Jose W Diokno の小説・ストーリー

dagdag pang sabi ni Isyong sa matandang padre. Kilala ni Padre Mariano si Don Armando Guevarra, ang ama ng sinasabing Pilipinong doktor. Si Don Armando ang siyang tumulong at nakiisa noon sa mga magsasaka ng Barrio Umag upang tuligsain ang pagpapatupad ng pamahalaan sa monopolyo ng mga inaangkat na bigas. Ginamit ng don ang kanyang impluwensiya para tulungan ang mga magsasaka, at nagtagumpay silang labanan ito kaya naman nabuwag din ang panukala sanang monopolyo sa bigas noon. Ang katangiang ito ni Don Armando ay ang buhay na patunay ng matandang padre sa mga sinasabi ni Isyong. Kaya, alam niyang mapagkakatiwalaan din ang doktor katulad sa ama nito.

Isang araw na naman na parang cinderella lang ang peg ko. Pero hindi ko inasahan ang kakaibang pangyayari ngayong umaga. Habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa mesa ni Dolores, narinig ko ang boses ni Don Jacinto Herrera, ang may-ari ng kumpanya. Kilala siyang seryoso at minsan masungit, pero sa likod ng lahat, siya ay isa sa pinakamayamang tao dito sa Pilipinas. Tahimik akong nakikinig habang kausap niya ang bisita niya, isang matandang lalaki na mukhang matagal na niyang kaibigan. Nakaupo sila sa meeting room na ilang metro lang ang layo sa mesang kinaroroonan ko. Hindi ko sinasadyang mapakinggan ang pinag-uusapan nila dahil bukas ang pinto ng silid.

sabi pa ng bakla. “Naku sis huwag na dahil wala ng bakanteng oras itong sister in law ko. Isa na itong gobernadora ng Region Nine Zamboanga Peninsula. At CEO ng Valdez Medical Hospital sa Pagadian City. Partida pa na isa isang heart surgeon doctor ng Humpress Medical Hospital sa Canada, Della Torres Medical Hospital dito sa Manila at Valdez Medical Hospital sa Pagadian. Itong ballroom competition na sinalihan niya ay isa lang itong katuwaan para ma divert into good vibes ang mind niya mula sa napakaraming trabaho na kanyang pinanghahawakan. Alam naman natin ang buhay politician, at idagdag mo pa ang pagiging doctora niya.

At natural bawat tulong ay may kapalit. Muling hinigop ni Sebastian ang kape bago walang ngiting binalingan ang chief of police. “In the next congress race . . . The Dior will fully support you, and like always, we will make sure you win!” Tila de-spring na napatalon sa kinauupuan si Chief Gonzales. Natataranta itong lumapit sa kaniya. “Thank you, Mr. Dior! Thank you!” Makailang ulit nitong sabi habang paulit-ulit yumuko sa kaniya.

“Let’s eat,” usal ng kanyang lolo kasabay ng marahang paghiwa nito sa karne na nasa plato. Ilang minutong tahimik silang kumakain nang ang isa sa kanyang mga pinsan na kasalo nila sa hapag ang nagsalita. “Lo, I want you to meet my girlfriend, Lilian. Hon, this is my lolo, Don Graciano Hermuenez. The one and only founder of the best winery in the Philippines. Ang El Hermuenez.” Pagmamalaki nya.

Because on this year I will be a Grade 12 student! I called my driver at hindi rin nagtagal tumigil ang isang mamahaling van sa tapat ko. My driver opened the door for me. Medyo natagalan pa dahil pinagkasya pa nila ang mga pinamili ko sa likod ng van. Ang limang bodyguard ko naman ay may sariling sasakyan na isang kotse kaya nakasunod lang sila sa van na sinasakyan ko. The reason why I have bodyguard? Simple. It’s because I am the only daughter of Mr. Victor Macario, the founder and the CEO of Macario’s Hospital and Pharmaceuticals. Hindi lang siya founder at CEO isa rin siyang tanyag na doctor. He’s even the personal doctor of the President of the Philippines.

SUMMER POV: Tinapik ng Don ang balikat ng apo niya, sa kasosyo nakatingin. “Lyndon, meet my kumpadre, ang COO ng isa sa top ten banking and transportation companies sa bansa, si Don Protacio Ledezma. He is looking forward to working with you.” Idinugtong nito, pilyo ang ngiti, “actually ang isa niyang apo ang humahawak sa isang subsidiary ko sa halip na magtrabaho sa kanyang lolo. At halata naman ang dahilan—mas guwapo at mas matikas ako kaysa sa kanya.”

“Relapse. Acute Leukemia. Five million pesos needed immediately.” Paulit-ulit na umiikot sa utak niya ang sinabi ng doktor. Saan siya kukuha ng limang milyon? Wala na siyang malapitan. "Hija?" Nag-angat ng tingin si Amara. Isang matandang lalaki ang nakatayo sa harap niya, nakasakay sa wheelchair na tulak ng isang nurse. Si Don Alfonso Castillejo.

Nailayo ko ang phone sa tainga ko ng marinig ko ang malakas na sigaw nito. “Are you sure? Hindi ka ba nagbibiro?” Paninigurado nito. “Anong akala mo sakin joker?” Irap ko. “Waaaa! Ang swerte mo girl. Ang balita ko ay maraming nagtangka na mag apply diyan pero hindi nakakapasa. Masyadong mataas ang standard nila.” Napaismid ako. “Anong swerte? Hindi ba dapat malas. Mukhang hindi mapagkakatiwalaan ang ceo no’n.” saad ko.

“Wag na, team building ng kumpanya yun. Hindi ka pwedeng mawala. Mabilis lang ako, babalik na rin agad ako. Nasabi ko na kay lola, pasasamahan daw niya ako kay mang Luis.” Si mang Luis ang driver ni lola Cecilia. Kailangan kong lumuwas ng Manila para kunin ang transcript record ko nung first college ko sa university. Baka kasi pwede kong magamit yung mga subject na kinuha ko nung first sem ko, at ma-credit sya pag pasok kong muli. Sayang din kasi. “Babalik din agad ako.” patuloy ko. Gusto mang magprotesta ni Jake ay hindi naman ito makatanggi.