Iyak Ng Iyak Novels & Stories

Eto lang talaga si Lulu, masyadong bine-baby ang nararamdaman ko, mas lalo lang tuloy ako naiiyak. "Wala naman sigurong kapalit iyang pagpupuri mo sa akin ano?" nginitian ko siya habang nag aayos galing sa pag-iyak. "Wala ano! Halika na't makita ka pa ng kuya mong umiiyak dyan, mapagalitan pa tayo!" pagmamadali nya sa akin. The image of my brother with his narrowed eyes, kita ang dilim nito dahil sa nasagap na kapalpakang nagawa ng nakababatang kapatid. I imagine horror.

Ikinuyom ko ang aking palad habang pinupukol ng masamang tingin ang kuwarto ni Theros. "Ha!" Bumuga ako nang mabigat na hininga dahil para akong aatakihin kahit wala naman akong sakit sa puso. Pinunasan ko ang pisngi ko na basa na pala ng luha. Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako. "Bakit ba ako umiiyak? Parang dumi lang sa sahig, iniiyakan ko pa. Kayang-kaya ko namang linisin 'yan," sabi ko sa sarili ko.

Destroying my room is far easier to forget about, chewing is the last straw that hits the camel's back" hope that's how to say the expression?* The bubbling of the potion on fire made me startle. I was too lost in thought I forgot all about my surroundings, the boiling potion made me aware of my location. Hurrying to the table, I open the pot with a Ngaji *it's a wooden handler made from the Ikika tree, it's made to help with pot opening to avoid getting a burn on your fingers. I can recall the first time I got a burn on my fingers, that was when dad carved the Ngaji to avoid another incident×, the once dark-looking water now looks as crystal as the Iyi water. Smiling, I scoop some into a li

Magaan na dinampian ko ng halik ang dulo noon. "F*ck!" Inilapit ko pa sa bibig ko, halos maiyak ako sa unang subok ko. Bakit hindi magkasya? Ang sakit sa bibig! "K-Kali! Ohh!" Itinuloy ko pa rin, kahit naiiyak na ako. Alam kong nagugustuhan niya, at kapag tinigil ko ito paniguradong mabibitin siya.

Sasamahan pa sana ako ni Riyo pero pinigilan ko siya. Agad akong tumakbo papasok sa banyo at pagkapasok na pagkapasok ko ay doon ako umiyak nang umiyak dahil sa sakit ng nararamdaman ko. Hindi ko alam bakit ako nasasaktan samantalang wala naman kami o walang namamagitan sa amin. Nasa kasagsagan ako ng pag-iyak ng biglang bumukas ang pinto at bigla ako nitong niyakap. Kahit hindi ko na alamin kung sino ito, pabango pa lang kilala ko na. "Let me Thomas," madiin kong sabi sa kanya pero mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin.

Those words pierced my heart like a rain of knives. Tears filled the corners of my eyes, but I chose to hold them back, swallowing the pain to ease the sting. I swallowed hard, feeling a lump forming in my throat. My hand instinctively clenched into a tight fist, nails digging into my palm. Only after a moment of internal struggle did I manage to gather myself enough to finally utter shaky words. "Kailan pa? Kailan mo p-pa alam?"

Nag lakad ako palapit run at titignan ko na sana nang may naramdaman ako. Something is not good. I felt it. I-It's a trap. Fuck. Akmang aatras na sana ako ng biglang may tumakip na towel sa bibig ko at may kung anong pinaamoy sila dahil kung bakit nagdalim ang aking mga paningin. 'Shit' I cursed silently in my mind. Bago tuluyang nag dilim ang aking paningin ay nakarinig ako ng mga yapak na papasok.

I’ve been to many situations like this, so why? I let out a heave. “Tangina” I muttered along with a small whimper escaping from my lips. The sobs that I tried to conceal erupted one by one. My chest hurt. It felt as if it was being crushed again and again. I covered my eyes with my arm, my other hand was in my chest, trying to figure out how to calm it down. ‘It felt like I was dying.’ I heaved in and out, trying to get myself stable. ‘I can’t cry. Ang babaw ko naman na tao kung iiyak ako. All that had happened today is already a normal event, hindi na bago na malaman ko na disappointment ako, na tanga ako, na puro lang ako salita’.

Dahil sa pag-iyak ay hindi ko namalayan na nakaidlip na pala ako. Madaling araw ay nagising ako. Tinignan ko ang maliit na kama ngunit wala si papa sa aking tabi kaya napabangon ako. Akmang sisigaw na ako para tawagan si papa nang makita ko si papa na nakaupo sa gilid ng saradong pinto habang nakayuko at ang kaliwang binti ay nakatupi. Nakita ko na may tumulong butil na luha sa kanyang mga mata. Umiiyak ba si papa? Lumapit ako sa kanya at niyakap siya na ikinagulat niya. Mas lalo siya napahagulhol at niyakap din ako nang mahigpit. Nasasaktan ako na makita si papa na malungkot at umiiyak. "Anak, everything will be okay," sabi niya. Alam ko ang pangungusap na iyon ay hindi lang para sa akin ku

"Panay pa nga ang hikbi mo kahit tulog na tulog kana inday... May problema ka ba kaya ka naglasing kagabi?" "Hikbi?" Now that made me frowned at her in confusion. "At ba't naman ako humihikbi, Aling loring eh di naman ako umiiyak---" I halted when suddenly, I remember my swollen eyes. "Oh my! Mukhang umiiyak nga'ko kagabi.." naibulong ko na lamang sa sarili ko while mentally slapping my forehead again. "Aba malay ko kung bakit ka umiiyak 'day. Baka naman may naalala ka lang na problema kaya ka nagkakaganun. Di mo ba matandaan?"