Jose Rizal Letters Novels & Stories

“I’m sorry, Daniel…’’ I whispered, his name rolled off my tongue, Hindi siya umimik. “Nagpadala ako ng mga sulat sa’yo. Pero nakaaddress sa nanay mo…” Kay Jessica De Guzman. Ang babaeng matapobre, at kung tignan ako mula ulo hanggang paa ay parang hindi ako nabibilang sa mundo niya. Isa lamang akong dumi sa paningin niya.

Maingat na kausap niya sa kabayo na tila hirap makatulog. “Manong Enrico told me you have no pangalan daw. Well, don't sipa me but I'd like to call you Alipato. Horsie, that was the name of Gat Jose Rizal’s horse. And you remember my lovely, cutie bunny? That's Verguenza. I also took her name from Jose Rizal's dog. Let's all be friends na, huh? I'm sorry for what happened with your binti. I'm here naman na and I'm gonna try to alagaan ka.”

pangaral niya rito at nginitian niya ito to give him a little hope. Neil sniffed because of what she said when he heard his phone na tumunog kaya humiwalay siya sa mother niya at kinuha niya ito, opened the message sent by Luis, and read it with his eyes. 'Good morning, my dear cousin. I wrote this letter to you to say that I deleted all of your documents from my phone. I apologize for threatening you and all. I know that you're heartbroken right now and I don't want to add up anymore. I know too that you have a lot on your shoulders right now so, I'm gonna surrender and throw everything I know and what happened between us. I just hope that you lead this country to a better future. God bless

Nais ko ring malaman mo na ikaw lang ang iibigin ko aking irog, ikaw ang aking hinahanap sa araw araw- Nilukot ko ang papel. Para naman akong nasa kapanahonan ni Rizal. Nagpangalumbaba ako, wala akong maisip na sasabihin sa kanya! Bakit ba kasi hindi gumagama ang utak ko ngayon?! Bakit ang corny ng mga sinusulat ko? Pinatunog ko ang ballpen ko, nag-iisip ng magandang sasabihin sa kanya. Advance lang ang valentines sa akin, kahit july pa lang papakiligin ko na siya!

Umalis si Tita sa aking harapan at ganoon na lang ang panghihina ng aking mga tuhod nang muling tingnan ang sobre. It was dated three years ago. The same letter with no recipient that Rizzy asked me to brought back to the sender. The envelope looks familiar... Then I remember earlier. The stationaries on Arila's cabinet. Napakunot ang noo ko. Maybe I looked at it tomorrow. +++

Pumayag naman ang judge kaya tumayo na rin si Rizza at nagtungo sa harap. “Dala ko po ang sulat kamay ni Mama, dito niya ikwenento ang nangyari sa kaniya. Kung papayag po kayo na hindi ko na lang babasahin at sasabihin ko na lang ang nabasa ko at kunwaring si Mama ang nagsasalita para hindi tayo malito sa pagkwekwento ko.” Anas ni Rizza.

tukso ni Josefa, sa paglingon ko sa kanya ay bigla na lang nag-flash sa utak ko ang ginawa kong pag-amin. Naging malikot ang aking mga mata. Natatakot na mabasa ni Josefa na natatandaan ko ang nangyari kahit sinabing wala akong maalala. “H-Ha? Ahmm, hindi ko nga alam kung—” “May kasamang letter, basahin mo kung kanino galing.” sabat ni Glyzel na may ibang kahulugan. “Oo nga pala, may papel na kasama.” sagot kong medyo nag-aalangan kung babasahin ko iyon.

-Crisanto. Marami pa ang mga maliliit na papel na iyon. Nanlalaki ang mga mata ko habang binabasa lahat ng nakasulat doon. They are communicating! May mga poems, replies to what Hermina probably wrote for him, may mga updates lang din sa buhay niya! Halos maiyak ako sa effort. This is rare. So pure. May isa pang papel na may nakaipit na bulaklak. Though it’s decayed, I knew that it’s a rose.