Jeepney Driver Novels & Stories

Tulala lamang ako at nabalik lang sa reyalidad nang mabilis bumaba sa jeep ang mga pasahero upang mailigtas ang sarili nila sa gulo dito sa EDSA. Napakurap-kurap ako at inilibot ang tingin sa paligid. Iilan na lamang kami ang natira sa loob ng jeep. Nandun pa rin ang driver tila ayaw niyang iwan ang kanyang jeep kahit makikita na namin si San Pedro.

sabi nito sabay beso beso tanda ng pagpapaalam niya at mabilis na sumakay ng sasakyan. Naiwan namang mag-isa si at nag aantay na may mag stop na jeepney. Nakita nya na may paparating na jeepney agad niyang tinaas ang kanang kamay para mapansin ng drayber at hintuan siya. Mabilis siyang sumakay at umupo, at napa pikit na lang.

Napapahamak tayo Charm ng dahil dyan. Kinuha ko na sa loob yung mga maleta at kinakausap nga ni Jeff yung driver na halatang di nga kami nakikilala. Busy ata lagi magpasada si Manong Driver. Sakripisyo nga naman para sa tao nating minamahal. Oo nga naman aanihin mo ang oras sa panunuod ng balita kung wala kayong makain kinabukasan. Kaya Manong Driver, bilib po ako sa inyo.

Halos hindi siya mapakali at natutuliro siyang malaman ang katotohanan sa likod ng paglilihim sa kaniya ng nobyo niyang si Andrew. Pagkasakay pa lamang niya ng jeep ay balisang-balisa na siya at panay ang pagtingin sa bawat paligid na kanila madaraanan. "Bayad po." Ani ng isang pasaherong kasabayan lang niyang sumakay ng jeep. Doon lamang niyang napagtanto na hindi pa pala siya nakakapagbayad, kung kaya't kumuha rin siya kaagad ng barya sa loob ng shoulder bag niya at siyaka iniabot sa manong jeepney drayber.

Pagbaba namin ng jeep ay sumakay pa ulit kami ng tricycle patungo sa tinutuluyan nila. "Dito na kami manong. Ito ang bayad namin." Inabutan ni Jessie ng 50 pesos ang driver. "Halika, may karinderya dito. " Sumunod ako sa kanya. "Pumili ka na ng sa iyo ha? Sa bahay na tayo kumain para diretsong pahinga kana." "Sige Jessie, salamat. Ikaw ba? Anong gusto mo? " Malumanay na tanong ko sa kanya.

Rinig kong sigaw na bilin ni Brian sa’kin pagkalabas ko. Pagkasaradong-pagkasarado ko pa lang ng pinto ng bahay namin ay wala na ‘kong sinayang pa na oras at agad nang tumakbo papunta sa labas para makapagpara ng jeep, sakto naman, dahil may paparating ng jeep pagdating ko, kaya hindi ako gaanong nahirapan para makasakay. Sobrang luwag pa ng jeep pagkasakay ko, dahil tatlo lang ang pasahero ni kuya at kasama na ‘ko ro’n sa tatlo.

Hinanap ko ang bumabyaheng Jeep papunta sa amin. Nang makita ay nakisiksik ako sa mga sumasakay. Nilingon ko pa nang isang beses si Rigel at nakitang nagpapalinga-linga ito. Pikit matang pumasok ako sa Jeep at pumwesto sa dulo. Halos yakapin ko ang sarili ko sa pagdami ng pasahero. Siksik na, mainit, at masikip. "Oh, isa na lang! Isa na lang! Sasakay ka boss?"

At sa huling segundo, nang may bumaba sa tabi ng driver, nilundag niya ang spot—sakto lang ang puwesto niya para kalahating pisngi ang naka-upo. Nakahinga siya ng maluwag. Alinsangan ang hangin. Mabagal ang biyahe. Pero habang dinadala siya ng jeep pauwi ng Pasay, ang tanging iniisip niya, “At least, hindi na ito Japanese contract. At hindi rin ito iced coffee sa kandungan ng boss ko...”

paalam niya dito. Naglakad na siya papunta sa owner type jeep na kakarag-karag. Pagmamay-ari pa yon ng tatay niyang sumakabilang-bahay na. Kumaway pa siya kay Ernie ng paandarin niya na ang owner.

Personal bodyguard ba sila ni gwapong driver? May dalang jeep ang matanda kaya doon inilagay ang mga gamit namin at nagsiumakyat na rin sa jeep sila mayang at manang Nina habang narito pa rin ako sa tabi ni gwapong drive, inakbayan habang kausap nya naman iyong driver sa eroplano. "Thank you, dude." "Your always welcome, Easton. I'm just one call away." "Yeah, thank you again."