It's Not Giving Meaning Novels & Stories

agad kong saad sa kaniya dahil ang pinakaayaw ko sa lahat ay ang mga salitang mayroong kahulugan para sa akin ngunit wala lang ito para sa kaniya. A word can mean a lot of things. It can also lead to confusions na siyang nararamdaman ko ngayon. It makes us question certain things gaya na lamang ngayon na napapatanong ako kung may ibig sabihin ba ang sinasabi niya. Isa sa pinakaayaw ko ay ang nililito ako ng mga salitang hindi ko alam kung may kahulugan din ba sa kaniya gaya ng pagpapakahulugan nito sa akin.

Hindi na niya napigilan pa ang sarili. Naguguluhan siya sa mga ikinikilos nito. Hindi naman siya manhid pero ayaw niyang bigyan ng kahulugan ang ginagawa nito hangga't maaari. Ika nga sa kasabihan, words without action are meaningless but actions without words are confusing. At iyon ang nararamdaman niya ngayon. "Because I like you Mari…" Sagot nito na lalong nagpakulo ng kanyang dugo.

"Patawad...nanghihingi ako ng kapatawaran sa lahat ng ginawa ng aking Ama sa inyo..." Hindi ko alam kung paano sagutin ang kanyang mga salita. Sana sa simpleng paghingi ng kapatawaran ay matitigil ang lahat ng ito o bumalik sa dati. Ngunit sinadya nila ito. I don't know why people are saying sorry, for something they mean to do. They are sorry for what they have done, but they mean to do it. It seems like sorry no longer have any deep value.

Hindi naman siya dapat maapektuhan nang ganito. Hindi naman siya dapat nasasaktan sa mga salitang hindi pa nga direktang sinasabi. Dahil ang problema ay siya. Siya iyong kusang nahulog. Siya iyong kusang umasa. Siya iyong kusang nagbigay ng kahulugan sa maliliit na bagay. At lalong hindi dahil... hindi naman siya magkakaganito dahil lang kay Caleb na iyon.

Na kahit gaano kalakas sina Helios, at kuya, bakit nagagawa nilang makalusot? Ano ba kasi ang kailangan nila sa amin, at kailangang umabot pa sa ganito? Kung puwede namang idaan sa mabuting usapan, bakit hindi nila gawin? “What’s the meaning of this? Gagawin na naman ba niya ang ginawa niya noon?” Humigpit ang pagkayayakap sa akin ni kuya, habang ako naman ay hindi na makapagsalita nang maayos. Hinahabol ko na kasi ang aking hininga, dahil sa aking paghagulgol.

Nagmamaktol na eksplinasyon niya. “Sweetheart, that’s an unreasonable logic.” Malumanay na balik ng kanyang ama. “Hindi naman illegal na parehong landas ang tatawarin mo sa kaibigan mo. Other people’s opinions of you don’t absolutely matter, sweetheart. If you rely on their words, it’s no different from getting involve with toxic people. Your mind will only be poisoned over and over.” “But, Daddy…”

Tahimik ang kalsada habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan. Hindi iyong klaseng katahimikan na nakakailang. Hindi rin iyong katahimikan na kailangang punuan ng salita dahil may takot na baka may masabi kang mali. Ito ang uri ng katahimikan na marahang yumayakap— iyong katahimikan na hindi ka hinihingan ng paliwanag, hindi ka tinatanong kung sapat ka ba, o kung karapat-dapat ka bang narito.

Kahit hindi pa siya nagpapalit ng damit. Hindi ko maintindihan kung ano ba ang pinupunto niya. Ito ang mahirap sa aming dalawa dahil kulang kami sa maayos na communication. Dapat bang prangkahin ko na siya about us? Hindi naman kasi pwedeng pag sinabi niyang ganito, gagawin ko rin. Gusto ko ng malinaw, kung ano ba talaga kaming dalawa. Baka kasi lahat ng ito ay para lang sa pag-appreciate niya dahil ako ang nanay ng anak niya.

Hindi nagkamali si Lena. Hindi pa iyon ang dulo. Kinabukasan, pumasok siya sa opisina na parang may mabigat na dinadala sa dibdib. Hindi dahil sa trabaho. Kundi dahil sa sarili niya. “Don’t overthink.” Paulit-ulit iyon sa isip niya. Pero paano niya iyon gagawin kung bawat galaw niya ay tila may kahulugan na?

Walang iwas. “Why?” tanong niya, simple ngunit may lalim. Natigilan ako sandali. “Because…” naputol ako, saka bahagyang napailing bago ipinagpatuloy ang sasabihin. “Image matters.” Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon malawak na ngiti, pero sapat para ipakita na may naiisip siyang sagot na hindi ko magugustuhan.