El Filibusterismo Script Novels & Stories

Kahit ang isang maling kuwit ay hindi katanggap-tanggap. Ang panayam kay Sebastian ay pinal na tatlong araw na ang nakalilipas. Subalit tuluyang binalewala ni Maliya ang script at direkta itong hinarap. Nang marinig ito, bahagyang ngumiti si Maliya, may bakas ng panunuya na nakatago sa kanyang mga mata. “President Merano, alam mo namang hindi ko kailanman nagustuhang sumunod sa mga patakaran.”

At isang pangalan na nagpa-shock sa lahat. “Holy shit,” bulong ni Maria. “This… this is a senator’s account.” Mateo’s face turned pale. “Hindi lang siya basta kasabwat. Siya ang primary funder ni M.” Tahimik si Liam. Tahimik si Celine. Lahat parang napako sa screen. “Kung tama ‘to,” sabi ni Liam sa huli, “hindi lang sindikato ang kalaban natin. Ang mismong gobyerno.” ---

Naroon ang balita. ADRIAN VILLAREAL FILES DISBARMENT CASE AGAINST LUCAS SALAZAR AND DANAH ELISE LAUREANO FOR IMMORAL CONDUCT. Napatigil kami sa paglalakad. Ang presyo ng kalayaan ay nagsisimula nang maningil. "Immoral conduct?" tawa ni Lucas, pero bakas ang talim sa kaniyang mga mata. "Gusto niya talagang gawin itong madugo."

Hindi na mababali ang desisyon ni Stefano. AUTHORS NOTE! HALA, NAKAKAIYAK NAMAN. SABAGAY, KAILANGAN HARAPIN AMG CONSEQUENCES NG MGA MALI NATING NAGAGAWA. OKAY LANG IYAN, MAY VIDEO CALL NAMAN. HUHU. #LIKE #COMMENTS #VOTES #EXPELLED

"Manahimik ka... huwag mo akong subukang lituhin gamit ang mga kalokohang 'yan!" Ibinaba ko ang aking ulo at marahas kong isiniksik ang aking mukha sa kaniyang panga, nilalanghap ang kaniyang pamilyar na amoy habang ang aking mga kamay ay dumidiin sa kaniyang likod. Ang kaniyang katawan ay mainit pa rin dahil sa lagnat, ngunit ang lamig ng kaniyang titig ay patuloy na sumusugat sa akin, nagpapaalala na kahit gaano ko siya hawakan nang mahigpit, hindi ko pa rin hawak ang kaniyang damdamin. Ang bitak sa aking sistema ay tuluyan nang lumaki... ang Senate President na sanay na nagtatakda ng takbo ng buong bansa ay nagiging isang simpleng lalaki na nababaliw dahil lang sa isang hawak ng ibang tao

“Bakit tunog guilty ka?!” Hindi na talaga napigilan ni Summer ang pag-ikot ng mga mata nang parang tambay lang sa kanto ang nagsalitang isa pang Senador. “Senator Bilan, Senator Constantino is…” saway ng Presiding Officer subalit walang pakialam ang Senador na iyon na halatang gumagawa ng ‘eksena’ para malayo ang usapin sa ‘sinasamba’ nitong dating presidente. “Wala pa naman tayong sinasabi di ba? Kung baga sa pelikula, defensive.”

Humarap ulit sa’kin si Hillary,ibinigay niya ang bata sa isa sa mga tauhan niya . “ Remember this place?” Inilibot niya ang paningin sa paligid bago bumalik ang malungkot niyang mukha na nakangiti sa’kin. “ I was bomb and buried alive,it ‘s not part of the plan. Pero kailangan para mas kapa-kapaniwala ang eksena.Nauna ako sa inyo papunta dito,at tulad ng plano kailangan kong mamatay sa araw na ‘yon. Masyado na daw kasi akong attached sa’yo,hindi pwede na makasal ako sa isang kaaway. He won’t let me,so he told me his plan for me to escape and get away from you.Dapat kasama kang mamatay ng araw na ‘yon eh,hindi ko lang alam kung ano’ng nangyari. Nagising nalang ako na sunog na ang katawan ko.

"Sir, sisimulan ko na ang pag-extract ng files mula sa flash drive. Congressman, kailangan ko ng clearance codes niyo para ma-bypass ang final layer of encryption." Tumango ang Congressman at lumapit kay Vince. Sa loob ng marangyang safehouse na ito, sa ilalim ng lupa, ang apat na tao ay nagsimulang magbago ng kanilang mga papel—mula sa pagiging mga biktima, sila ay naging mga arkitekto ng kanilang sariling paghihiganti.

Pilit niyang pinatatag ang sarili bagama’t apektado na rin siya ng mga ginagawa nito. “We are already doing our jobs. We are doing this to distract them, sweetie,” bulong nito sa kaniya. Napabuntonghininga siya dahil isang hibla na lang ang layo ng mga labi nito sa kaniya. Kasabay ng pagdampi niyon, ay ang pagtunog ng mga camera sa paligid. “Ladies and gentlemen. . .” wika nang nasa stage. “Tonight, we will celebrate the seventieth birthday of our beloved congressman, Congressman Edmundo Capili— who is still young and very good looking!” patuloy ng emce.

Katulad nga ng sinabi nya, ni minsan hindi na muling ako lumuha pa, o nagpakita ng kahinaan. I wipe my tears using the back of my right hand. “Why do i have to do that Sir? Bakit kailangan pang umabot sa ganito?” “Why? Hindi mo ba kaya? I thought you're gonna help me? You promised to me.” Nakatitig parin ito ng matiim sa akin na walang kakurapkurap. “Mr. Congressman!” tumaas na ang boses ko. “We are talking about the human life here!” napatayo na ako sa harap ng table nito.