It's My Fault Novels & Stories

Hinablot ko muna yung bed sheet para takpan yung katawan kong nakabandera pa rin. "Hello." I said having my normal voice like there was nothing happened. Matutuwa ba ako dahil sa pagtawag niya ay di naituloy ni Vince yung katarantaduhan niya? O Kamuhian ko sila ng mga pinsan ko dahil sila yung dahilan kung bakit ako napunta sa sitwasyong toh? Don't blame them Viss. My conscience interrupt me from that selfish thought. yeah! It was all my fault dahil pumayag rin naman ako sa plano nila. It was my fault cause pinaniwalaan ko agad sila. It was all my fault.

Tila nangingilid ang luha nito sa sobrang galit sa kanya. Inasiwas ulit siya nito ng may maalala. " No, This is all my fault."Umiling pa ito habang nagpalakad-lakad sa kanyang harapan at inihilamos ang sariling mukha gamit ang mga palad nito. "Kasalanan ko lahat ng ito dahil pinapasok kita sa buhay ko,"

I kissed his head. Fuck! Nasasaktan ako kapag umiiyak siya. I hate to see my son crying. But it was my fault. I'm the one to blame here. Kasalanan ko ang lahat. Kasalanan ko kung bakit siya dinadalaw ng masamang panaginip na 'yon. If only I could turn back time. Sana hindi iyon nangyari. It's all my fault.

Nabigla ang lahat sa ginawa nitong pagsigaw kaya’t mabilis na napatango ang lahat. Naglakad na papaalis ang kaniyang ama. Hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin. Napahilamos na lamang siya gamit ang sariling mga palad at doon ay binuhos ang lahat ng sakit sa pag-iyak. Sa tanang buhay niya ay ngayon lang nagalit ng ganito ang kaniyang ama at tama nga ang sinabi sa kanila ng kanilang ina na iba ito kung magalit. Kakaibang tao rin kapag sinira mo ang tiwala. Sinimulan niya ito sa pagsisinungaling at ngayon ay isang kahihiyan ang ginawa niya. Kaya ang ginawa nitong pagtatapos ng usapan patungkol sa kaniya ay malabo ng bawiin. Saan na siya pupulutin kung gayon? Umiiyak na rin ang kapatid ni

"I am so sorry, natatakot lang ako, at nagdesisyon ako, naging makasarili ako ng hindi ka iniisip, at hindi ko man lang kinumpirma, please—" "It's not your fault, I know that even you already accepted it, pero naiintindihan ko, patawad." Yhra hugged me tighter and the heavy chest of mine fades away. "It's not your fault, wala ka naging kasalanan mula umpisa hanggang sa huli, at isa lamang ang maipapangako ko Yhra." I held her tight and look straight to Yhra's eyes.

"It's not my fault kung bakit naging mahina ang kapatid mo! Ang tanga kasi mamili ng lalaki! Kung sana nakinig siya sa akin..." "Bullsh!t!" sigaw ko. "Kung sana hindi mo siya pinakialaman, hindi sana siya humantong sa depression at kamuntik ng magpatiwakal! Kung hindi ka nanghimasok sa buhay ng kapatid ko! Masaya na sana siya ngayon! It's your fault! Your fault! Sinira mo ang buhay ng kapatid ko! Sinira mo ang kinabukasan niya! Sinira mo ang pagkatao niya!" galit na galit ako sa kanila.

Nauna siyang lumabas kaya nanghihina akong napaupo at napaiyak. Tiya Ysabella is disappointed in me. Draven hates me. Fuck! What have you done, Mavis? Hindi mo lang sinira ang buhay mo, sinira mo rin ang buhay ng mga taong mahal mo. No matter what happens, I'll accept it—because, in the end, this was my fault. Every mistake, every consequence, it all leads back to me. The weight of it presses down on my chest, but I won't run. I won't make excuses. I'll bear the blame, no matter how much it hurts. Because if this is the price I have to pay... then so be it.

Ngumisi siya. “I did not expect that thought coming especially from you, huh. Hindi ko alam na may mga ganyan ka palang iniisip.” “It was just a mistake, Rocky. Next time kasi dapat nililinaw mo ang mga sinasabi mo,” I spat, still embarrassed to even admit my fault. “Woah, so ako ang mali?” Muli siyang humalakhak. “Okay, then. If it’s my fault, then it’s okay. My fault, then.”

Umiwas ako ng tingin. "I know it's all my fault, pasensya na kung kailangan umabot pa ng limang taon bago ako makapag sorry sa kasalanang nagawa ko noon," wika niya at nanatili ang tingin ko sa aking kamay na nakapatong sa mga hita ko. "Nasaktan kita, I broke my own promise na hindi ka sasaktan kahit na akong mangyari. Hindi ako nag so-sorry dahil gusto kong patawarin mo ako, alam ko namang walang kapatawaran ang ginawa ko noon kahit na sabihin kong aksidente lang iyon."

"It's all my fault, it's my freaking fault—" "Shh..." Pinatahan naman siya ni Karla nang magsimula siyang humagulhol ng iyak. "It's not your fault, Vee. We're agents and it's our duty to protect innocent lives..." "Kung hindi siguro dahil sakin baka wala nang madadamay pa—" At napaiyak na naman siya ng lubusan sa tuwing naiisip niyang kasalanan niya ang lahat. It’s all her fault, yan ang lagi nangunguna sa tuwing makikita niya ang mga naging resulta.