Novel & Cerita It's Worth Waiting

sagot ko habang hinahawakan ko ang kanyang mukha. Sa sandaling iyon... naramdaman ko ang isang malakas na sipa mula sa loob ng aking sinapupunan. Isang paalala na mayroon kaming kailangang protektahan. Isang buhay na mas mahalaga kaysa sa anumang shares o yaman. Ang 'You Were Worth It' ay hindi na lang para sa aming dalawa... ito ay para sa kinabukasan ng aming anak. "He’s kicking, Adrian. Nararamdaman mo ba?" ngiti ko sa gitna ng takot.

"Paano kung hindi ako nakauwi dahil mas may importante akong ginagawa." "I'm still wait for you," sagot ko dito nang nakatitig sa kanyang mga mata. "Maghihintay ka kahit mas gusto ko pang makipag-inuman kesa ang umuwi dito?" I slowly nod. "Yes. Worth it naman ang paghihintay ko ngayon sa'yo, kasi umuwi ka pa rin." "Kung kay Elaine ako umuwi, maghihintay ka pa rin?"

Napalunok ako ng ilapit niya ang mukha saakin hanggang sa napapikit nalang ako ng maramdaman ang pagdikit ng noo naming dalawa. ".. you are worth it for the wait..And don't think I will give up on you because I won't..Sa loob ng siyam na taon,Ang paghihintay sayo ang tanging dahilan kung bakit sinisikap ko paring bumangon at lumaban" Agad akong napatingin sakanya ng maramdaman ang paglayo ng mukha niya saakin.. we're both staring at each other's eyes with awe-with love

"Worth it ba ang lahat ng pinagdaanan natin?" Napangiti ako. Hindi ko agad sinagot. Pinagmasdan ko muna ang lalaking minsang kinatakutan kong mahalin... at ngayon, ang lalaking pinili kong makasama habambuhay. "Higit pa sa worth it," bulong ko. "Kung hindi natin pinagdaanan ang lahat ng iyon, hindi tayo makakarating dito." Marahan kong hinawakan ang pisngi niya.

There were days where I thought it might just never happen That maybe I was meant to be alone That love was something that I'd never know but If I could go back right now I'd tell myself it all works out 'Cause it got me here today. Yeah, you're worth the wait All of my dark, dim, and lonely days Every goodbye and heartbreak was pointing me home I was just holding on Praying you'd be out there Holding strong Took me forever to find you But finally, forever's just two words away Baby, you're worth the wait.

ilan, tila hinihingi ng pagkakataon na sabihin niya iyon kay Lucas. “Naranasan mo na bang maghintay? ‘Yung masabihan na babalikan ka kasi mahal ka. ‘Yung umasa na hindi ka kakalimutan kasi mahal ka. Ako kasi, b-buong buhay na akong naghihintay na balikan ng mga taong nagsabi na mahal ako kaya hindi ako iiwan pero napakadali naman akong kinalimutan. Buong buhay ko, I’m waiting for my parents to come back and make me feel that I was really loved. Pero anong nangyari? They build their own families without considering my feelings. I waited all my life because they said they love me. Naghintay ako, araw-araw…hanggang sa isang araw, hindi ko na alam kung sino at ano ang dahilan ng paghihintay ko.

Some of it may take a little while pero tama nga ang sabi nila na may tamang panahon kasi sa lahat ng bahay at pag dumating na ang tamang panahon na iyon ay doon mo masasabing , worth it rin ang pag tiya-tiyaga, ang paghihintay at pag sa-sakripisyo. It was never neen easy for Felicia but her determination ang patience paid off. Kahit na alam niyang galit ang anak niya sa kanya ay hindi iyon naging rason para sumuko, instead it's been her motivation para hindi mawalang nag pag asang balang araw ay magiging okay rin sila ng anak niya. "Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil worth it ang paghihintay ko anak.."

Mahal na mahal niya kasi ito at hindi niya iyon itatanggi. Kong pwede lang hilahin ang araw na makatapos na siya ng pag-aaral. Nakakainip pero worth it naman mag-antay kong siya ang aantayin ko. Hanggang sa nakatulugan na rin niya ang pag-iisip.

"And right now, I'm teaching you the most important lesson of all." "What's that?" I whispered. "Anticipation." He leaned down, his lips hovering just inches from mine. "The longer you wait, the sweeter it becomes. The more you want it, the better it feels when you finally get it." I could barely breathe. "How long do I have to wait?" "Until you can't take it anymore." His thumb brushed across my lower lip. "Until you're begging for it. Until you're willing to do anything to have it."

"Don't move." Bawat segundo ay parang oras. Narinig ko ang paglalakad niya sa likod ko, ang paghila niya ng kaniyang suot na sapatos, ang pagtanggal niya ng kaniyang sinturon. Ang tunog pa lamang ng pagkaalis ng leather na iyon ay nagpapasikdo na ng aking dibdib. "The first lesson," aniya habang bumabalik sa likuran ko, "is all about anticipation. The longer you wait, the more intense the reward."