of it. Nagkamali ako at nagpadalos-dalos kaya hindi ko muna inalam kung tama ba ang impormasyon na ibinigay sa akin. I was blinded by rage. I'm sorry again, Karina."

Ngumiti siya ng pilit. "S-Sorry." Iyon na lang ang nasabi ko at napayuko na lang ako. "No, it's not your fault. It's mine. If I hadn’t just been stupid it wouldn’t have all ended like this. Marami akong tanong na gustong masagot na alam kong ikaw lang ang makakapagsabi sa akin ng totoo. I wanted to ask all the things I want to know about my kids, but I think this is not the right time."

Binaba niya ang cellphone niya at napatingin saken tshaka ako niyakap at hinalikan sa ulo, Iniisip ko palang ang anak ko parang ayoko talagang may mangyareng masama sa kanya kong sana hindi kolang sila pinauwi ka agad ay hindi ito mangyayare. It's my fault. “Shshh stop crying okay, Pupuntahan naten,” anya. “It's my fault.” I said while crying. “Hey stop blaming yourself it's not your fault okay?” Paghinahon nya saken kaya napapikit ako at tumango tango. “Now just calm down and rest gigisingin nalang kita pag andon na tayo,” Saad nito. “No, I can't sleep lalo na't nalaman kong nasa kapahamakan ang anak ko,” Saad ko.

"I know Baby it's my fault." "Paulit -ulit na lang ako sa ganito Ford pero kahit anong pilit kong kalimutan hindi ko magawa. Akala ko ayos na ako, akala ko nakalimutan ko na ang sakit pero hindi pa pala. Muling bumalik lahat sakit Ford mula ng makita kita. Sobrang sakit para sa akin na pinagtabuyan mo kami ng mga anak mo. Pinagtabuyan mo ako na parang sobrang laki ng kasalanan ko sayo. Ni hindi mo man lang pinakinggan ang paliwanag ko. Inuna mo ang galit mo sa akin ng hindi mo man lang inalam kung ano ang totoo."

At the same manner, minumura din niya ang sarili niya na pinaiyak niya si Olie. ‘I can’t believe it that I came to this point,’ ang sabi niya habang taimtim na nakatingin sa dalaga. Hindi niya mawari kung dapat ba siyang matuwa na nag-alala si Olie o dapat pagalitan ang sarili. “This is all my fault. Kung sana binantayan kita,” ‘Baby, this is not your fvcking fault.’ “Hindi sana nangyari ito sa ‘yo. Kung sana-"