Novel & Cerita Josefa Rizal Picture

Rafael stated, in a gentle tone. Masuyong hinaplos ni Eliza ang lapida kung saan naka-imprenta ang larawan ni Lola Victorina. Nakangiti ang matanda sa larawang iyon at puno ng buhay. Hanggang ngayon ay hindi pa rin matanggap ng kanyang puso at isipan na wala na ito. Pero tama nga naman ang sinabi ng apo ni Lola Victorina na si Rafael. Hindi na naghihirap ang matanda, at kasama na nito ang esposo sa langit...

Naitatag nila ito matapos mahuli at maipatapon sa dapitan si Jose Rizal, na siyang pinuno ng La Liga Filipina at si Tiyo Andres ay miyembro rin nito. "Grabe, totoo pala yung mga nakatala sa mga libro noon sa kaganapan sa Pilipinas." namamanghang sabi ni Lara habang binabasa ko kanina ang talaarawan ko, na di ko maalalang gumawa ako nito noon.

Screen. "He have a JR initials---" "JOSE RIZAL!" Agad kong sabi pagkarinig na pagkarinig 'non, "Hoho! Tama ako, diba? Jose Rizal ang sagot---" "Wrong." EEEEHHHHHH!? Hindi si Jose Rizal ang culprit!? Eh, sino!? "Jervanni Rucrese?" Sabi ko na nagpa-kunot sa noo ni Vava. Nag-peace sign lang ako sa kanya. Hehe.

tanong ni Josefa, mahinahon at maingat. Napalawak ang mata ni Czarina. “Are you here for an abortion?” Tumango si Josefa, ibinaba ang tingin. “I’m just a mistress. I have no right to give birth to this child.” Nagulat si Czarina—hindi niya inasahan na ang tila banayad at kaakit-akit na babae ay isang mistress. Ngumiti si Josefa nang mahinahon, bukas ang tindig, tila walang hiya. “Nagulat ka ba?”

Kumunot ang noo ng binata saka tila hindi aprubado sa makalumang estilo ng disenyo. "Maganda 'di ba?" ang luwang ng ngiti ni Jia. "Maganda naman, pero wala na bang iba?" Napatingin si Jia sa kaibigan na tila nakahanap naman ng kakampi. "Ayoko ng bago, mas gusto ko 'to. Alam mo bang posible daw na asawa pa ng isang heneral ang nagsuot nito sa panahon ng ating pambansang bayani na si Gat. Jose Rizal?" nakangiting pagkukwento ni Jia.

Heto nga at wala pa man kuntodo iwas na sa kanya. Ika nga ng kanyang mga kaibigan si Rafael raw ang version ni Jose Rizal sa makabagong panahon. Makaluma na ay napaka-konserbatibo pa. Kaya't imposible ang iniisip niya na unang magluhog ng pag-ibig sa binata, baka ma turn-off lang daw ito sa kanya.

Napakunot ang noo ko. Seriously? Mali 'ata napasukan ko. Nawala ata ako. Nasa museum 'ata ako ! Bakit may Painting dito ng mukha ni Jose Rizal? Napabasa pa ako sa malilit na letrang nasa ibaba nun. Ang Pambansang Bayani ng Pilipinas na lumaban sa mga Kastila sa pamamagitan ng kaniyang mga nobelang Noli Me Tangere at El Filibusterismo noong panahon ng pananakop ng Espanya sa bansa.

Maingat na kausap niya sa kabayo na tila hirap makatulog. “Manong Enrico told me you have no pangalan daw. Well, don't sipa me but I'd like to call you Alipato. Horsie, that was the name of Gat Jose Rizal’s horse. And you remember my lovely, cutie bunny? That's Verguenza. I also took her name from Jose Rizal's dog. Let's all be friends na, huh? I'm sorry for what happened with your binti. I'm here naman na and I'm gonna try to alagaan ka.”

Dito siya dumeretso agad sa library ng bahay nila na siyang ginawa rin nilang opisina ng kanyang ama simula pa raw noon, iyon ang paliwanag sa kanya ni Riza. Stefano opened his drawer to get other documents that he needed to sign and send to the Philippines when he saw a phone and scarf there. He reached for it and remembered the scarf from whom he had taken it. He unfolded it and saw what was painted there. It is a beautiful face of a woman surrounded by white roses. Masasabi niyang napakahusay ang nagpinta niyon dahil aakalin mo talaga na parang kinuhanan lang ng litrato sa sobrang linis ng bawat guhit at pagkakakulay ng mukha at mga bulaklak.

Pabirong nyang sabi at umalis na. Habang naglalakad si Selena sa pasilyo, may napansin syang nakaawang na pinto sa may dulo, pumusok sya doon at sinara ang pinto, binuksan ang ilaw at may nakita syang malaking picture frame, tinignan nya itong mabuti hanggang sa may isang pamilyar na tao sa litrato, si Don Rafael!