It's Not Giving Meaning Novels & Stories

Noon ay hindi niya iyon pinag-isipan. Ngayon lamang niya napagtanto na marahil ay hindi naman talaga umaasa sa kanya ang babae gaya ng iniisip niya. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas bago niya itinaboy ang kaisipang iyon. Masyadong maliit na bagay. Walang halaga. Hindi na niya kailangang alamin pa. "It doesn't matter." Malamig niyang ibinalik ang tingin sa tablet.

pahayag na pagmamakaawa ni Sofia na kahit mapaos siya kakasigaw ay wala siyang pakialam. Sigaw lang ng sigaw si Sofia at humihingi ng tulong habang ang tiyuhin niya ay nakangisi lang na ginagapang na pataas sa dibdib ni Sofia ang magaspang nitong kamay. Naiiyak nalang si Sofia dahil wala siyang magawa, pakiramdam niya ay nasalo na niya lahat ng malas sa buhay niya.

I believe kasi na kapag mahalaga ka sa isang tao, hindi talaga ito nakakatiis na wala kayong communication kahit hindi naman ganu'n kadalas 'di ba? Well, hindi naman kasi pare-pareho ang lahat ng tao, kaya kailangan na talagang tanggapin ang katotohanan kahit masakit. Kunsabagay, mas mabuti na rin siguro na wala na kaming communication ni Chris para tuluyan ko na talaga siyang makakalimutan. "Ma! Pwede pong pumasok?", boses 'yon ng anak ko habang kumakatok sa may pintuan.

My heart was aching in pain. Hindi ko matanggap na kaya niyang gawin sa akin iyon, na kaya niya akong paasahin, pero wala naman kasi siyang sinabi sa’yo, Mandy, at ikaw lang ang nagbibigay ng meaning no’n. I licked my lower lip and let out a heavy sigh. Hayaan mo na ‘yon. Nalito lang siya kaya niya nagawa ‘yon.

Umusog ako palapit hanggang sa dumikit ang harap ko sa tagiliran niya. "Hindi naman kailangang may significant meaning. Magpalagay ka lang kung anong gusto mo," kibit-balikat niya. Hindi ako nagsalita at patuloy na tinuon ang itim na tinta na walang halong kulay.

'Habang nabubuhay ako' What is that mean? Bakit may pagano'n? Bakit nagbibitaw ito ng salita na hindi naman nito kaya panindigan? Salita na paasa na naman. Katulad ng dati ay magpaparamdam na mahalaga siya at mahal siya pero hindi naman talaga dahil wala naman talaga iyong ibig sabihin at wala naman talagang espesyal.

“Sorry that I let this happen…” Napatitig ako sa kanita. Hindi na ako nagsalita pa kasi parang double meaning ang pagkakasabi niya ng mga salita. Napalunok ako at tumango na lang. It is unfair to him kung gagawan ko pa ng issue ang double meaning na nasa isip ko. Sapat na ang pagso-sorry niya. Sapat na iyon at ang importante ay nag-sorry na siya.

I then stopped smiling for a second at syaka ako nanatiling nakatingin lang sakanya as I watch him trying to comprehend what I just said seconds ago. "Cause imagine living your life meaningless, hindi ba parang bawat saya, bawat ngiti, at bawat memoryang meron ka hindi mo lang din madadamdam kasi hindi mo alam yung meaning nun sa buhay mo?" I asked him pero hindi nya ako nasagot. Kaya naman I stood up from where I was sitting at syaka tumabi sakanya sa upuang malaki naman ang space. Sakto lang para sa dalawang tao.

Akala ko titigil na siya. Pero hindi. “Pero alam mo,” sabi niya, “hindi naman masama ma-distract.” Napatingin ako sa kanya. “Depende kung saan,” sagot ko. “Hindi,” umiling siya. “Depende kung kanino.” Natigilan ako. “Tama ka,” dagdag niya. “Hindi lahat may meaning.” Huminga siya nang malalim.

Ngunit bukod doon, wala siyang ibang konkretong tagumpay. Tulad ng alam ng lahat, ang isang "mabuting relasyon" ay walang kahulugan. Kahit gaano pa kaganda ang relasyon mo sa isang tao, kung wala kang halaga sa kanila, wala silang pakialam sa iyo.