Justice Will Prevail In Tagalog Novels & Stories

Ako ay si Shalavi Bosco—may dugong marangal, may karapatang lumaya, at may pamilyang handang ipaglaban ang aking karapatan. Tumingin ako kay Lolo, pinunasan ang huling patak ng luha, at tumango nang may panibagong katiyakan. “Sasama po ako, Lolo. Kung ito ang pinakamainam na paraan para sa kaligtasan ko at ng aking anak, gagawin ko po. Handa na akong harapin ang bagong yugto ng aking buhay, at handa na akong matutunan kung paano mamuhay nang may dignidad bilang isang Bosco.”

Reika's Point of view: I'm still crying while holding my baby bag. It's so dumi na! This bag is my favorite pa naman, he's making me gigil. I'm gigil na gigil sa kaniya. He's not here, after ko siyang sigawan he left without telling where he will go. So what's my pake ba? Bahala siya d'on.

Ito ay isang misyon, isang misyon na dapat magtulungan sila upang makarating sa dulo, at sa dulo ng lahat ng ito, magkaroon ng hustisya. “Walang maghihiwalay sa atin, Joy,” ang matamis ngunit matatag na sinabi ni Jasmine. “Lalaban tayo, at tanging ang katotohanan ang mananaig.” Nagbigay si Joy ng isang mahina ngunit puno ng pag-asa na ngiti. “Salamat, Attorney Jasmine.” Ang tinig ni Joy ay parang naglalaman ng isang panata—ang panata na hindi na siya muling magiging biktima, na sa wakas, makakamtan niya ang hustisya na matagal nang ninakaw sa kanya.

Kundi mabigyan nang hustisya ang pangyayaring to. Carolina, tulungan mo siyang lumaban para sa mundong ito. Bigyan natin siya nang pagkakataon na malasap ang pagiging normal kagaya ng ibang bata. Alam kong kasama mo na si Mama, hayaan mo balang araw, magkikita rin tayo ulit. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Tahimik sandali ang linya — marahil sinusukat niya rin ang aking determinasyon. “Ayos lang. Hindi ko hahayaang magtagumpay sila.” “Mabuti. Susuportahan kita. Ayaw kong mag-alala sayo ang Mommy mo. Hinding-hindi ko hahayaang may mangyari sa’yo.” Napuno ng kabigatan ang mga salita ni General—parang yakap na hindi nakikita. “Salamat,” mahina kong tugon.

Kasabay ng aking pagbuntong hininga ang pagod na bigla kong naramdaman, at unti-unting pagpikit ng aking mga mata. Sa muling pagmulat ng aking mga mata, napagtanto ko na ako ay nakahiga sa kadiliman, sa pagtayo ko lumitaw nalang bigla sa aking harapan si Sage, ang lalakeng isa sa pinakakinamumuhian ko. Maya maya pa siya ay ngumisi, “Justice will win,” Wika niya na lalong nagpatindi ng galit na aking nadarama para sa kanya.

"It won't hurt if we'll do it right. Nagtitiwala ka naman sa 'kin, 'di ba?" Bumagsak ang panga ni Luke. Nag-init ang kaniyang tainga. Mahina siyang tumango. Para siyang hihimatayin sa hiya subalit alam niyang hindi na bago ito kay Logan. Madalas siyang magkaroon ng kahangalan sa buhay na hindi mapigilan. "Oo naman. Pasensya ka na! Na-e-excite lang ako."

"Has the jury reached a unanimous verdict? Will the jury foreperson please stand?" "Yes." Sandaling katahimikan ang bumalot sa loob ng korte nang basahin na ito ng judge, mahigpit ang hawak sa akin ni ate Vivian-ganon rin ang hawak niya kay mommy, at ang hawak ni mommy kay daddy. Ano man ang maging hatol ngayon, hinding hindi namin bibitawan ito, kuya Vince. Gagawin namin ang lahat para makamit ang hustisya sa pagkamatay mo. Hangga't nabubuhay kami ay hahanapin namin kung sino ang may gawa nito. Justice will be serve.

"M-mahal na mahal ko ang Mama mo anak, kahit pa may nagawa siyang mali. Hindi ko man hiningi ang kapatawaran niya, pero dito sa puso ko... napatawad ko na siya. Kasi ang tunay na nagmamahal... marunong magpatawad. Hindi nagtatanim ng galit at higit sa lahat umuunawa." Harold Aquino smiled to me. "I know that your father is a great man, hija. Nasaktan din siya sa mga nangyari. I hope that you will gonna forgive me, hija. Alam kong masyado kitang nasaktan. In behalf of my Mama who died two years ago... hinihingi ko ang kapatawaran mo. Ayos lang kung hindi mo ako mapatawad ngayon, maghihintay ako." "Pilit ko pong iintindihin na isa ito sa mga bagay na hindi ko na makontrol. Na lahat ng nangyari

Edmund Javier pov: Hindi ako umuwi kaagad sa bahay pagkatapos naming lisanin ni Artemis ang presinto.Ako na nga ang sumuko sa sarili ko ayaw pa nila,ano bang gusto nila?Hintayin na mag report yung biktima?Paano kung natatakot yon na mag report.Paano ang hustisya na deserve nila?Kainis rin itong si Artemis wala man lang ginawa, ano pa't nag abogado siya? Tsk.