Romans & histoires Jeremiah 29 11 Tagalog

Nang dahil sa’yo, naniwala ako na nabububay din pala ang pagmamahal sa mundo. I wish you were still here. I wish, i can still hold your hands. Sana nakikita ko pa din ang magaganda mong mata, ang makinis mong balat, ang mahaba at kulot mong buhok na medyo brown pa, at ang mga kislap sa mga mata mo kapag tumatawa ka. Mahal na mahal kita, Lala. I love you! Love, CALEB61 Nagulat ako nang biglang may kumatok sa pinto. Who’s that? May inaasahan bang bisita ngayon si Caleb?

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Kaya kailangan talagang mag-ingat sa mga ganitong klaseng lugar. “This goats are too cute,” namamangha kong saad nang makita ang dalawang kambing na nasa malaking lalagyan nito. Prenteng nakahiga ang mga ‘to at parang nagugustuhan rin ang hangin na yumayakap sa kanila. “Cute talaga sila ate Celestia. Mga alaga ko yan, si Pepa at si Pane.” Humawak ako sa malaking bato para pang suporta at maingat na inangat ang sarili. We’re almost there. Nakikita ko na ang mga tanim ng mais at iba pang mga halamang hindi pamilyar sa akin.

assistant"> Halos mapunit ang lalamunan ko sa tindi ng sigaw na lumabas mula sa lalamunan ko. Parang buong bahay ang nayanig sa sakit at galit na matagal kong kinimkim. Ngayon lang kami nag-away nang ganito ni Jeremiah. Ngayon lang ako sumigaw sa kanya nang parang wala nang natitirang pagmamahal. At ngayon ko lang din nakita ang lalaking mahal ko na unti-unting nadudurog sa harapan ko.

At kahit nasa iisang lugar lang sila ay parang miss na miss nila ang isa’t isa palagi. “Wala ng mga istorbo.” Humagikgik siya. Naalala din niya ang pangako ni Jeremias sa lolo nito na magbabakasyon sila sa Hacienda Rosales kung ayaw nitong mag-overnight sa bahay nila ang lahat ng kanilang bisita. “I miss you,” hindi niya napigilang sabihin. Muling inangkin ni Jeremy ang labi niya matapos ibulalas ang, “I miss you more.”

Paano, he loves that masochist side of that devil but that side disgusts me the most. I decided to go out, in three days mag a out of the country naman kami. Tumawag ako sa group chat naming nila Jonas, it is labeled “Carai Go Deo” an Irish term for friends forever. Sila na kase ang kasangga ko years ago. Habang nagri-ring ang kanya-kanyang linya, nakatutok naman ako sa screen ng cellphone ko trying my best to smile prettily, dahil saw ala pang sumasagot at ayokong isipin nilan g iniinda ko pa ang mga nangyari.

Nganga? My phone beeped once again. Ngayon ay kay Jeremiah na talaga nagmula ang mensahe. Jeremiah: You okay? I'm waiting for your reply. I'm worried about you. Napangiti ako dahil doon. You're really the best, Jeremiah! How I wish lahat ng lalaki ay katulad mo. Pero kung ganoon ang mangyayari, baka naman ma-displace ang mundo sa pagiging mahangin niyo?

sabi niya pa. "Pupunta ako, asan ka?" tanong ko. Kinakabahan akong tumingin kay Lanche. Hindi ko magawang makagalaw sa narinig ko. "What happened?" tanong niya sa akin. "Nag-crashed ang eroplano na galing Japan," sabi ko. "Fuck!" sabi niya ata agad na tumayo. "Hon, kailangan kong pumunta doon," sabi ko sa kaniya.

Nilingon ko si Jerome na tahimik lang na nakikinig sa akin. "Jerome mas mabuti siguro na umalis na lang kami. Salamat na lamang sa tulong mo sobra sobra na rin iyon." Lalabas na kami ng pinto ng magsalita ang asawa ni Jerome. "Sandali!. Huwag mo na kayo umalis." Nilingon ko ito. Nakita ko ang tila pagbabako ng korte ng mukha nito mula sa kaninang galit na galit.

“Vermous, isasalin ko sa iyo ang isa sa iniingat-ingatan kong bato. Gamitin mo ito sa tama at huwag na huwag mong babahiran ng kasakiman at kaimbutan ang iyong sarili.” “Makakaasa ka, Inang Diyosa,” puno ng kasiyahang saad ni Vermous. Hindi niya aakalaing sa kaniya ipagkakaloob ng mahal nilang Diyosa ang iniingat-ingatan nitong bato, kung saan nakapaloob ang buhay na walang hanggang na ninanais ng sino mang nilalang. Sabagay, ang lahi ng mga bampira ang kauna-unahang nilalang na napadpad sa mundong iyon kaya sa kaniya ipinagkatiwala ni Diyosa Herriena ito.