Josefa Rizal Picture 소설 & 이야기

Hindi napapalis ang ngiti at titig nito kay RJ. “Boss,” baling ni RJ kay Toto. P-puwede po ba kaming mag-selfie ni Mary?” “Oo naman. Para selfie lang. Ang masama, kung isasama mo sa Mayjila ang kapatid ko!” Tawanan uli. Inabot ni Hector ang cellphone ni RJ at ito ang kumuha ng litrato nilang dalawa. “P-puwede ko po ba siyang akbayan?” hirit pa ng binata.

Sa manyon kase namin, simple lang ang design at hindi gaano kadami ang mga mwebles. On our halfway to the stairs, I saw a large portrait of a angelic woman wearing white simple dress with her hair in a messy bun and beside her is a cute litte boy, with blue eyes and pinky cheeks, that baby looks exactly like Rio! A mother and a son portrait, they look so perfect except that, in that portrait, I can't see any image of his father. Where is he? Broken family, I guess? "Ma'am, eto pa ang kwarto niyo ni Sir Rio," mapaklang utas ng kasambahay.

Sinundan ko ng tingin ang itinuro ni Lero at nang makita ko ang tinutukoy niya ay naitikom ko ang bibig ko. "She just turned 18, muntik nang mamatay pagkatapos na mag-celebrate ng kaarawan. She's lucky she survived." The woman she's talking about is Pristine Felize Vera Esperanza. The young lady I was going to guard. While I was looking at her, even from a distance, I couldn't believe it was her. I questioned the photos my mother showed me, as well as the images in newspapers and on TV. Seeing her in person for the first time felt like I was looking at something almost unreal. May kausap ito na ilang kasambahay at base sa buka ng bibig niya ay tinatanong niya kung nakarating na ang lolo niya

nakangisi niyang pag-aamin. “Guys, sino ito?” tanong bigla ni Marcelo, isa pa sa malapit kong kaibigan na panadero rin dito sa bakery. Pinakita niya sa amin ang picture sa cellphone niya. Picture ‘yung na babaeng magandang nakatayo sa harap ng parlor ni Tiborcia. Nung makilala kong si Janessa iyon ay nanlaki ang mga mata ko. “Saan mo nakuha ang picture na ‘yan?” tanong ko agad sa kaniya.

"Del Fierro. Ang pangalang ibinaon sa limot ni Teodoro Elizalde matapos niyang ipagawa ang proyektong pumatay sa aking ama at sumira sa aming kabuhayan. Alam mo ba, Ria? Noong nakita kita sa ospital sa Manila—duguan, talunon, at itinapon ni Javier—naisip ko, ito na ang pagkakataon ko. Ang gamitin ang asawa ng isang Elizalde para sirain sila mula sa loob." "Ginamit mo ako?" mahinang tanong ni Ria, ang kirot sa kaniyang puso ay mas matindi pa sa sampal. "Ang lahat ba ng pag-aalaga mo sa akin dito sa Siargao, ang pagtulong mo sa pagbuo ng Soliven Haven... lahat ba 'yun ay bahagi lang ng plano mo?"

Picture iyon ng Ate ni Bea. Nangunot ang noo niya at kinuha ang litrato. Ginaya niya ang ginawa ni Joselito. Nangilabot siya matapos mapagtantong walang tinapon ang mukha ng babae. Kuhang-kuha ang itsura ni Isabella Del Rosario. Ang kaibahan lang, maliit ang buhok ng babaeng bumangga at makapal ang pulang lipstick nito.

tanggi ko talaga. Muling nagtawanan ang kanilang grupo kaya pansamantalang nahati ang atensiyon ko. Hindi ko narinig kung anong pinagmulan noon, pero may bahid na ng kapilyuhan ang hitsura ng mga taga-Maynila. "Even Eliza's pictures are nowhere, babe. Kahit isa!" The way the girl beside Zaro pouted, I could say that she's Eliza. Muli, marahang umiling ang Senyorito bago ilapag ang baso sa mesa.

Hindi ako makapaniwalang nakikita ko ulit siya sa salaming nasa harapan ko. "Mon..." sambit ni Josefa na nakatingin sa'kin kaya napatingin na ako sa kanya. Hindi siya makapaniwala sa nakita niya sa'kin kaya bahagya akong natawa. "Napakalayo ng iyong wangis mula sa iginuhit ng mga Guardia Civil upang matagpuan ka," manghang sabi niya.

bulong na tanong saakin ni Travis, naramdaman ko nanaman ang hindi ko dapat maramdaman. Pumasok kami sa may loob ng museum. Maliit lang ito ngunit maganda, nandio ang mga kagamitan ni Rizal at pati ang isinulat niya na NOLI ME TANGERE at EL FILIBUSTERISMO. Naka kakita rin kami ng lumang pera, pag labas namin ay may nadaan kaming teatro na nakita kaya pinuntahan namin ito. "Cleo alam mo na" sabi ni Chan kaya humanda agad ako para kuhanan siya ng litrato.

Masayang magpakabuti dito sa Probinsya. Tumigil kami sa tapat ng isang bahay. Yaris a kahoy at dalawang palapag, yung bubong yari sa dahon ng Anahaw. Parang yung bahay ni Dr. Jose Rizal sa Calamba. Ang ganda, halatang… “Maray ta naka abot tulos kamo.” Isang matandang babae ang palapit sa amin. Ngunit halatang mga malalakas pa, parang asawa ni Manong Ardo.