Iyak Ng Iyak Novels & Stories

Ang hari. "M****a! Akala ko namukhaan tayo," bulong ni Yñaki ng nasa gilid na kami ng kalsada at nag lalakad. "Gusto kong tapalan ang bibig 'non." "You really need to get laid. Umakyat na sa bumbunan mo 'yung init." "Fuck you!" At nagpatiuna akong maglakad sa kanya. "Hey! Stop." "What?!" I barked, my voice lower than usual. Ayokong maka attract ng atensyon ng ibang tao.

I yelled and ran to my room. I feel eccentric and nauseous. This is the first time I yelled kay mama. Sh*t, I shouldn’t have done that. I’m screwed, I am so stupid! Damn it! But why..? Bakit hindi man lang ako makaiyak? It is painful, but why can’t these tears fall down? The last time I cried was when papa was taken away. Am I feeling numb?

“Old lady 'Iyang', relax. Your wrinkles are smiling right now." This imbecile is testing my patience. He knew I hated my country bumpkin nickname 'Iyang', yet he dared call me that old fashioned nickname. “F*ck you, bestfriend,” I replied. We were too comfortable that cursing is just part of our conversation. I crossed my arms and flicked my eyebrows. "I don't want to hear your favor," I added. "Sorry. Promise I won't call you IYANG again." “Bitch you just did it again." I rolled my eyes.

CHAPTER 27: Ignore “Kaya mong maglakad?” tanong ni Jeo kaya naman tumango ako habang hindi siya tinitignan. Sinubukan kong tumayo at hindi humawak sa braso niyang nilapit sa ‘kin. Pero napangiwi na lang ako dahil sobrang sakit ng sugat ko. Ngayong nakatahan na ako ay parang naiiyak na naman ako dahil sa mga buhangin na pumapasok sa tsinelas ko at sa sugat ko.

Umuga ang balikat niya, senyales ng pag iyak. Napahilamos ako sa sarili ko at nanghihinang humawak sa dibdib. "Hindi ba masakit? Ngayon paano ko sasabihin sa anim na taong gulang na batang nakikipag laban din para sa buhay niya sa loob ng ICU na wala na siyang makikitang Nanay pag gising niya? P-paano ko sasabihin sa kaniya na hindi ko man lang nakita si Nanay bago mag agaw buhay dahil nasa loob ako ng kulungan at pinag bintangang magnanakaw? Paano sa tingin mo Gideon? Anong paraan ang pwede kong gawin para hindi masaktan ang kapatid ko?"

That single word was full of disappointment. Ramdam na ng babae na umakyat ang bigat ng dibdib niya sa bandang lalamunan at dahan-dahang nanlamig ang kanyang katawan. 'No, hindi puwedeng mangyari 'to! T-teka, teka lang...'

Ngunit paano siya magiging maligaya gayong alam niyang hungkag ang damdaming ipinakikita nito sa kanya? Ano ba itong nagawa kong pagkakamali? tanong ni Mina sa sarili. Hindi ko pala kayang ibigay ang aking sarili sa isang lalaking hindi naman ako iniibig! pag-amin niya sa sarili habang bumabalong ang masaganang luha ng mahapding pagkabigo. Nakatulugan niya ang kanyang pag-iyak. Mistula siyang batang nasaktan habang nakabaluktot sa kanyang pagkakahimbing.

Bakit ba ako pinagpala na malikot ang kamay. "Sige" pinilit kong gawing normal ang boses ko at mabilis na pinunasan ang luha ko saka tinanggal ang tali sa buhok ko para pag bumanggon ako ay gagawin kong pantakip ang buhok ko para hindi halatang umiyak ako. Nakakainis kasi bakit ba kasi ang bilis tumulo ang tubig mula sa mata ko. Bakit ba kasi ako pinanganak na iyakin at mahina.

Ang mga kamay ay nasa likuran ko. "Now, kwento," udyok sa akin ni Aya. Matunog akong bumuntong hininga at bigla nalang umagos ang luha sa mukha ko. Hindi ko alam kung may sariling utak ito pero agad nalang bumigay ang luhang iniipon ko kanina pa. Agad akong dinaluhan ni Aya, "Uy bes huwag kang umiyak, ano ba kasi nangyari?"

Ngunit wala iyong naging tulong dahil lumakas lang ang iyak niya. Labis pa akong nagulat ng bigla nalang niya akong dambahin ng yakap. Ibinaon ang mukha sa dibdib ko at umiyak ng umiyak. Wala na akong nagawa kundi ang hagurin nalang ang likod niya bilang pag-aalo rito.