It's Not Giving Meaning Novels & Stories

Walang iwas. “Why?” tanong niya, simple ngunit may lalim. Natigilan ako sandali. “Because…” naputol ako, saka bahagyang napailing bago ipinagpatuloy ang sasabihin. “Image matters.” Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon malawak na ngiti, pero sapat para ipakita na may naiisip siyang sagot na hindi ko magugustuhan.

Gaano ba iyon katotoo. Nowadays naman kasi ay isa na lamang iyong katagang walang halong katotohanan. Lalo na sa mga kabataan ngayon na ginagamit ang salitang iyon para lamang makuha ang gusto nila sa mga nililigawan o sa mga taong interesado sila. Hindi na nila binibigyan iyon ng ibang kahulugan pa dahil kapag nakuha na nila ang gusto nila sa isang tao o nagsawa ay mawawalan na ng saysay ang katagang iyon.

Mas lalo lang siyang nakaramdam ng hindi mawari na pagkabalisa. Sa huli, kinunan niya ng screenshot ang huling mensahe nito at isend sa kaniyang kapatid na si Wesly, asking what those words actually meant. Is she expressing her dissatisfaction? Akala naman ni Wesly ay nababaliw na ang kaniyang kapatid. Kahit ang simpleng reading comprehension ay nangangailangan ng sapat na konteksto, yet her brother expected her to decode the heavy meaning behind those three short words based on a single sentence.

Bumuga siya ng isang mabigat na hininga, at nang muli siyang tumingin sa akin, may pait sa kaniyang mga ngiti. "Anya, please understand. You know it's not that simple." pilit na paliwanag niya, ang boses niya ay gumaralgal din. "I cannot live without money, Anya. I can't live a life where I am scraping money to get by. Maybe for you, losing these things may not mean much but for me who grow up used to things like this….the idea of losing all of the things that I worked hard for is a nightmare. Money is the reason why we get to live, Anya. How can we live in a world without money? It's hard, isn't it?”

Ang boses na iyon ay puring-puring pamilyar o baka ang ugong lang sa aking mga tainga at sakit sa aking ulo ang nagpapaisip sa akin ng mga bagay? “Ngunit…” “Walang ngunit. Hindi siya makakapagsalita o pakshet na maibibigay ang kailangan natin kung hindi siya makakapagsalita.” Dalawa sila? Bakit ba hindi ko puring-puring naisip iyon? “Itali siya.”

Ilang araw na kaming halos hindi humihinto. Kung hindi meeting, may tawag. Kung hindi tawag, may dokumentong kailangang basahin. Kung hindi iyon, may listahan na kailangang aprubahan. Minsan, napapahawak na lang ako sa sentido ko at napapangiti—hindi dahil madali, kundi dahil hindi ko akalaing darating ako sa puntong ito ng buhay ko.

Napalingon ako muli sakanya. Kinuha niya yung tie. “I like it.” Namula ako. “Hindi yun—” Lumapit siya, masyadong malapit. Halos naamoy ko na ang amoy menthol niyang hininga. “Kung walang meaning… bakit mo kailangan i-explain?” bulong niya. Napaatras ako. “Terrance, don’t overthink.” Ngumiti siya. “O ikaw ang nag-o-overthink?”

excitement. That's bullsh*t, isn't it?

Zhe’s POV Nakapatong ang siko ko sa mesa habang nakatingin lang ako sa planner ko, pero ni isang word, hindi ko mabasa nang maayos. Paulit-ulit lang ang mga tanong sa isip ko. “I’ll figure it out.” What does that even mean? Feelings aren’t puzzles to solve. Kung nararamdaman mo, you say it. You don’t stall. You don’t leave the person hanging—especially not me.

“Gano’n ba? P’wes ngayon pa lang ipinaaalam ko na sa’yo.” “Alam ko ang kapalaran ko at sa paraang ito lang ako makakabawi. This is not an act of craziness or whatever. This is my own meaning of enjoyment,” saad niya. Naguguluhan ko siyang pinagmasdan. Hindi ko talaga siya maintindihan. Tumalikod na siya at walang paaalam na naglakad paalis. ..............