Juli El Filibusterismo Monologue Script Novels & Stories

Sa pag-upo ni Julio sa kanyang cubicle, nakatingin lang siya sa kawalan, Napailing siya habang pinipilit i-process ang mga nangyari. “Ang ganda pa naman ng opening line ko. Parang teleserye pero may twist ng reality show.” Biglang sumulpot si Zeus, hawak ang tablet niya. “Julio, may update ka na ba sa campaign proposal?” tanong nito. Napatingin siya sa kanya, blanko. “Campaign proposal?” Tumango si Zeus, "Yung dapat mo sanang ipasa kaninang umaga pa.”

I am going to close every remaining loophole. Bumukas ang pinto at pumasok sina Roman at Jeremiah, parehong may hawak na phone at mukhang kanina pa hindi mapakali. "Bro, seryoso ka ba talaga sa ipinasok mong dagdag sa script ng statement mo?" tanong ni Roman, bakas ang matinding kaba sa boses niya habang lumalapit sa akin. "The media team is panicking backstage." "Oo nga naman, boss," singit ni Jeremiah, na halatang nakalimutan nang magbiro ngayon. "This is live television. Walang filter, walang edit. Kapag binitawan mo 'yan, there is no turning back."

"Samantha, bakit hindi ka nagsasalita?" "I-I'm fine, Mom. Tapos na po akong kumain. Salamat sa masarap na pasta na ito, Mom. M-Maghahanda lang po ako para matulog," she excused herself with a polite bow bago lumabas ng dining room ng wala ng kahit ano pang salita na lumabas sa kaniyang bibig. Tristan hold on the fork tighten as his jaw clenched. His mind began racing, trying to formulate a plan that he thought would solve everything, without risking his happiness.

Pero palaban si Millet, “Pero di hamak namang mas bata ako. At mas maganda. Saka may sense of humour ako. Sa panahon ngayon, mas kailangan nating tumawa para humaba ang ating buhay. Right Gabrielle?” Sumang-ayon sa kanya si Congressman Racelis, “Tama ka dyan Millet,” sabi nitong tumawa at tumingin kay Gabrielle, “Bakit ba ng magsabog ng kaguwapuhan ang Diyos, sinalo mo na yatang lahat, ha Gabrielle? Pati pagkapanalo mo sa election, dinaan mo sa pagandahang lalaki.” Napatawa si Gabrielle dito. Si Atty. Lianela Mendez naman ay pikon na pikon at nag-walk out na dahil para siyang napahiya.

katwiran ni Julienne kahit pa nga ang totoo ay naghuhumiyaw ang pagsang-ayon sa kalooban-looban nito. “That’s bulls*it!” inis niyang sagot. “Walang nagsasabi sa batas na bawal ang gagawin ko! Wala ring nagsasabi na pampalit lang kita sa kaniya! She’s dead and I am alive! I already grieved for two years. Wouldn’t that be enough to move forward and continue the life that I have? Hindi naman patas kung mananatili na lang akong nakakulong sa silid na ito habangbuhay. Hind iyon tama.”

saad ko na nilapag ang dala kong kape at libro na sipit-sipit ko sa kili-kili sa ibabaw ng maliit na mesa sa balcony. "Mari, nahihibang ka ba? Sa ganyang dahilan babaguhin mo ang sarili mo? Sa pagkakakilala ko sa iyo ang talino mo, ba't ngayon naging tanga ka na ata?" "Julie ha, nakakasakit ka ng damdamin!" "Sira kaba? Bakit mo baguhin ang sarili mo? that's non sense reason!" "Eh I am now desperate—

sabay na sagot nila Alexis at Ralph. Nagkatinginan sila sandali. Walang rehearsed cue, pero magkapareho ang sagot. Tuloy ang palabas. Tuloy ang kasinungalingan na parang mas totoo na kaysa sa katotohanan. “That’s fast,” ani Julio, pilit ang tawa. “But hey, some things are meant to happen that way. Right, Alexis?” Hindi sumagot si Alexis. Sa halip, ngumiti siya—mahina, malamig, at marahas sa ilalim ng kontrol.

sabi naman sa kanya ni Israel. "Ayoko non." inis na sabi ni Warren. "Nga pala, nabalitaan namin yung nangyaring rambulan kahapon. Sayang, hindi nila navideohan.." natatawang sabi ni Harris. "Oo nga eh, edi sana naging viral yung paghampas ko ng notebook sa mukha ni Julia. Grabe, ang sarap sa feeling na mahampas ko yung mukha ng demonyong yun. Para bang nanalo ako sa lotto kahit hindi ako tumataya." sabi ni Julia with matching smirk pa.

Bumilis ang paghinga ko. Bumilis ang pagtibok ng puso ko at parang umiikot na ang boung paligid. Pagod na pagod na ako. At alam ko pagod na rin siya. "Pangatlo. Kalayaan. Di ko maintindihan. Kalayaan saan? Sa akin? Gusto mo ng kalayaan?" Umiling si Julius. "I'm sorry. Pumasok ka sa buhay ko Janine. Wala ka ng kawala. Akin ka na.At akin ka lang. Naiintindihan mo ba."

“Salamat sa tulong ninyo, Mr. Montezides.” Dinala na siya nina Froilan palayo. Bumalik naman sina Marco at Sierra sa kanilang silid. Pagkarating pa lamang sa loob, hindi na napigilan pa ni Sierra ang kanyang sarili at agad na nagsalita. “Naniniwala ka ba sa mga sinabi ni Julian? Paano kung ginagawa lang niya ito para makapanatili pa ng kaunting panahon at makaligtas sa parusa?”