Iyak Ng Iyak Novels & Stories

Nag lakad ako palapit run at titignan ko na sana nang may naramdaman ako. Something is not good. I felt it. I-It's a trap. Fuck. Akmang aatras na sana ako ng biglang may tumakip na towel sa bibig ko at may kung anong pinaamoy sila dahil kung bakit nagdalim ang aking mga paningin. 'Shit' I cursed silently in my mind. Bago tuluyang nag dilim ang aking paningin ay nakarinig ako ng mga yapak na papasok.

I’ve been to many situations like this, so why? I let out a heave. “Tangina” I muttered along with a small whimper escaping from my lips. The sobs that I tried to conceal erupted one by one. My chest hurt. It felt as if it was being crushed again and again. I covered my eyes with my arm, my other hand was in my chest, trying to figure out how to calm it down. ‘It felt like I was dying.’ I heaved in and out, trying to get myself stable. ‘I can’t cry. Ang babaw ko naman na tao kung iiyak ako. All that had happened today is already a normal event, hindi na bago na malaman ko na disappointment ako, na tanga ako, na puro lang ako salita’.

"Panay pa nga ang hikbi mo kahit tulog na tulog kana inday... May problema ka ba kaya ka naglasing kagabi?" "Hikbi?" Now that made me frowned at her in confusion. "At ba't naman ako humihikbi, Aling loring eh di naman ako umiiyak---" I halted when suddenly, I remember my swollen eyes. "Oh my! Mukhang umiiyak nga'ko kagabi.." naibulong ko na lamang sa sarili ko while mentally slapping my forehead again. "Aba malay ko kung bakit ka umiiyak 'day. Baka naman may naalala ka lang na problema kaya ka nagkakaganun. Di mo ba matandaan?"

Hinayaan niyang bumuhos ang kaniyang luha at para siyang bata sa lakas ng kaniyang iyak. "N-niloko niya a-ako. He cheated, ma!" Ramdam na ramdam niya ang higpit ng yakap ng kaniyang ina pero mas nangingibabaw pa rin ang sakit na lumulukob sa puso niya. "Bakit hindi mo kaagad sinabikay mama?" puno na rin ngayon ng luha ang mata ng mama ni Yesha. Kitang-kitang niya ngayon kung gaano rin ito nasasaktan sa nangyayari sa kaniya.

I "What the fuck!" Iyon na lamang ang huling salita na nasambit ko ng makaramdam ako ng kirot sa aking braso at tagiliran. Napasubsob na rin ang aking mukha sa manibela dahil sa lakas ng pagkakabunggo ko sa malaking truck na iyon. Unti-unti ng nagdilim ang aking paningin hanggang sa tuluyan na akong mawala sa aking ulirat.

nakangiti kong sabi. Sa pagkakataong 'yon ay nanatili lang s'yang nakangiti at hindi ako kinakausap. Bigla akong nakaramdam ng pagka-lamig dahil sa matinding ulan na bumabasa sa buo kong katawan. Napansin ko naman na kahit umuulan ay hindi nababasa ang katawan n'ya. "Hey! Ngingitian mo lang ba ako? Nako ha! Gusto mo lang na yakapin kita eh." masaya kong sabi.

Gagawing tama ang mali at hindi na muling sasaktan ang isa't isa. Sige lang, Umiyak ka lang ng umiyak ngayon. Iiyak mo lahat ng sakit, dahil iyan ang patunay na tunay nga yang nararamdaman mo para sakin. Iiyak mo lang lahat dahil sinisigurado ko na simula ngayon.. gagawin ko na ang lahat para mapasaya ka naman. Pangako. “Sana hindi pa 'to masyadong huli para sabihin pero..” at napangiti ako sakaniya. “I'm back.”

"Please, stay where you are, Don't come any closer". Ayoko na magpapasok ulit. Ayoko nang kumilala pa. Ayoko na. Ang sakit. Ang hirap maiwan. I think I will just accept it. It is me and myself against the world. "Don't try to change my mind. I'm being cruel to be kind"