Jeepney In Tagalog Mga Nobela at Kwento

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay

Like it matters, anyway. Tumayo siya sa tabi ng highway at naghintay ng taxi. Jeep ang kadalasan niyang sinasakyan dahil mas mura ito kung ikukumpara sa tricycle o taxi. Pero dahil sa paanyaya ng kaibigan na hanggang ngayon ay hindi pa niya pinauunlakan, minabuti niyang mag-taxi na lang.

tanong ko kay Gretta. “Sa terminal ng jeep may papunta sa ‘min. Medyo malayo pero mabilis ang byahe kapag walang traffic.” Napakurap-kurap ako. “Jeep?” Tumango naman siya. “Oo. Sorry, wala kasi kaming kotse kaya wala tayong service pauwi.” Agad akong umiling. “Naku, it's okay! First ko kasing sasakay sa jeep kaya nagulat ako. Pero ayos lang.”

she explained. "T-tuaze?" "Yes, Miss. We're in Cebu." Kaya pala familiar sa akin ang lugar dahil nasa Cebu lang ako, marahil nga malapit ito sa lupain ng De Marquez. Tuaze? So all this time, me and my mom are using my father's surname after all the years? "You need to eat, Miss. Sa amin magagalit si Sir kapag hindi ka pa kumain," sinabi niya pero umiling lang ulit ako.

You reach your destination Agad na hininto ni Jiro ang kotse at tumingin sa dalaga, “lilinawin ko lang, mula ngayon ay hindi ka na pwedeng lumandi kahit kaninong lalaki.” “As if gagawin ko yan, tulad ng sabi ko hindi ako ganoong klaseng tao.” Sabi niya at lumabas na ng kotse at tuloy-tuloy na pumasok sa building kung nasaan ang room na bigay sa kaniya ng company. Sinundan lamang siya ng tingin ni Jiro, hindi pa nga nawawala sa paningin ng binata ang dalaga ay tumunog naman ng cellphone nito.

Ayaw ko naman ipahamak ang baby ko. Sa sobrang pagod nga ay ni hindi ko namalayan na nakarating na kami. Kung hindi lang ako tinapik nang mahina sa balikat ni Andres ay hindi pa ako malilingat at hindi pa malalamang nasa Tarlac pa kami. "Saan na dito, Andres?" Luminga-linga ako habang maingat na bumaba ng Bus. "Isang jeep at tricycle na lang, Ma'am Sage."

“Napapadalas ang pananakit ng likod nyo ah. Pacheck up na kaya kayo, ha ‘nay?” “Hindi na. Dagdag gastos lang ‘yan, kaya pa naman. Puntahan mo nga ang tatay mo, nasira na naman daw iyong jeep nya kaya hindi makapamasada.” “Binigyan ko siya ng pera para ipagawa nya iyong jeep nya ah. Baka ginastos na naman nun sa pambabae?”

Pagkatapos magpasalamat at tanggapin ni ang halagang bente pesos ay isiniksik niya ito sa kanyang body bag na nakasukbit sa kanyang beywang at nagtawag ng bakanteng jeep na nakapila sa di kalayuan at naghihintay ng kanyang senyas. Dalawa silang barker sa pila ng biyaheng Quiapo Libertad. Yung mga lamang maraming jeepney driver ang sa kanya nagpapa-barker dahil daw mabilis mapuno ang jeep nila, kaso nga lang kadalasan ay lalaki at Dom ang mga sumasakay.

Nagpaiwan ka sa Jeep akala mo naman ang lapit-lapit mo sa Manila damn it! Naiinis na kinuha ko sa bulsa ko ang phone ko tiningnan ko ang oras, kung maglalakad ako papapunta sa farm maabutan ako ng gabi at kung maghihintay ako ng susunod na Jeep paniguradong aabutan ako rito ng gabi dahil walang masyadong naglalakad rito. Damn it!

At alam din ng lahat ng tao rito ang ginagawa nito sa amin ng kapatid ko mula pa noon. "Oh! isa na lang larga na tayo!!!" Rining kong sigaw ng isang tsuper ng jeep. Nakita kong madadaan nito ang address na binigay ng matanda kaya nagtaas ako ng kamay. "Dali! Kaya pa!" Mabilis akong naglakad at sumakay agad sa jeep nito. Masyadong siksikan ang loob ng jeep kahit sobrang aga pa. Dahil sa sobrang siksikan. Nararamdaman ko ng pinagpapawisan na ang kili-kili ko. Ganito ang jeep dito sa amin, kapag sinabi nilang isa nalang ang kulang ibig sabihin noon. Kalahati nalang ng pwet mo ang makakaupo sa upuan.