Novel & Cerita It's Worth Waiting

“Sometimes, I wonder what if I gonna die, will they spend some of their time for me? To look or check on me? To care for me and to show that they love me? Will I be able to get the attention that I have been waited for so long? Are they gonna go back home? I am waiting for that to happen my entire life, Roux.” “To feel that I am worth it. To feel that I am valuable. To feel that, they love me the way I am loving them.” “Am I really that selfish if I wish for that?” Naaalala ko ‘yong mga panahong lumalayo ako sa kanya. Alam kong nasasaktan ko siya sa tuwing gusto ko at sinasabi kong lumayo na siya sa akin, alam ko na sa bawat pag-iwas ko ay labis ko siyang nasasaktan. Hindi ko man gustong gaw

" Napagtanto ko na tama si Mama. Ang pagpapatawad ay hindi isang bagay na pwedeng ipilit. Hindi ito isang obligasyon-Ito ay kusang-loob na ibinibigay, sa tamang oras, at sa tamang pagkakataon. At kung talagang mahal ko si Monica, kailangan kong matutong maghintay. --- Kinabukasan... --- Nagising ako sa maliliit na halik at mahihinang boses na tumatawag sa akin.

Wala namang dapat ikahiya,isa pa,may nangyari na saamin. Sumagot naman siya kaso nauutal nga lang,Haha hes cute! Kahit naaasar ako dahil ngayon lang ako pinaghihintay nang ganito,siguro worth it naman ang paghihintay diba? Lalo nat birthday niya ito dapat lang na magsaya. At may inihanda na akong laro na alam kong magugustuhan niya rin,napangisi nalang ako nang maisip iyon.

“I can’t.” Ngumiti siya. “Then that’s enough for me.” Tumayo siya at huminga nang malalim. “You’re worth waiting for. I’ll wait, even if it takes time.” Naiwan akong tahimik. Gusto kong sabihin sa kanya ang totoo, pero hindi ko magawa. Hindi ko kayang wasakin ang tiwala niya.

Kasunod nito, may ilang messages na magkakalapit na oras ang pagitan: “I’ve been waiting for 30 minutes. Are you still in your office? But, I’m still here. No rush, Love.” “It’s past five already. I saw almost everyone leave the building… even Casper but he ignored me.” “Still here. Patiently waiting.” “Did you get off early to go somewhere?”

W-what? " W-wait. W-why?" dahil hindi ko maintindihan kung bakit si yulliyah pa. " Don't ask anything. I'll give you what you need and you will give me what i want. It should be give and take. Besides, hindi na amsama ang offer ko lalo na kung para sa kinabukasan ng pamangkin mo." He has a point. B-but i need to ask yulliyah's consent first when she turned 19.

"Throw that trash, De Vega." "I think this is that little woman's resume, she had a nice credentials. Isang magna cum laude." "A good credential yet unvaluable because of her height, tss!" sambit nalang nito na pinaandar na ang kaniyang sasakyan paalis upang puntahan ang kliyenteng naghihintay sa kaniya.

Sinabi ko na lang na mas matutuwa ako kung tutulungan niya akong mag-book ng sasakyan dahil hindi ko kayang kuhanin ang cellphone ko, gayong buhat ko ang natutulog na si Vier. Sa kasamaang palad, nataong rush hour ngayon kaya mas nahirapan kaming makahanap ng sasakyan. Mahigit isang oras na kaming naghihintay, at habang tumatagal, nararamdaman ko na ang ngalay sa aking mga braso at binti, kaya panay ang pag-ayos ko sa pwesto ni Vier, umaasang may mas kumportableng paraan pa para mas mabuhat ko siya nang matagal.

"Deal." "Siguraduhin mo lang na worth it ito para sa kalahating milyon." "Worth it na worth it. Trust me."

May sumunod agad. But it worked. Ngumiti ako—kahit masakit. Not done yet. May typing bubble. Tumigil. Lian… when this ends— Hindi ko na hinintay. When this ends, we decide if it was worth it. Matagal ang sagot niya. You’re worth every war. Sa salamin sa tapat ko, nakita ko ang sarili ko. Wasak ang reputasyon. Buô ang loob. At sa likod ng eskandalong ginawa namin—