روايات وقصص ضمن It's Not Giving Meaning

Parang sumabog ang buong mukha ko sa init. Paano ko ba ‘to ie-explain?! “Hm?” ulit niya, calm na calm pa rin. Kinagat ko ang labi ko. “It means… exactly what it sounds like.” “But I think ‘NSFW’ functions as a verb in this sentence, not a gerund.” “….” Mr. Romero, grammar ba talaga ang focus mo ngayon?! “You don’t know what it means?” tanong ko pabalik, kinakabahan.

"Patawad...nanghihingi ako ng kapatawaran sa lahat ng ginawa ng aking Ama sa inyo..." Hindi ko alam kung paano sagutin ang kanyang mga salita. Sana sa simpleng paghingi ng kapatawaran ay matitigil ang lahat ng ito o bumalik sa dati. Ngunit sinadya nila ito. I don't know why people are saying sorry, for something they mean to do. They are sorry for what they have done, but they mean to do it. It seems like sorry no longer have any deep value.

ramdam ni Marco ang doble kahulugan sa bawat salita. Hindi niya agad sinagot. Parang iniisip niya kung paano bibigyang linaw ang binuksang usapan. Ngunit sa likod ng katahimikang iyon, parehong alam nila—may mga salitang hindi man tuwirang binanggit, ay malinaw sa pagitan ng mga tingin at titig na hindi masabi.

Hindi naman siya dapat maapektuhan nang ganito. Hindi naman siya dapat nasasaktan sa mga salitang hindi pa nga direktang sinasabi. Dahil ang problema ay siya. Siya iyong kusang nahulog. Siya iyong kusang umasa. Siya iyong kusang nagbigay ng kahulugan sa maliliit na bagay. At lalong hindi dahil... hindi naman siya magkakaganito dahil lang kay Caleb na iyon.

Isa lang ang ibig sabihin no’n, ginagamit din nila ang koneksyon nila para hindi nila malaman kung ano nga ba talaga ang kalagayan niya. Gaano ba kalalim ang problema para maranasan namin ang lahat ng ‘to? Hindi naman kasi dapat ‘to nangyayari, eh. Pero hindi ko maintindihan kung bakit kaming mga walang alam sa nakaraan noon ang pinahihirapan. Kami ang sumasalo sa mga bagay na wala naman kaming alam. “That’s why I gave my right hand a mission so we can connect everything. Hence, if you all wanted to lend him a hand, that would be better.”

"But I know the simplest meaning of it for me... Sa akin lang naman... In m-my own understanding..." "My time is running, Miss... All of us," demand nito sa malalim na boses. Oo, malalim ang voice niya pero mas malalim ngayon dahil natatagalan na siya sa akin. Gusto kong mapangiwi sa hiya. Simple meaning kako iyong alam ko pero parang nabura din kaagad sa utak ko iyon.

Nagmamaktol na eksplinasyon niya. “Sweetheart, that’s an unreasonable logic.” Malumanay na balik ng kanyang ama. “Hindi naman illegal na parehong landas ang tatawarin mo sa kaibigan mo. Other people’s opinions of you don’t absolutely matter, sweetheart. If you rely on their words, it’s no different from getting involve with toxic people. Your mind will only be poisoned over and over.” “But, Daddy…”

Tahimik ang kalsada habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan. Hindi iyong klaseng katahimikan na nakakailang. Hindi rin iyong katahimikan na kailangang punuan ng salita dahil may takot na baka may masabi kang mali. Ito ang uri ng katahimikan na marahang yumayakap— iyong katahimikan na hindi ka hinihingan ng paliwanag, hindi ka tinatanong kung sapat ka ba, o kung karapat-dapat ka bang narito.

Kahit hindi pa siya nagpapalit ng damit. Hindi ko maintindihan kung ano ba ang pinupunto niya. Ito ang mahirap sa aming dalawa dahil kulang kami sa maayos na communication. Dapat bang prangkahin ko na siya about us? Hindi naman kasi pwedeng pag sinabi niyang ganito, gagawin ko rin. Gusto ko ng malinaw, kung ano ba talaga kaming dalawa. Baka kasi lahat ng ito ay para lang sa pag-appreciate niya dahil ako ang nanay ng anak niya.

Hindi nagkamali si Lena. Hindi pa iyon ang dulo. Kinabukasan, pumasok siya sa opisina na parang may mabigat na dinadala sa dibdib. Hindi dahil sa trabaho. Kundi dahil sa sarili niya. “Don’t overthink.” Paulit-ulit iyon sa isip niya. Pero paano niya iyon gagawin kung bawat galaw niya ay tila may kahulugan na?