Iyotan Ng Mga Bata Mga Nobela at Kwento

sagot nya " No I don't believe you duh!.." napanganga ako dahil sa sagot ng bata sila holy naman ay natatawa.. " Hey it's better if you play with him.." singit ni xaxy na tumayo na rin.. " How? he not even know how to use sand.." sagot ng babae Agad akong lumapit sa kanila at hinawakan ang balikat ng batang babae sobrang lapit ko sa mga bata..

Lihim siyang napangiwi ngunit bigla din nawala ang agam agam ng ngumiti ito sa bata. " Salamat! oo ako nga yun", " Sabi ko na nga po, hind ko po kayo makalimutan dahil ang gwapo gwapo niyo po", " Ehem! Anna? kumusta si tatay? asan siya?", pagcucut niya sa matabil na dila ng bata. Nag aalala siya, hindi sanay si Tyron sa ganito at baka magsungit pero hindi naman dahil napakaganda naman ang pagkakangiti.

Hindi siya agad nakasagot. Dahil minsan... Mga bata ang unang nakakakita ng mga bagay na pilit mong itinatanggi sa sarili mo. Biglang— Ding dong. Nagliwanag agad ang mukha ng tatlo. "DADDY!" Tumakbo silang lahat sa pinto. Napabuntong-hininga si Kath. Hindi niya alam kung matatawa siya o maiinis.

Kung sigurong naiintindihan lang ng bata ang sitwasyon ay iiyakan mo na lang ang nangyayari sa kanya. Pumasok na ang mga bata sa sala. "Kuya, let's play another game?" Gaeun asked. Napangiti si Hyacinth kay Gaeun. Mabait naman ang bata at close sila ni Sean. Natutuwa siya na kahit papaano ay may kalaro si Sean at hindi pa rin siya mag-isa. "Sure, Yul! I'll get my toys, okay? Wait for me here!" Maligalig na sagot naman ni Sean at tinalikuran si Gaeun.

tanong nito. "Oo, kaya ikaw muna bahala sa mga bata. Ipasyal muna lang sila Mommy kung mabagot man kayo." bilin ni Maximo at para sa kanya kasi hindi na dapat pinapatagal pa at atat na siyang malaman ang katotohanan.

mahinahon kong pakiusap sa mga bata. Sobrang likot kasi nila kapag nandito ako sa bahay. Cartoons lang ang ipinapanood ko sa mga bata. Minsan, binabasahan sila ng nagbabantay sa kanilang dalawa ng storybook. Nagrereklamo sila dahil naboboring raw sila at mas gusto ang magtakbuhan. "Opo, Nanay namin!" matinis na sigaw nilang dalawa.

"Bakit, Elara?" "Ang anino... hindi siya namatay," sabi ng bata, ang kanyang boses ay may halong takot. "Inabsorb niya ang Rebirth code bago siya lumubog. Ang dagat... hindi ito kumuha ng buhay. Nagbigay ito ng bagong anyo."

Sinasaway niya naman pero maging ang mga bata ay wala na ring galang sa kanya. Uwian ng hapon, umalingawngaw ang boses ng mga bata na animo'y naiintindihan ng mga ito ang mga sinasabi. "Anak ng púta tatay mo!" "Sabi ni Tita, kadiri raw iyon!"

Hindi iyon nakakabuti sa paglaki ng bata. Nilapitan ni Allyce ang kaniyang anak at hinawakan sa magkabilaang balikat nito. “Huwag mo nang isipin si tito mo, okay? Ligtas na tayo. Hindi ka na niya aawayin pa.” Tumango lang ang bata at ngumiti. Ngiti ng isang pag-asa at nakakahawa sa kung sino man ang makatingin niyon. “Pumasok ka na sa bahay, baby. Magluluto tayo ng gusto mong kainin,“ masayang turan ni Allyce at pinanood niya ang kaniyang anak na tumatakbo papunta sa kanilang bahay.

“Nakakatakot.” “Whoa!” Agad na napuno ng pagpapanic ang natitirang mga bata habang nagsisimula sa pagiyak nang paisa isa. Mabilis ding naihi sa kanilang mga salawal ang mga batang may mas mahinang loob kaysa sa ibang mga bata.