Iyak Ng Iyak Novels & Stories

Kaya paano ko pa magagawang ipaglaban ang pagmamahal ko sa kanya? Bahagya akong tumingala para pigilan ang nais na pagbagsak ng aking mga luha. Hindi na ako iiyak nang dahil sa kanya. Iyan ang ipinangako ko noon. Huminga ako ng malalim at pilit na kinontrol ang aking sarili. Pagkatapos ay bigla na lamang akong tumalikod at naglakad pabalik sa aking pinanggalingan.

Eric rambled and Iyaki was forced to look up. Eric was no longer talking to him. He was busy conversing with himself. Another tear slid down Iyaki's cheek. He was ready to do anything to take away the pain. He was ready to spare Eric the pain. Maybe half of it even if he couldn't take all but it wasn't possible. It was way beyond him. "My babies...my babies...I-I can't....I-I can't.....stop talking. Quiet, all of you! You don't know anything…I didn't do anything" Eric yelled and Iyaki flinched.

Ang hari. "M****a! Akala ko namukhaan tayo," bulong ni Yñaki ng nasa gilid na kami ng kalsada at nag lalakad. "Gusto kong tapalan ang bibig 'non." "You really need to get laid. Umakyat na sa bumbunan mo 'yung init." "Fuck you!" At nagpatiuna akong maglakad sa kanya. "Hey! Stop." "What?!" I barked, my voice lower than usual. Ayokong maka attract ng atensyon ng ibang tao.

CHAPTER 27: Ignore “Kaya mong maglakad?” tanong ni Jeo kaya naman tumango ako habang hindi siya tinitignan. Sinubukan kong tumayo at hindi humawak sa braso niyang nilapit sa ‘kin. Pero napangiwi na lang ako dahil sobrang sakit ng sugat ko. Ngayong nakatahan na ako ay parang naiiyak na naman ako dahil sa mga buhangin na pumapasok sa tsinelas ko at sa sugat ko.

That single word was full of disappointment. Ramdam na ng babae na umakyat ang bigat ng dibdib niya sa bandang lalamunan at dahan-dahang nanlamig ang kanyang katawan. 'No, hindi puwedeng mangyari 'to! T-teka, teka lang...'

Ngunit paano siya magiging maligaya gayong alam niyang hungkag ang damdaming ipinakikita nito sa kanya? Ano ba itong nagawa kong pagkakamali? tanong ni Mina sa sarili. Hindi ko pala kayang ibigay ang aking sarili sa isang lalaking hindi naman ako iniibig! pag-amin niya sa sarili habang bumabalong ang masaganang luha ng mahapding pagkabigo. Nakatulugan niya ang kanyang pag-iyak. Mistula siyang batang nasaktan habang nakabaluktot sa kanyang pagkakahimbing.

Ang mga kamay ay nasa likuran ko. "Now, kwento," udyok sa akin ni Aya. Matunog akong bumuntong hininga at bigla nalang umagos ang luha sa mukha ko. Hindi ko alam kung may sariling utak ito pero agad nalang bumigay ang luhang iniipon ko kanina pa. Agad akong dinaluhan ni Aya, "Uy bes huwag kang umiyak, ano ba kasi nangyari?"

Ngunit wala iyong naging tulong dahil lumakas lang ang iyak niya. Labis pa akong nagulat ng bigla nalang niya akong dambahin ng yakap. Ibinaon ang mukha sa dibdib ko at umiyak ng umiyak. Wala na akong nagawa kundi ang hagurin nalang ang likod niya bilang pag-aalo rito.

at bago pa ako tuluyang mabaliw sa titig niya—ako na 'yung gumalaw. Yumakap ako. Mahigpit. 'Yung klase ng yakap na parang gusto kong manatili roon kahit saglit lang. Ramdam ko agad kung paano siya natigilan bago dahan-dahang yumakap pabalik. Jusko!? Parang doon lang talaga kumalma lahat. 'Yung takot ko. 'Yung pagod ko. 'Yung gulo sa isip ko.

Sinaktan. “Bakit feeling ko under ka sa kaniya?” pasimple kong hinawi ang buhok ko dahil naramdaman kong pumatak ang isang butil ng luha sa pisngi ko. Ayaw kong makita niya iyon dahil ang ibig sabihin lang non ay tatanungin niya ako kung bakit ako naiyak. At sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit. “Mahal ko eh.”